Verhit escort kutje roeren

Tussen mijn benen ligt hij, terwijl onze harde lullen naast elkaar tussen onze buiken bekneld liggen. Zo was het vroeger ook. Maar als hij mijn hoofd vastpakt en me gaat zoenen en heel geil en langzaam zijn tong in mijn mond duwt, dan weet ik dat we die grens nu oversteken.

Want vrijen hadden we vroeger nooit gedaan. En het gaat vanzelf dat zijn harde lul, zonder een hand te gebruiken, opnieuw mijn mannenkut vind en soepel in mijn zaadgladde hol naar binnen glijd. Hard en heet is hij weer. Rutger is ook van de mannenseks.

Het zijn niet alleen vrouwennagels geweest die zich in zijn heerlijke harde en neukende mannenbillen hebben vast gezet. Geil vrijend met onze blote lijven op elkaar, met zijn harde neukende lul opnieuw in me, trek ik zijn harde mannenbillen uit elkaar en pers er mijn beide middelvingers diep tussen. Ik voel zijn mannenkutje van schrik samentrekken en stoot mijn onderlijf zo hoog op dat ik hem draag en zijn hete lul tot het uiterste mijn mannenhol vult.

Gio,” gromt hij als ik na een paar stoten mijn onderlijf weer laat zakken en zijn hete harde mannenlul langzaam uit mijn zaadnatte mannenhol glijdt. Hij laat me los en staat op.

Strak en gespierd is hij. Vroeger al was hij breder en sterker en altijd al met z’n lijf bezig om het in vorm te krijgen. Hij schopt de schoenen van zijn voeten en stapt uit zijn broek en onderbroek.

Naakt staat hij er met alleen nog zijn shirt als leeg rukzakje aan zijn schouders, met zijn zelfverzekerd grimas en met die nat glanzende vette lul schuin omhoog, gewoon heerlijk bloedgeil te wezen. Hij bukt zich en trekt me overeind. Dan duwt hij zich voor me uit naar het raam van mijn slaapkamer.

Door de vitrage heen zie ik mijn grote en vooral brede achtertuin liggen, met het gazon in het midden en de borders met half uitgebloeide voorjaarsbloemen, het lichte groen van de hoge struiken en bomen er omheen; en daarachter er nu nog doorheen schijnend, de lage grijze daken van het eerste naoorlogse wijkje van de stad, waar Rutger een rijtjeshuis was gaan huren.

Ik voel zijn gretige handen over mijn blote billen glijden. Gebukt, met mijn handen in de venterbank steunend, duw ik mijn kont geil naar achteren.

Draag je een maatje ‘S’ als slipje? Of is het een jongensmaatje? Jij hebt gewoon nog steeds dat geile en strakke jongenskontje van vroeger. Ik val op jong; op jong en snel en flitsend; zoals jij vroeger was. Ik val op dat sprankelende en temperamentvolle, en op onontgonnen maagdelijkheid. En dan moet ik bij jou zijn, toch Gio? Jij staat al heel lang droog, is het niet Gio? Jij moet weer helemaal van quitte af aan beginnen, toch?

Je hebt de nodige ervaring. Dat is te merken, jij geile. Gek maak je me. Ik stoot mijn mannenkontje even hard naar achteren en vang zijn hete lul helemaal en diep tot het uiterste in me. We maken er voor de rest van de middag een lang en geil voorspel van. Want vannacht, Gio-jongen, dan gaan jij het beleven. Dat je een week niet kunt zitten. Hij duwt zijn lekkere hete vette pik tot het uiterste in me en begint er grommend mee in mijn mannengrotje te roeren en draaien.

Dan knijp ik ongenadig hard mijn kringspier om zijn harde mannenpik. En ik richt me op, zodat ik mijn billen maximaal kan samenknijpen om zijn lekkere harde lul. Ik masseer en kneed zijn geile hete lul, terwijl ik rechtop sta en hij hijgend steeds wilder gaat neuken. Jij met geile knijpkut…, oooooh, shit… oooooh ik kom, dammed…” Schokkend staat hij achter me te trillen, mij bij de heupen vasthoudend, terwijl ik zijn lul leegmelk met mijn kringspier en billen, en hij me voor de tweede keer volspuit.

Maar hij houdt me tegen. Geile rillingen trekken er door mijn opgewonden lijf als hij mijn billen open trekt en met zijn tong in mijn natte mannenkut glijdt. Zijn dubbele shot room lekt uit me en hij likt het op. Hij zuigt en sabbelt aan mijn kutje en maakte me gek. En als hij intussen ook nog weer met mijn ballen en lul begint te spelen… Pas dan merk ik dat de vitrage is opengeschoven tijdens ons hete geile seksspel.

Ik sta er open en bloot in mijn eigen voorjaarstuin te kijken. En dat zou nog niet zo erg zijn, want echt een heldere inkijk van buiten af heb ik niet.

Maar beneden me op het terras ligt een jongen in één van mijn houten deckchairs. Hij ligt met gesloten ogen dwars onder me van de voorjaarszon te genieten. Zijn haar is het zelfde als dat van Rutger. Ook de sportieve versleten outdoorkleren zijn nagenoeg hetzelfde. Zelfs het postuur van de jongen lijkt hetzelfde als dat van Rutger. Het is alsof ik Rutger zie zoals hij vroeger was.

Ontspannen ligt er zijn brede jongenshand op de jongensgulp te liggen. Op de tuintafel liggen een rugzak en een kettingzaag. Rutger komt overeind en kromt zich warm over me heen en kijkt over mijn schouder mee naar beneden. Dan begint hij te lachen. Jaimy is de zoon van mijn broer Symen. Je kent Symen toch nog wel? Ik knik en recht mijn rug weer nu Rutger niet langer achter me staat. Want oh, zeer zeker kan ik me Rutgers broer Symen herinneren. Nu ik toch in het verleden en Rutger in mijn hol lag te wroeten… “Zou hij ons gezien hebben?

Erg preuts waren ze daar toen nooit geweest in dat heerlijke rommelige gezin met vier opgeschoten jongens. Die nodigt zichzelf wel e’s uit. En aangezien wij de tijd zijn vergeten, en mijn kettingzaag bij mijn broer Symen ter reparatie lag,” grinnikte Rutger, “Jaimy zal zich wel door één van de hoveniers hebben laten brengen, die slimmerik.

En hij weet dat ik bij jou aan het werk zou. Rutger schiet in de lach. De vrouw van Symen is roomser dan de paus. Symen is er echt aan blijven hangen…” Intussen heeft Rutger de voorkant van zijn vale T-shirt weer over zijn hoofd getrokken, en de rimpels glad gestreken.

Zijn onderbroek is een brutaal zalmkleurig boxertje dat strak om slanke mannenheupen sluit, en vol hangt met zijn dikke kloten en zijn forse slappe mannenlul. Rutger-jongen, jij geile bink, denk ik als hij zijn oude outdoorbroek aantrekt en dichtritst en de brutale bobbel me tegemoet lacht, net als die heerlijke sterke slanke mannenkont: Maar Rutger is ook nog lang niet klaar met mij.

Want als ik m’n slipje heb aangetrokken en moeizaam mijn stijve lul er in heb geborgen, dan komt hij met die geile smoel voor me staan. Masserend streelt hij over de voorkant van mijn slip en knijpt in mijn lul. Wat voel ik me toch verschrikkelijk geil. De wellust zindert door mijn lijf. De geile Rutger van nu, maar ook de geile herinneringen aan vroeger om die jongen die er op mijn terras ligt.

En terwijl Rutger oude werkkleren voor mij uit mijn klerenkast uitzoekt, grijp ik met mijn beide handen over zijn heerlijke slanke harde mannenkont in de strakke outdoorbroek.

En als hij zich bukt, dan graai ik tussen zijn sterke dijen door en grijp hem in het puberale spel van vroeger in zijn gulp. Die heerlijke dikke slappe vette lul van hem, waar ik plagend in knijp en hij begint kreunend en wulps met zijn lekkere mannenkont te draaien.

Vannacht neuk ik jou. Dat hoort bij het voorspel. Rutger wil genieten van mijn mannenkont. Ik loop voor gek. En ook nog een oud sweatertje over mijn strakke hemd.

Dat stoffige seksloze imago van jou,” grijnst Rutger, “we gaan weer een stoere vent van je maken. Zoals je vroeger was. Verder was ik eigenlijk nooit zo. Nu moet het er nog uitkomen. En dat lijkt aardig te gaan lukken. En ik grijp opnieuw zijn heerlijke harde mannenkont vast, zijn slanke en sterke neukende billen.

Onze lullen in de ietwat te strakke broeken, schuren geil en opwindend tegen elkaar. Het was zoals vroeger toen er ook nooit een einde aan wilde komen, maar toen zonder te vrijen. Merda, wat is dit nu lekker geil. Jaimy wacht op ons. Lekkere seks ontneemt je het besef van tijd.

Dat was vroeger ook al. Want de allerlaatste keer, de keer dat ik als zestienjarige in Rutgers jongenskutje neukte en me voor het eerst een man voelde, toen waren we de ook tijd vergeten. Toen stond daar ineens één van Rutgers broers in de slaapkamer terwijl wij verhit bezig waren ons aan te kleden. Het was Symen die ons betrapte. Symen was twee jaar ouder dan ons, en stoer en sterk en in mijn ogen toen zeer volwassen. Symen, de vader van Jaimy, had diezelfde zelfverzekerde grimas.

Die beide broers leken sprekend op elkaar, in alles… Als ik de achterdeur sluit, komt de jongen Jaimy langzaam en vooral stoer beheerst en zelfverzekerd overeind uit de deckchair. Hij heeft niet die brutale grimas van zijn oom Rutger en zijn vader Symen.

Maar als hij een ogenblik met een dreigende frons van z’n wenkbrauwen naast Rutger staat, is de gelijkenis van zo dichtbij nog frappanter.

Sprekend de Rutger en ook de Symen van vroeger. Merda, denk ik, omdat heden en verleden zich nu nog meer lijken te vermengen. Twee sterke lijven, twee spannende oude outdoorbroeken om de dijen en strak in het kruis, twee zwaar tekenende geile bobbels.

Een vrije vrijdagmiddag met zulk lekker voorjaarsweer,” grijnst Rutger tegen zijn neefje die even groot en sterk en stoer en zelfs bijna dreigend naast hem staat. Jij moest natuurlijk eerst je seksvriendje van vroeger een flinke beurt geven,” zegt Jaimy. Lekker dicht bij je seksvriendje. Een dreigende jongensblik boort zich in mijn ogen. Dan is er opeens wel die zelfbewuste grimas bij de jongen Jaimy en wordt de gelijkenis met vroeger nog sprekender.

Ze grijpen zich aan elkaar vast en rollen stoeiend door het gazon buiten het terras. Sterke lijven zijn het, met sterke armen en benen waarmee ze zich lachend aan elkaar vast klemmen.

En dan die lekkere strakke konten waaraan ze zich met hun handen aan elkaar vastgrijpen. Die geil stoeiende en lachende gozers Rutger en Jaimy, die tegen mekaar op lijken te neuken.

Merda, vloek ik in stilte. Die verdomde en te strakke werkbroek van me. Toekomstige kandidaten zullen wel twee keer nadenken vooraleer ze zijn stijl imiteren. Maar wie hier wel beschadigd uitkomt, is de Republikeinse partij. Op 8 november wordt ook het volledige Huis van Afgevaardigden en een derde van de senaat vernieuwd. Ook daar zien de peilingen er voor de Republikeinen desastreus uit. Hun meerderheid in het Huis komt niet meteen in gevaar, maar zal fors krimpen.

Maar het is hoog tijd voor zelfonderzoek: De roep om een grote derde of vierde partij wordt steeds luider. Alleen moet daarvoor het hele kiesstelsel worden omgegooid en de grondwet worden aangepast.

Weinigen twijfelen eraan dat Rusland de hand heeft in de stroom Hillary-beschadigende e-mails die door WikiLeaks werden gelekt. Een poging van Rusland om de balans in het voordeel van de Moskou-vriendelijkere Trump te doen kantelen, zo wordt gezegd.

Nee, er is trouwens geen enkele aanwijzing dat Trump persoonlijk bevriend zou zijn met Poetin. En inderdaad, het zouden Russen zijn geweest die de e-mails van de Democratische partijtop hebben gehackt. Echte bewijzen heb ik nog niet gezien, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje van Rusland. Clinton trekt natuurlijk  met tonnen ervaring naar het Witte Huis.

Ze heeft geen leerschool meer nodig en heeft in het verleden al bewezen dat ze compromissen kan sluiten. Maar je moet wel met twee zijn om tot een akkoord te komen. Wat me verontrust is dat de politieke kloof nu ook op de bevolking is overgeslagen. Ik sprak in Memphis met een Republikeinse vrouw die zich tegen Trump had gekeerd en pardoes de helft van haar Republikeinse vrienden verloor. Naar alle waarschijnlijkheid zal Hillary de lijn van Obama doortrekken.

Misschien wordt haar grootste ingreep wel de samenstelling van het Hooggerechtshof, een instantie waarvan het belang niet kan worden overschat. Er staat al een vacature open, en in de komende jaren moeten nog meer rechters worden vervangen.

Trump zal de strijd tegen de terreur opvoeren en ons daar meer doen voor betalen. Maar voor de rest? Hij wil de immigratieregels aanscherpen, maar daar zullen Europeanen weinig hinder van ondervinden. Volgens doemdenkers zal president Trump aan de lopende band oorlogen en conflicten ontketenen. Dat geloof ik niet, daarvoor bevat het Amerikaanse systeem teveel checks and balances. Natuurlijk ken ik het ultieme schrikbeeld: Trump als kolerieke, onberekenbare president die met één vinger het Amerikaanse atoomarsenaal kan activeren.

Maar eigenlijk zijn dit soort hersenspinsels tijdverlies. De wereld zal heus niet vergaan als we een president Trump krijgen. Het zal mogelijk zelfs een aantal zaken in beweging zetten.

Dat kan je als gevaarlijk interpreteren, maar ook als iets positiefs. Misschien worden we in Europa eindelijk wakker. Trump wil regeren als een zakenman,  ook als het over de Navo gaat. Hij krijgt daarvoor veel applaus, vele Amerikanen beschouwen ons Europeanen al langer als verwende kinderen die altijd de hand ophouden maar zelf nooit iets geven.

Een alliantie Trump-Poetin zou Europa kunnen verplichten eindelijk werk te maken van een eigen leger. Maar afgaande op de laatste polls zijn we nu wel heel hypothetisch bezig.

Tom Van de Weghe is correspondent af. Na vijf jaar Peking en drie jaar Washington wordt Gent zijn nieuwe standplaats. Heimwee knaagt, maar straks mag hij als pop-up correspondent Amerika aan de slag. Nauwelijks bekomen van zijn jetlag wisten we hem te strikken voor een terugblik. Over de kunst van netwerken in Washington. Ideaal om terug te blikken op drie jaar Amerika, stond in het tekstbericht. De toegevoegde smiley was ietwat misleidend, zo zal tijdens het gesprek blijken.

Onverdeeld happy voelt hij zich niet, hij is nog volop aan het afkicken. Eind juni kwam een voortijdig einde aan zijn correspondentschap in Washington. De openbare omroep covert de wereld voortaan zonder eigen, vaste correspondenten, maar zal op tijd en stond tijdelijke, pop-up correspondenten uitsturen.

De heimwee knaagt, geeft Van de Weghe toe. Misschien komt het door de intensiteit waarmee hij afscheid heeft genomen. Hij is twee dagen geleden geland, na een rondreis van drie maanden door de Verenigde Staten.

Ik zou de auto in San Francisco verkopen en volgen, maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Je kunt een in Maryland geregistreerde auto niet zomaar in California verkopen. Bureaucratie, daar kunnen ze in Amerika van meespreken. Ik heb dan van de nood een deugd gemaakt en de cirkel vervolledigd. Dat lijkt me niks voor de razende reporter zoals we je kennen…. Zelfs tijdens een vakantie kan ik mijn journalistieke drive niet uitschakelen.

Als ik in Selma kom, vlak na de herdenking van de Freedom March, wil ik met getuigen spreken over de situatie van zwarten in Amerika. In New Orleans was ik een week na de tiende verjaardag van Katrina. Dan kan ik het niet laten om de mensen op te zoeken die tijdens de herdenking met president Obama hebben gesproken, of langs te lopen bij Make It Right, het sociale en ecologische huisvestingsproject van Brad Pitt.

Ik maakte er ook een sport van op mijn weg zoveel mogelijk presidentiële bibliotheken mee te pikken. Nixon, Bush, Clinton, allemaal bezocht. Johnson Library heb ik wel Julian Castro horen speechen. Een buitenkans, want Castro geldt als de coming man van de Democraten.

Een latino, ex-burgermeester van San Antonio, door Obama opgepikt als minister van huisvesting en stedelijke ontwikkeling, door sommigen getipt als kandidaat vicepresident. Ik had hem graag willen interviewen, maar dat is helaas niet gelukt. Pas op, ik heb me ook en vooral goed geamuseerd. Als echte muziekfanaat ben ik weg van het Zuiden. Wat vind je er zelf van? Natuurlijk was ik liever tot na de verkiezingen in Washington gebleven, zoals trouwens was afgesproken toen we in de zomer van na vijf jaar uit China terugkeerden.

In Peking was het perspectief heel anders. We zijn daarheen getrokken voor negen maanden, en nadien hebben we ons verblijf telkens weer met een jaar verlengd. In Amerika kregen we ineens uitzicht op vier jaar. Dan ga je je daar op instellen, zeker als je een gezin met schoolgaande kinderen hebt. VTM heeft het trouwens eerst aan mij gevraagd, zowat een half jaar geleden. Ik heb uiteraard  getwijfeld, het was een kans om in Washington te blijven.

Maar uiteindelijk gaven andere overwegingen de doorslag. Acht jaar buitenlands correspondent, dat betekent ook dat Sofie haar carrière als mobiliteitsdeskundige acht jaar lang in de koelkast heeft gezet.

Ze heeft wel werk gezocht in Washington, maar als vrouw van een buitenlands journalist kreeg ze geen officiële werkvergunning. Ernstig maar niet hopeloos, luidde het. Ik heb de voorbije weken heel veel boze mensen ontmoet, gewone Amerikanen die erg bitter klonken over zeven jaar Obama. Vooral op het platteland is de stemming negatief.

Rural America is dan ook aartsconservatief, het kijkt naar de wereld door de bril van Fox Television en hangt aan de lippen van mensen zoals Alex Jones, de even  populaire als reactionaire talk radio host. Maar daar tegenover staat een stedelijk, jong, progressief en divers Amerika. Die tweespalt merk je vooral in zuidelijke staten, een stad als Austin is een progressief eiland in een conservatieve oceaan. Die tegenstelling zal een beslissende impact hebben op de verkiezingen, vooral in swing states zoals North Carolina en Ohio.

De Republikeinen scoren erg  slecht bij drie elkaar overlappende categorieën: Dan heb je een probleem, want het gaat om enorme bevolkingsgroepen. Komt daar nog bij dat die partij al voor de derde campagne op rij door een interne burgeroorlog wordt verscheurd.

Ik was in februari op CPAC, de jaarlijkse ultraconservatieve hoogmis waar zowat alle republikeinse presidentskandidaten zich kwamen voorstellen. Trump schopte zo wild in het rond dat niemand hem ernstig nam. Scott Walker heeft de handdoek in de ring gegooid, en Rand Paul wordt in de polls door Trump verpletterd. Hoe komt hij daar mee weg? Net zoals Pim Fortuyn destijds, al hanteerde die een heel andere stijl. Zijn boodschap slaat bij verrassend veel Amerikanen aan, heb ik tijdens mijn rondreis kunnen vaststellen.

In New Mexico sprak ik met een nieuwe Amerikaan, een geregulariseerde illegaal die zich een onvoorwaardelijke Trump-fan noemde. De tirades tegen migranten en illegalen deden daar niks aan af, het ging hem om Trumps belofte Amerika weer groot te maken, een slogan die nota bene van Ronald Raegan werd geleend.

Om de Amerikaanse droom te realiseren, sprak die ex-illegaal Trump na, moeten we illegalen tegenhouden. Het is veelzeggend dat Fox, toch wel de spreekbuis van de Republikeinen, de Trump-campagne zowat doodzwijgt. De race is nog lang, men hoopt nog altijd dat hij een fatale misstap begaat of dat zijn campagne als een soufflé in elkaar zakt. Hij heeft trouwens al pluimen verloren, tijdens het tweede kandidatendebat werd hij mooi op zijn nummer gezet door een verrassend sterke Carly Fiorina. Zou dat volgend jaar geen mooie affiche zijn?

Hillary Clinton versus Carly Firoina, twee dames die strijden voor het presidentschap? Maar misschien wordt het wel een driestrijd, want Trump heeft al laten uitschijnen dat hij desnoods als onafhankelijke kandidaat opkomt. Een Ross Perot-scenario, dat is wel de ultieme nachtmerrie van de Republikeinen. Wie had kunnen denken dat de campagne zo spannend en onvoorspelbaar zou worden? Een jaar geleden zette iedereen zijn geld op een saai duel Clinton-Bush. Het kan nog altijd zo uitdraaien. Jeb Bush is een van die kandidaten die op een meltdown van Trump speculeert.

Hij voert een kleurloze campagne, achteraan in het pak. Ze is in opspraak gebracht door email-gate en loopt in de peilingen achter op haar linkse tegenkandidaat, de veteraan Bernie Sanders…. Intussen zie je dat ze zelf al een stuk naar links is opgeschoven om hem de wind uit de zeilen te vangen. Toch denk ik dat email-gate een veel groter probleem vormt.

Niemand weet wat er nog allemaal in die privémails staat. Maar als er belastend materiaal in zit, zullen de Republikeinen het via de bevriende pers op het juiste moment laten lekken. Sowieso is dit een kleine PR-ramp, email-gate bevestigt haar imago van gehaaide carrièrevrouw die een parfum van affairisme en belangenvermenging verspreidt.

De vrouw die te graag wil, hoor je vaak, die zelfs de ontrouw van haar man door de vingers zag om haar carrièrekansen te vrijwaren. De Democraten zijn er niet helemaal gerust op, er is de jongste weken meer en meer sprake van plan B, met de B van Joe Biden, de vicepresident die zich nog niet eens kandidaat heeft gesteld. Voorbarig als je het mij vraagt. Toch moet iedereen toegeven dat hij op binnenlands vlak zijn stempel heeft gedrukt. Obama-care was een realisatie van formaat, en Amerika is weer de motor van de wereldeconomie.

De voorbije maanden heeft hij hard aan zijn erfenis gewerkt, met uitschieters als het klimaatplan, het homohuwelijk en het herstel van de Amerikaans-Cubaanse betrekkingen. Toch vind ik de kritiek op zijn buitenlands beleid terecht, vooral in het Midden Oosten heeft hij gefaald.

De Syrische dictator Assad waarschuwen dat hij geen rode lijn mag overschrijden, en dan zijn staart intrekken als Assad die lijn wel overschrijdt. Geen voorbeeld van leiderschap op het wereldtoneel, terwijl dat precies van een Amerikaans president wordt verwacht. Maar wat misschien wel de grootste teleurstelling is: Obama werd als verzoener ingehaald, maar onder zijn bewind is de polarisering alleen maar toegenomen.

Het Congres, volgens de grondwet de spil van democratie, is meer dan ooit verlamd. Democraten en Republikeinen vinden geen common ground meer, vooral aan de kant van de Republikeinen is alle bereidwilligheid tot compromissen zoek.

In feite gaat het helemaal niet zo goed met die Amerikaanse democratie. Beluisterd in feite, ik had een stapel luisterboeken mee om lange autoritten door te komen. Coates is een sensatie in Amerika. Zijn jongste boek, gericht aan zijn puberzoon, gaat over opgroeien als zwarte in Amerika en over het racisme en geweld die daarmee gepaard gaan. Coates constateert dat jonge Afro-Amerikanen hun geloof in het melting pot-ideaal hebben verloren.

Dat heb ik zelf vaak gehoord, onder meer tijdens mijn reportages in Fergusson. Maar ik hoorde het deze zomer ook uit de mond van twee jonge zwarten die ik in Minneapolis sprak. Ze wilden vooral gerust gelaten worden, zeiden ze, en ze droomden van zwarte wijken met zwarte politieagenten. Er zijn plekken waar blank en zwart elkaar ontmoeten, in grootstedelijke muziekclubs krijg je zelfs een harmonieus beeld van Amerika.

Maar in het algemeen is segregatie troef. We hebben deze zomer een hele reeks van de prachtige state parks bezocht die ook bij Amerikaanse toeristen razend populair zijn. De meeste zwarten zijn nog altijd trots op Obama, maar tegelijkertijd heerst er ontgoocheling. Obama wilde vooral niet als zwarte worden gezien, hij plaatste zich als president boven de rassenkloof. Pas na de massamoord in Charleston, toen de blanke tiener Dylann Roof negen zwarte kerkgangers doodschoot, heeft hij een sterke speech tegen racisme gegeven.

Hoe verschillend waren beide posten? In Peking heb ik ooit klappen gekregen van de politie toen ik een reportage draaide over een schandaal omtrent HIV-besmet transfusiebloed. Zoiets is ondenkbaar in Amerika. Okay, er zijn veel regeltjes en de politie is heel strikt. Maar zolang je de regels respecteert, wordt je als buitenlands of binnenlands journalist geen strobreed in de weg gelegd. Een verademing na China waar je nooit wist waar je aan toe was.

Als Belgisch journalist kun je je erg geloofwaardig van de domme houden, een bekende truc om mensen uit hun tent te lokken. Niet dat die pose altijd nodig was, doorgaans zijn Amerikanen erg open. Wel oppassen met patriottische gevoelens. Ik heb meermaals gesprekspartners van tafel doen weglopen met mijn kritische bedenkingen over de Amerikaanse rol in de wereld, zelfs ruimdenkende Democraten hebben daar moeite mee. Afgezien daarvan heb ik de Amerikanen als buitengewoon genereus ervaren.

Toen ze ons vreemde accent hoorden, kwamen ze kennis maken. Een van de mannen bleek een steenrijke Texaan te zijn, een vastgoedtycoon die persoonlijk bevriend is met de familie Bush.

Hij bood ons zijn cottage aan, we mochten blijven zolang we wilden. Dat aanbod hebben we gretig aangenomen, het uitzicht op de Atlantische oceaan was trouwens prachtig.

Dat soort gastvrijheid zal je hier niet gauw ondervinden, Vlamingen zijn nogal gesloten en wantrouwig van aard. Maar ik heb in die drie jaar wel een mooi netwerk opgebouwd. Het duurt een tijdje vooraleer je de weg vindt. Mijn tactiek was simpel: Op de duur herkennen de woordvoerders je, en van daar kun je weer een stap verder zetten. Er zijn ook discrete clubs om interessante mensen te ontmoeten, plekken die je alleen via via kunt ontdekken. Befaamd voor zijn manier van opgieten, ze gebruiken er geen water maar bier om stoom te maken.

Maar vooral bekend voor zijn exclusieve bezoekers, je kunt er al eens in je blootje naast een congreslid of senator zitten. Ik heb er dankbare contacten gelegd, met woordvoerders, lobbyisten en hooggeplaatste officials. Zo heb ik toch een paar mooie interviews versierd, onder andere met Madeleine Albright. Stom geluk helpt ook. Ik neem de trein naar New York en wie zit er naast mij?

Als slavist in Rusland, nadien als correspondent in China en Amerika. Wie heeft de beste kaarten voor een glorieuze toekomst? Rusland zit in een neerwaartse spiraal, China groeit maar heeft een fragiel politiek systeem. Ook Amerika heeft problemen, we hebben er hier de hele tijd over gesproken.

Zo gaat dat vaak onder journalisten, we focussen op de pijnpunten. De realiteit is veel genuanceerder, ik heb in Amerika vooral positieve mensen ontmoet en plaatsen bezocht die optimisme uitstralen.

Sillicon Valley, dat zijn de Amerikanen op hun best, als geen ander in staat om te focussen en doelen te bereiken. Ik heb ginder heel veel migranten gesproken, ook Belgen trouwens. De Amerikaanse droom blijft springlevend. Ook na een eeuw blijft radio springlevend. Onzichtbaar maar alomtegenwoordig bepaalt het medium het ritme van de dag en het humeur aan de ontbijttafel. Knack fêteert de jubilaris met een liefdesbetuiging van drie radiomakers pur sang. Zaki, Jan Hautekiet en Linde Merckpoel, samen goed voor jaar radio op de openbare omroep.

Precies een eeuw geleden brak in België het radiotijdperk aan. Officieel althans, want er werd al eerder met draadloze communicatie geëxperimenteerd. Pionier Robert Goldschmidt stuurde reeds in zijn eerste golven de ether in, via een gigantische antenne bovenop de koepel van het Brusselse justitiepaleis.

Télégraphie sans fil zou snel de aandacht trekken van het koningshuis. Albert I was zwaar geïnteresseerd in de mogelijkheden om de communicatie in de onmetelijke kolonie te verbeteren. Toch was het vooral zijn vrouw Elisabeth die als melomane bij de eerste officiële uitzending aan haar trekken kwam. Op 28 maart werd een live concert gecapteerd en uitgezonden, exclusief voor de koninklijke familie die in Laken een ontvanger had geïnstalleerd. Het Belgische radiotijdperk begon dus met een knaller: Op de eerste Nederlandstalige uitzending was het overigens nog wachten tot Tegen de herdenking van de Grote Oorlog is geen kruid gewassen, maar toch zal ook dit eeuwfeest niet ongemerkt blijven.

Vanaf 28 maart verwelkomt de VRT in het Radiohuis in Leuven bezoekers voor een belevingsparcours langs de hoogtepunten van jaar radio. Knack van zijn kant trok naar de Reyerslaan en ontmoette er drie radiomakers die hun passie voor het ongrijpbare medium belijden.

Ook Linde Merckpoel  29 timmert bij Studio Brussel hard aan de weg. Files zijn haar in die rol niet onbekend, maar vandaag zal ze er als automobiliste mee geconfronteerd worden. Terwijl de jonge garde op de E19 tussen Antwerpen en Brussel staat aan te schuiven, steken we alvast van wal. Opwarmen hoeft niet, zeker niet voor Jan Hautekiet die recht uit de Radio1-studio komt na een uurtje live debatteren in het programma dat zijn naam draagt.

Samen besluiten Hautekiet en Zaki dat een kop koffie geen slecht idee is om het geheugen te smeren. En inderdaad, het zwarte vocht roept meteen dierbare radioherinneringen op. We gaan een D4 drinken, zeiden we voortdurend tegen elkaar. Onlangs zag ik Chris Dusauchoit terug, hij kwam inspringen als presentator van Braakland.

Niet dat we gebukt gaan onder nostalgie, maar de koffiemachines waren vroeger toch beter. Er stond alleen een simpel koffiezetapparaat, en op gezette tijdstippen werd geld ingezameld om gemalen koffie te kopen.

Mijn producer was niemand minder dan wijlen Wim Van Gansbeke, bekend en vooral gevreesd als theaterrecensent. Maar de opleiding was saai, de hele tijd etsen en schetsen.

Er waren spannender dingen in het leven, zoals radio. Op de Vlaamse radio viel er weinig van te horen, maar er bestonden gelukkig wel piratenzenders die helemaal mee waren. Ik heb daar zalige herinneringen aan. We waren thuis met vijf, ik was de jongste van drie broers die samen een jongenskamer deelden. Onze Willy, tien jaar ouder, had met een bouwdoos een kristalradio geknutseld.

Magisch was dat, we kropen iedere avond bij elkaar op de jongenskamer om naar Radio Londen, Radio Caroline of Radio Luxemburg te luisteren. Om maar te zeggen, ik heb niet geaarzeld toen ik op het Sint-Lucas van die radiowedstrijd hoorde. Ik heb me ingeschreven, en tot mijn stomme verbazing gewonnen. Zo ben ik begonnen, in bij Omroep Oost-Vlaanderen. Het was , het jaar van het Brusselse millennium.

Ik zat op kot in Leuven, en via via kreeg ik de kans om een column over Brussel te brengen in een nieuw programma,  Liedjeskroeg. Ik ging naar de proefopname in studio 6 van de Flagey, ook Toots Thielemans was er die dag. Bon, dat werd opgenomen en drie maanden later kreeg ik telefoon van Jan Schoukens die me had opgemerkt. Zo was het arbeidsreglement destijds bij de BRT: Hij kon streng uit de hoek komen,  voor slordig taalgebruik was hij onverbiddelijk.

Ik ben zelf vrij snel bij Omroep Brabant aanbeland, in de jaren zeventig een geweldige kweekvijver voor talent. Vooral de zondag van Omroep Brabant was legendarisch, onder meer dank zij het fantastische programma van Annemie Coppieters.

Urbanus maakte er furore, Walter Capiau deed er zijn belspelletje, je liep er mensen als Jan Van Rompuy en Luc Safflour tegen het lijf, ik heb er zelf met Mike Verdrengh samengewerkt. Productieleider Guido Cassiman was een fenomeen op zich, hij was gebeten door elektronische muziek en draaide als eerste platen van Jean-Michel Jarre en Tangerine Dream op de Vlaamse radio.

Op een keer haalde hij de Duitse elektronicapionier Klaus Schulze in de studio, een echte sensatie. Schulze bracht zijn machine op gang en verdween dan doodgemoedereerd voor vijf minuten uit de studio terwijl dat spel muziek maakte, we stonden er verbluft naar te kijken.

Wist je trouwens Jan, dat gewestelijke omroepen geboren zijn uit de lokale zenders die voor de oorlog welig tierden? Dat verklaart ook het eigen karakter van de gewestelijke omroepen waaruit later Radio2 is ontstaan. Brabant stond als progressief bekend, Oost-Vlaanderen was popgericht. Omroep West-Vlaanderen was eerder volks, net zoals Omroep Limburg waar je niet naast het fenomeen Jos Ghysen kon kijken. Dank zij Lutgart Simoens, misschien wel de populairste radiofiguur van haar tijd.

Vanaf de jaren zeventig is televisie de radio gaan overvleugelen. Zijn jullie de underdogs van het omroepbestel? In de jaren zeventig waren sommigen er oprecht van overtuigd dat radio gedoemd was om te verdwijnen. Maar ons helemaal verdringen? Dat zal nooit gebeuren, want radio blijft bij uitstek het medium dat met ons dagritme meeleeft.

Televisie kijken doe je in gezelschap,  maar radio spreekt alleen tot jou, ook al luister je samen. Het is ook veel meer een conversatiemedium dan pakweg Facebook of Twitter. Linde Merckpoel doet onder een spervuur van plaagstoten haar  intrede. De jeugd van tegenwoordig, dat kent geen uur meer! Ze laat zich niet van de wijs brengen. Niet op haar mondje gevallen, het zou er aan mankeren voor een presentatrice met acht jaar Studio Brussel op de teller.

Wat is eigenlijk het geheim van goede radio? Is een programma pas geslaagd als er een community rond ontstaat? Ik deed vroeger de ochtend, samen met Tomas De Soete. Het fijnste uur om te presenteren was tussen zes en zeven. We voelden dat we radio maakten voor lotgenoten, mensen die net als wijzelf voor dag en dauw waren opgestaan om te werken. De bleek ook uit de feedback via telefoon of sms, de grapjes en opmerkingen van een kleine maar trouwe schare luisteraars.

De ochtend is ook speciaal omdat radio erg bepalend is voor je humeur. Ik heb vaak luisteraars horen zeggen dat ze met het verkeerde been uit bed waren gestapt, maar dat hun humeur omsloeg zodra ze de radio opzetten en een leuk liedje hoorden, of een grapje van mij of Tomas.

En weet je wat me zo frappeert? Luisteraars denken echt dat ze me kennen, ze komen me dat ook vertellen als ik bijvoorbeeld op Rock Werchter rondloop. Dan blijkt dat ze effectief weten van welke muziek ik houd, en waar ik moet om lachen.

Als presentator geef je veel van jezelf bloot. Vroeger was een presentator een stem, intussen kent iedereen ons gezicht. Die anonimiteit had ook charmes, je kon de luisteraar vertellen wat je maar wilde. Zei je dat er een kudde roze olifanten de studio kwam binnenstappen, dan zag de luisteraar dat tafereel voor zijn ogen. Heeft radio nog een toekomst als je constateert dat digital natives allleen nog naar YouTube en Spotify luisteren? Maar het volstaat niet meer, we moeten overal aanwezig zijn waar onze luisteraars zitten, op Facebook, Twitter en Spotify.

We geven die digital natives niet zomaar op, maar om ze te bereiken moeten we hun wereld doorgronden. Wie zijn ze, waar zijn ze mee bezig, wanneer zijn ze beschikbaar? Weet je wat gek is? Vele mensen beschouwen Studio Brussel nog altijd als een jongerenzender.

Uit marktonderzoek blijkt nochtans dat de gemiddelde leeftijd van onze luisteraars rond de dertig schommelt. We moeten realistisch zijn: Pakweg tien jaar geleden waren wij nog onmisbaar om bij te blijven, radio was de plek waar je nieuwe groepen en muziektrends ontdekte. Vandaag zijn wij slechts een van de vele bronnen, naast de smartphone, YouTube, Spotify of SoundCloud. Het is ook tweerichtingsverkeer geworden, we krijgen nu zelf tips van luisteraars die op YouTube of Spotify nieuwe dingen ontdekken.

Wij zijn het die jongeren bij de hand nemen en rondleiden in het oerwoud van de muziek. Leeft die kwestie ook bij de radio? Ik ben begonnen op het hoogtepunt van de ABN-terreur. Als ik opnamen uit die beginperiode hoor, herken ik mezelf niet meer. Nee, het was van moeten. Je had hier toen zo iemand als Eugène Berode, de legendarische taalraadsman van de BRT die bij iedere inbreuk op de standaardtaal een vlammende nota schreef.

Maar hij stond niet alleen, overal werd op onze voorbeeldtaak gehamerd. Je was nog niet geboren toen de zogenaamde ABN-terreur losbarstte. Ik vind correct taalgebruik superbelangrijk. Gilles, mijn lief die ook in de media werkt, heeft me onlangs op een fout gewezen. Bedankt om te komen, ik zeg dat inderdaad vaak. Maar ik heb niks tegen een scheut jongerentaal.

Ach ja, absolute zuiverheid is niet van deze wereld. Laat een begenadigd pianist op een ketelpiano spelen, en er komt nog altijd muziek uit.

Geef een matig pianist een Steinway, en hij stijgt boven zichzelf uit. Zo werkt ook de stem, je kunt er veel mee verdoezelen maar niet alles. Anderzijds, van sommige stemmen hoor je meteen dat ze nooit zullen aanslaan. Radio blijft tenslotte een fysiek gegeven, een kwestie van vibraties. Tel alle zenders van de VRT samen, en je komt uit boven de zestig procent.

Trouwens, je moet niet verder gaan kijken dan bij de buren aan de overkant van deze gang. Vorig jaar brak paniek uit bij Radio1 omdat het marktaandeel was gekrompen. Er werd teveel gepraat, luidde de diagnose. Je eigen discussieprogramma werd gehalveerd, en het middagprogramma Joos helemaal geschrapt.

Hoe zien jullie de heisa die vooral het verdwijnen van Joos uitlokte? De cijfers bleken achteraf minder slecht dan eerst gevreesd, maar dit geheel terzijde. Ik vond meteen dat de getrokken conclusies mank liepen. Radio1 is een zender voor meerwaardezoekers. Luisteraars haken niet af omdat één programma wordt afgevoerd. Het totale plaatje moet kloppen,daar komt het op aan. Wat niet wil zeggen dat het afvoeren van een programma de mensen onverschillig laat.

Gelukkig maar, de heisa over het verdwijnen van Joos illustreert juist de betrokkenheid van onze luisteraars. Maar toch even relativeren. Verandering wekt per definitie weerstand op. Toen Joos destijds van Studio Brussel naar Radio1 verhuisde, werd er ook gemopperd, misschien wel door dezelfde mensen. Wat kwam dat meisje van die jongerenzender bij de serieuze Radio1 zoeken?

Is dat het walhalla van de radiomaker? Lekker in de luwte, zonder druk van cijfers of concurrenten…. Het tegendeel is waar, Klara heeft zich de voorbije jaren tot een erg dynamische zender ontpopt die buiten de lijntjes kleurt en voortdurend op zoek gaat naar een nieuw publiek.

De presentator komt uit zijn studio om een praatje met de technicus te maken. Oei, zegt die laatste ineens, ik hoor niks meer, de plaat is af. Vroeger, in de tijd toen Klara nog Radio3 heette, sprak men van de culturele blanco. Ik verzin hier niks, het was echt de gewoonte dat een klassiek stuk door een stilte werd voorafgaan en gevolgd. Die paar seconden, dat heette de culturele blanco. Het was een manier om respect te tonen voor het cultuurproduct dat een klassieke compositie is.

Ach ja, mopjes over Radio 3. Om half elf krijgt de technicus in de studio telefoon. Music for Life Ik had het al vijf keer achter de schermen beleefd, maar toch werd het een overrompelende ervaring. De warme Kerstsfeer, de teamspirit, de optredens, de steun van luisteraars en gasten. Ze kregen allemaal een koptelefoon met een collage van geluiden muziek en stemmen.

Bedoeling was dat ze voor de luisteraar beschreven wat ze allemaal hoorden. Hoe ze daarop hun fantasie de vrije loop gaven, dat was zo mooi en poëtisch.

Voor mij het beste bewijs hoe persoonlijk radio werkt. Om twee voor elf, vlak voor de reclame, krijg ik te horen dat nog iemand wil reageren, geknipt om het verhaal af te ronden. Het bleek een man te zijn. Ik verwelkomde hem, zei dat we nog precies één minuut hadden, en dat hij ook anoniem mocht getuigen. Dat laatste was niet nodig, hij gaf meteen al zijn persoonsgegevens prijs. Hij heette meneer zus en zo, was notaris in dorp x, al 35 jaar getrouwd, drie kinderen en een eerste kleinkind op komst.

En oh ja, hij was voorzitter van de kerkfabriek en wist al van zijn 13 de dat hij homo was. Ik had nog net de tijd om hem te bedanken vooraleer de reclame begon. Er broeit wat op uw TV. De allereerste slogan van VTM bleek trefzeker gekozen. De lancering van de commerciële zender op 1 februari veroorzaakte een aardverschuiving in het Vlaamse televisielandschap. De nieuwe omroep schoot als een raket uit de startblokken, tot verbijstering van de gewezen monopolisten aan de Reyerslaan.

In een mum van tijd won Vilvoorde de slag om kijkcijfers en marktaandeel. Veel spannender was de strijd die de respectieve nieuwsdiensten leverden.

Met twee veteranen van die oorlog blikken we terug op een kwarteeuw VTM, een verjaardag die onlosmakelijk verbonden is met 25 jaar openbare omroep. Nieuwsanker van het eerste uur, 25 jaar later nog altijd het gezicht van het 7 uur-nieuws. Zijn tegenpool verschijnt op de afspraak met onder de arm een bundel documenten van Open VLD, gesprokkeld op het partijbestuur in de Brusselse Melsensstraat. Dirk Sterckx 67 mag zich gewezen Europarlementslid en gewezen interim-partijvoorzitter noemen.

Vandaag echter zal hij met verve de rol van gewezen VRT-journalist en nieuwsanker spelen. Twee rijzige en grijzende heren, de fysieke gelijkenis springt in het oog. Dat het lang geleden is, klinkt het bij de begroeting in stereo. Alsof het ijs al niet gebroken is, doet Dany Verstraeten er nog een warme anekdote bovenop. Ik zat op de verkeersredactie, maar in de zomer sprong ik in voor een vakantieprogramma. Op een keer moest ik een reportage maken over boerderijtoerisme aan de kust.

En wie kwam ik daar tegen? Dirk Sterckx met zijn gezin. Je was toen al een bekende kop, iemand naar wie ik opkeek. Ik mag dat nu wel bekennen, maar ik vond jou in die tijd het beste nieuwsanker van de Reyerslaan. Je straalde zelfvertrouwen en rust uit, en je hebt natuurlijk die geweldige stem. Dat was in Ramskapelle, en die boerderij bestaat nog altijd. Maar nu we toch tot bekentenissen overgaan. Wist je dat ze me voor de lancering hebben gepolst om hoofdredacteur van jullie nieuwsdienst te worden?

Dat was toen de onderhandelingen met Johan Op de Beeck waren afgesprongen. We woonden toen allebei in Hove, en op een avond nodigde hij me uit om te komen praten. Bovendien, niemand geloofde dat het zou lukken. Want zo was de sfeer bij ons, aan de Reyerslaan. De komst van VTM boezemde ons een mengeling van angst en scepsis in. Ze gaan het niet kunnen, maakten we onszelf wijs, een typische redenering voor een monopolist. Ik was niet de enige die ze aan de mouw hebben getrokken, ze hebben zowat de hele BRT-nieuwsredactie gepolst.

Uiteindelijk hebben er maar twee de oversteek gewaagd. Na tien jaar was ik bij de BRT tot radioproducer opgeklommen, maar ik had ook al een televisieprogramma gepresenteerd.

Mobiele Mensen, een soort autoprogramma. Achteraf bekeken prijs ik me daar gelukkig mee, het was ideaal om in de luwte wat televisie-ervaring op te doen.

Ik dacht aan een autoprogramma, dat leek me een goede kans te maken bij een commerciële zender. Mike liet me beleefd uitpraten, om daarna met een tegenvoorstel uit te pakken. Daar moest ik niet lang over twijfelen, het was een droom die totaal onverwacht uitkwam. Uiteindelijk is het allemaal erg snel gegaan.

In negen maanden hebben Mike en zijn boezemvriend Guido Depraetere een volwaardige zender uit de grond gestampt, ik blijf het een heksentoer vinden.

Historisch ook in meerdere opzichten. Voor VTM bestond er in Vlaanderen nauwelijks zoiets als een televisie-industrie. Het moest van Europa, bovendien schuilde er een politieke agenda achter. Vooral christendemocraten en liberalen rekenden op de nieuwe zender om een tegengewicht te vormen voor het linkse BRT-nieuws….

Kijk, de BRT was van oudsher gepolitiseerd. Niet alleen was het kader politiek verkaveld, partijen en belangengroepen hadden hun mannetjes in de raad van bestuur om de nieuwsdienst op de vingers te kijken.

Intussen echter was er een nieuwe lichting aangetreden, de fameuze post mei generatie met eigengereide journalisten die zich door niemand lieten sturen. Dat was een cliché, maar het leefde wel. Op een keer moest ik voor het journaal naar het Vlaams Nationaal Zangfeest in het Antwerpse Sportpaleis. Voorzitter Valeer Portier begon zijn speech met de traditionele eis dat geen morzel Vlaamse grond nog zou worden verfranst.

Luid applaus natuurlijk, maar het dak ging er pas echt af toen hij zijn tweede eis formuleerde. Dat het uitzendmonopolie van de BRT dringend moest doorbroken worden!

Daarop barstte een minutenlang ovatie van wel twintigduizend man los, we waanden ons met onze BRT-cameraploeg in het oog van een storm. We hebben onze greep op de nieuwsdienst verloren, dachten ze, dus richten we een nieuwe zender op waarvan we de nieuwsdienst kunnen controleren. Dat viel dik tegen, want we hebben ons vanaf de eerste uitzending ongebonden opgesteld.

Maar die politieke agenda verklaart wel waarom VTM van bij de start zoveel belang aan nieuws en duiding hecht. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend voor een commerciële zender, ik denk niet dat er in Europa nog een voorbeeld van bestaat. Mike en Guido waren er echter rotsvast van overtuigd: Een generalistische zender heeft nieuws als sokkel nodig.

Natuurlijk is het voor een nieuwkomer erg moeilijk om zich tussen twee goed lopende journaals te wurmen. Nieuws vergt gigantische investeringen, tenzij  je het op een creatieve manier kunt brengen. Echt verrast ben ik niet door de valse start van VIER.

Een jaar voor de lancering hoorde ik Mike uitleggen waarom we ons niet druk hoefden te maken. Wacht maar, zei hij, ze zullen bij Woestijnwis gauw genoeg ondervinden dat het leiden van een zender iets heel anders is dan het runnen van een productiehuis.

Vooral het item over de prijs van tomaten lokte smalende reacties uit…. In die eerste uitzendingen is Jan Schodts toch een paar keer lelijk de mist ingegaan.

Al begrijp ik ook zijn keuzes. Jan was bij de BRT vertrokken met pakken frustraties. Hij vond al jaren dat ons journaal veel te elitair was. Dat viel niet te ontkennen. Nieuws, dat moest politiek of economie zijn, anders kwam het niet aan bod.

Bij elke gelegenheid werden dezelfde sociale partners opgevoerd. Op de redactie werden daar verhitte discussies over gevoerd. Wellicht zijn we in het begin wat doorgeschoten in onze poging om ons van het BRT-journaal te onderscheiden. Logisch trouwens dat we leergeld moesten betalen. Behalve Jan Schodts had niemand televisie-ervaring, de hele redactie bestond uit mensen die bij kranten of radio waren weggeplukt.

De strijd tussen de twee journaals is een uitputtingslag geworden. Entertainment was voor de VTM, maar als het nieuws en duiding aankwam, waanden we ons onklopbaar. Dat bleek een illusie,want als de cijfers van een zender blijven zakken, wordt de nieuwsdienst vroeg of laat meegezogen. Op het dieptepunt, zo rond , was het marktaandeel van de openbare omroep nog maar half zo groot als dat van de VTM.

Ook jullie zijn ons toen voorbij gefietst, Dany. VTM bleef trouwens fors investeren in nieuws. Vandaag vallen satellietwagens niet meer weg te denken, maar wij waren onze tijd ver vooruit. Uit noodzaak, want de BRT had toen nog het monopolie op straalverbindingen.

Dank zij onze satellietwagens gaven we jullie keer op keer het nakijken in de race om als eerste met nieuws uit te pakken, zoals bij het overlijden van Koning Boudewijn. Dat was een kantelmoment, toen hebben we onze dominantie echt gevestigd. De BRT zond Samsom uit, ze hadden niet eens hun programmering aangepast. Het was niet alleen een kwestie van infrastructuur, er was ook een verschil in visie.

Bij de dood van Diana stonden wij binnen de kortste keren in Parijs. Ik herinner me nog de reactie van jullie hoofdredacteur Kris Borms toen wij met een middagnieuws  begonnen. De ramp hebben we gemist, maar bij het rechttrekken van het scheepswrak, een operatie die maanden op voorhand was gepland, waren we op de afspraak.

Dat zegt het allemaal. We waren nog altijd ongenaakbaar, zolang er maar straalverbindingen, kabels en kunstlicht aan te pas kwamen. Wij presenteerden vanaf dag één in een moderne landschapsstudio, zoals op Franse en Amerikaanse zenders gebruikelijk was. Alweer de verdienste van Mike en Guido, echte televisiefreaks die oog hadden voor internationale ontwikkelingen. En waar zaten jullie toen?

.

Gangbang nl gratispje



Tussen mijn benen ligt hij, terwijl onze harde lullen naast elkaar tussen onze buiken bekneld liggen. Zo was het vroeger ook. Maar als hij mijn hoofd vastpakt en me gaat zoenen en heel geil en langzaam zijn tong in mijn mond duwt, dan weet ik dat we die grens nu oversteken. Want vrijen hadden we vroeger nooit gedaan. En het gaat vanzelf dat zijn harde lul, zonder een hand te gebruiken, opnieuw mijn mannenkut vind en soepel in mijn zaadgladde hol naar binnen glijd.

Hard en heet is hij weer. Rutger is ook van de mannenseks. Het zijn niet alleen vrouwennagels geweest die zich in zijn heerlijke harde en neukende mannenbillen hebben vast gezet. Geil vrijend met onze blote lijven op elkaar, met zijn harde neukende lul opnieuw in me, trek ik zijn harde mannenbillen uit elkaar en pers er mijn beide middelvingers diep tussen.

Ik voel zijn mannenkutje van schrik samentrekken en stoot mijn onderlijf zo hoog op dat ik hem draag en zijn hete lul tot het uiterste mijn mannenhol vult. Gio,” gromt hij als ik na een paar stoten mijn onderlijf weer laat zakken en zijn hete harde mannenlul langzaam uit mijn zaadnatte mannenhol glijdt. Hij laat me los en staat op. Strak en gespierd is hij. Vroeger al was hij breder en sterker en altijd al met z’n lijf bezig om het in vorm te krijgen.

Hij schopt de schoenen van zijn voeten en stapt uit zijn broek en onderbroek. Naakt staat hij er met alleen nog zijn shirt als leeg rukzakje aan zijn schouders, met zijn zelfverzekerd grimas en met die nat glanzende vette lul schuin omhoog, gewoon heerlijk bloedgeil te wezen. Hij bukt zich en trekt me overeind. Dan duwt hij zich voor me uit naar het raam van mijn slaapkamer.

Door de vitrage heen zie ik mijn grote en vooral brede achtertuin liggen, met het gazon in het midden en de borders met half uitgebloeide voorjaarsbloemen, het lichte groen van de hoge struiken en bomen er omheen; en daarachter er nu nog doorheen schijnend, de lage grijze daken van het eerste naoorlogse wijkje van de stad, waar Rutger een rijtjeshuis was gaan huren. Ik voel zijn gretige handen over mijn blote billen glijden.

Gebukt, met mijn handen in de venterbank steunend, duw ik mijn kont geil naar achteren. Draag je een maatje ‘S’ als slipje? Of is het een jongensmaatje? Jij hebt gewoon nog steeds dat geile en strakke jongenskontje van vroeger. Ik val op jong; op jong en snel en flitsend; zoals jij vroeger was. Ik val op dat sprankelende en temperamentvolle, en op onontgonnen maagdelijkheid. En dan moet ik bij jou zijn, toch Gio?

Jij staat al heel lang droog, is het niet Gio? Jij moet weer helemaal van quitte af aan beginnen, toch? Je hebt de nodige ervaring. Dat is te merken, jij geile. Gek maak je me. Ik stoot mijn mannenkontje even hard naar achteren en vang zijn hete lul helemaal en diep tot het uiterste in me. We maken er voor de rest van de middag een lang en geil voorspel van.

Want vannacht, Gio-jongen, dan gaan jij het beleven. Dat je een week niet kunt zitten. Hij duwt zijn lekkere hete vette pik tot het uiterste in me en begint er grommend mee in mijn mannengrotje te roeren en draaien. Dan knijp ik ongenadig hard mijn kringspier om zijn harde mannenpik.

En ik richt me op, zodat ik mijn billen maximaal kan samenknijpen om zijn lekkere harde lul. Ik masseer en kneed zijn geile hete lul, terwijl ik rechtop sta en hij hijgend steeds wilder gaat neuken. Jij met geile knijpkut…, oooooh, shit… oooooh ik kom, dammed…” Schokkend staat hij achter me te trillen, mij bij de heupen vasthoudend, terwijl ik zijn lul leegmelk met mijn kringspier en billen, en hij me voor de tweede keer volspuit. Maar hij houdt me tegen.

Geile rillingen trekken er door mijn opgewonden lijf als hij mijn billen open trekt en met zijn tong in mijn natte mannenkut glijdt. Zijn dubbele shot room lekt uit me en hij likt het op. Hij zuigt en sabbelt aan mijn kutje en maakte me gek. En als hij intussen ook nog weer met mijn ballen en lul begint te spelen… Pas dan merk ik dat de vitrage is opengeschoven tijdens ons hete geile seksspel.

Ik sta er open en bloot in mijn eigen voorjaarstuin te kijken. En dat zou nog niet zo erg zijn, want echt een heldere inkijk van buiten af heb ik niet.

Maar beneden me op het terras ligt een jongen in één van mijn houten deckchairs. Hij ligt met gesloten ogen dwars onder me van de voorjaarszon te genieten. Zijn haar is het zelfde als dat van Rutger. Ook de sportieve versleten outdoorkleren zijn nagenoeg hetzelfde. Zelfs het postuur van de jongen lijkt hetzelfde als dat van Rutger. Het is alsof ik Rutger zie zoals hij vroeger was. Ontspannen ligt er zijn brede jongenshand op de jongensgulp te liggen.

Op de tuintafel liggen een rugzak en een kettingzaag. Rutger komt overeind en kromt zich warm over me heen en kijkt over mijn schouder mee naar beneden. Dan begint hij te lachen. Jaimy is de zoon van mijn broer Symen. Je kent Symen toch nog wel? Ik knik en recht mijn rug weer nu Rutger niet langer achter me staat. Want oh, zeer zeker kan ik me Rutgers broer Symen herinneren.

Nu ik toch in het verleden en Rutger in mijn hol lag te wroeten… “Zou hij ons gezien hebben? Erg preuts waren ze daar toen nooit geweest in dat heerlijke rommelige gezin met vier opgeschoten jongens. Die nodigt zichzelf wel e’s uit. En aangezien wij de tijd zijn vergeten, en mijn kettingzaag bij mijn broer Symen ter reparatie lag,” grinnikte Rutger, “Jaimy zal zich wel door één van de hoveniers hebben laten brengen, die slimmerik.

En hij weet dat ik bij jou aan het werk zou. Rutger schiet in de lach. De vrouw van Symen is roomser dan de paus. Symen is er echt aan blijven hangen…” Intussen heeft Rutger de voorkant van zijn vale T-shirt weer over zijn hoofd getrokken, en de rimpels glad gestreken. Zijn onderbroek is een brutaal zalmkleurig boxertje dat strak om slanke mannenheupen sluit, en vol hangt met zijn dikke kloten en zijn forse slappe mannenlul.

Rutger-jongen, jij geile bink, denk ik als hij zijn oude outdoorbroek aantrekt en dichtritst en de brutale bobbel me tegemoet lacht, net als die heerlijke sterke slanke mannenkont: Maar Rutger is ook nog lang niet klaar met mij.

Want als ik m’n slipje heb aangetrokken en moeizaam mijn stijve lul er in heb geborgen, dan komt hij met die geile smoel voor me staan. Masserend streelt hij over de voorkant van mijn slip en knijpt in mijn lul. Wat voel ik me toch verschrikkelijk geil.

De wellust zindert door mijn lijf. De geile Rutger van nu, maar ook de geile herinneringen aan vroeger om die jongen die er op mijn terras ligt. En terwijl Rutger oude werkkleren voor mij uit mijn klerenkast uitzoekt, grijp ik met mijn beide handen over zijn heerlijke slanke harde mannenkont in de strakke outdoorbroek.

En als hij zich bukt, dan graai ik tussen zijn sterke dijen door en grijp hem in het puberale spel van vroeger in zijn gulp. Die heerlijke dikke slappe vette lul van hem, waar ik plagend in knijp en hij begint kreunend en wulps met zijn lekkere mannenkont te draaien.

Vannacht neuk ik jou. Dat hoort bij het voorspel. Rutger wil genieten van mijn mannenkont. Ik loop voor gek. En ook nog een oud sweatertje over mijn strakke hemd. Dat stoffige seksloze imago van jou,” grijnst Rutger, “we gaan weer een stoere vent van je maken. Zoals je vroeger was. Verder was ik eigenlijk nooit zo. Nu moet het er nog uitkomen. En dat lijkt aardig te gaan lukken. En ik grijp opnieuw zijn heerlijke harde mannenkont vast, zijn slanke en sterke neukende billen.

Onze lullen in de ietwat te strakke broeken, schuren geil en opwindend tegen elkaar. Het was zoals vroeger toen er ook nooit een einde aan wilde komen, maar toen zonder te vrijen.

Merda, wat is dit nu lekker geil. Jaimy wacht op ons. Lekkere seks ontneemt je het besef van tijd. Dat was vroeger ook al. Want de allerlaatste keer, de keer dat ik als zestienjarige in Rutgers jongenskutje neukte en me voor het eerst een man voelde, toen waren we de ook tijd vergeten.

Toen stond daar ineens één van Rutgers broers in de slaapkamer terwijl wij verhit bezig waren ons aan te kleden. Het was Symen die ons betrapte. Symen was twee jaar ouder dan ons, en stoer en sterk en in mijn ogen toen zeer volwassen. Symen, de vader van Jaimy, had diezelfde zelfverzekerde grimas.

Die beide broers leken sprekend op elkaar, in alles… Als ik de achterdeur sluit, komt de jongen Jaimy langzaam en vooral stoer beheerst en zelfverzekerd overeind uit de deckchair. Hij heeft niet die brutale grimas van zijn oom Rutger en zijn vader Symen.

Maar als hij een ogenblik met een dreigende frons van z’n wenkbrauwen naast Rutger staat, is de gelijkenis van zo dichtbij nog frappanter. Sprekend de Rutger en ook de Symen van vroeger. Merda, denk ik, omdat heden en verleden zich nu nog meer lijken te vermengen. Twee sterke lijven, twee spannende oude outdoorbroeken om de dijen en strak in het kruis, twee zwaar tekenende geile bobbels. Een vrije vrijdagmiddag met zulk lekker voorjaarsweer,” grijnst Rutger tegen zijn neefje die even groot en sterk en stoer en zelfs bijna dreigend naast hem staat.

Jij moest natuurlijk eerst je seksvriendje van vroeger een flinke beurt geven,” zegt Jaimy. Lekker dicht bij je seksvriendje. Een dreigende jongensblik boort zich in mijn ogen. Dan is er opeens wel die zelfbewuste grimas bij de jongen Jaimy en wordt de gelijkenis met vroeger nog sprekender. Ze grijpen zich aan elkaar vast en rollen stoeiend door het gazon buiten het terras. Sterke lijven zijn het, met sterke armen en benen waarmee ze zich lachend aan elkaar vast klemmen.

En dan die lekkere strakke konten waaraan ze zich met hun handen aan elkaar vastgrijpen. Die geil stoeiende en lachende gozers Rutger en Jaimy, die tegen mekaar op lijken te neuken. Merda, vloek ik in stilte. Die verdomde en te strakke werkbroek van me. Toekomstige kandidaten zullen wel twee keer nadenken vooraleer ze zijn stijl imiteren.

Maar wie hier wel beschadigd uitkomt, is de Republikeinse partij. Op 8 november wordt ook het volledige Huis van Afgevaardigden en een derde van de senaat vernieuwd. Ook daar zien de peilingen er voor de Republikeinen desastreus uit. Hun meerderheid in het Huis komt niet meteen in gevaar, maar zal fors krimpen. Maar het is hoog tijd voor zelfonderzoek: De roep om een grote derde of vierde partij wordt steeds luider. Alleen moet daarvoor het hele kiesstelsel worden omgegooid en de grondwet worden aangepast.

Weinigen twijfelen eraan dat Rusland de hand heeft in de stroom Hillary-beschadigende e-mails die door WikiLeaks werden gelekt. Een poging van Rusland om de balans in het voordeel van de Moskou-vriendelijkere Trump te doen kantelen, zo wordt gezegd.

Nee, er is trouwens geen enkele aanwijzing dat Trump persoonlijk bevriend zou zijn met Poetin. En inderdaad, het zouden Russen zijn geweest die de e-mails van de Democratische partijtop hebben gehackt.

Echte bewijzen heb ik nog niet gezien, maar het past natuurlijk perfect in het plaatje van Rusland. Clinton trekt natuurlijk  met tonnen ervaring naar het Witte Huis. Ze heeft geen leerschool meer nodig en heeft in het verleden al bewezen dat ze compromissen kan sluiten. Maar je moet wel met twee zijn om tot een akkoord te komen. Wat me verontrust is dat de politieke kloof nu ook op de bevolking is overgeslagen.

Ik sprak in Memphis met een Republikeinse vrouw die zich tegen Trump had gekeerd en pardoes de helft van haar Republikeinse vrienden verloor. Naar alle waarschijnlijkheid zal Hillary de lijn van Obama doortrekken.

Misschien wordt haar grootste ingreep wel de samenstelling van het Hooggerechtshof, een instantie waarvan het belang niet kan worden overschat. Er staat al een vacature open, en in de komende jaren moeten nog meer rechters worden vervangen. Trump zal de strijd tegen de terreur opvoeren en ons daar meer doen voor betalen.

Maar voor de rest? Hij wil de immigratieregels aanscherpen, maar daar zullen Europeanen weinig hinder van ondervinden.

Volgens doemdenkers zal president Trump aan de lopende band oorlogen en conflicten ontketenen. Dat geloof ik niet, daarvoor bevat het Amerikaanse systeem teveel checks and balances.

Natuurlijk ken ik het ultieme schrikbeeld: Trump als kolerieke, onberekenbare president die met één vinger het Amerikaanse atoomarsenaal kan activeren. Maar eigenlijk zijn dit soort hersenspinsels tijdverlies. De wereld zal heus niet vergaan als we een president Trump krijgen. Het zal mogelijk zelfs een aantal zaken in beweging zetten. Dat kan je als gevaarlijk interpreteren, maar ook als iets positiefs. Misschien worden we in Europa eindelijk wakker. Trump wil regeren als een zakenman,  ook als het over de Navo gaat.

Hij krijgt daarvoor veel applaus, vele Amerikanen beschouwen ons Europeanen al langer als verwende kinderen die altijd de hand ophouden maar zelf nooit iets geven. Een alliantie Trump-Poetin zou Europa kunnen verplichten eindelijk werk te maken van een eigen leger.

Maar afgaande op de laatste polls zijn we nu wel heel hypothetisch bezig. Tom Van de Weghe is correspondent af. Na vijf jaar Peking en drie jaar Washington wordt Gent zijn nieuwe standplaats. Heimwee knaagt, maar straks mag hij als pop-up correspondent Amerika aan de slag. Nauwelijks bekomen van zijn jetlag wisten we hem te strikken voor een terugblik. Over de kunst van netwerken in Washington. Ideaal om terug te blikken op drie jaar Amerika, stond in het tekstbericht.

De toegevoegde smiley was ietwat misleidend, zo zal tijdens het gesprek blijken. Onverdeeld happy voelt hij zich niet, hij is nog volop aan het afkicken. Eind juni kwam een voortijdig einde aan zijn correspondentschap in Washington. De openbare omroep covert de wereld voortaan zonder eigen, vaste correspondenten, maar zal op tijd en stond tijdelijke, pop-up correspondenten uitsturen.

De heimwee knaagt, geeft Van de Weghe toe. Misschien komt het door de intensiteit waarmee hij afscheid heeft genomen. Hij is twee dagen geleden geland, na een rondreis van drie maanden door de Verenigde Staten. Ik zou de auto in San Francisco verkopen en volgen, maar dat bleek moeilijker dan gedacht. Je kunt een in Maryland geregistreerde auto niet zomaar in California verkopen.

Bureaucratie, daar kunnen ze in Amerika van meespreken. Ik heb dan van de nood een deugd gemaakt en de cirkel vervolledigd. Dat lijkt me niks voor de razende reporter zoals we je kennen…. Zelfs tijdens een vakantie kan ik mijn journalistieke drive niet uitschakelen. Als ik in Selma kom, vlak na de herdenking van de Freedom March, wil ik met getuigen spreken over de situatie van zwarten in Amerika.

In New Orleans was ik een week na de tiende verjaardag van Katrina. Dan kan ik het niet laten om de mensen op te zoeken die tijdens de herdenking met president Obama hebben gesproken, of langs te lopen bij Make It Right, het sociale en ecologische huisvestingsproject van Brad Pitt.

Ik maakte er ook een sport van op mijn weg zoveel mogelijk presidentiële bibliotheken mee te pikken. Nixon, Bush, Clinton, allemaal bezocht. Johnson Library heb ik wel Julian Castro horen speechen. Een buitenkans, want Castro geldt als de coming man van de Democraten.

Een latino, ex-burgermeester van San Antonio, door Obama opgepikt als minister van huisvesting en stedelijke ontwikkeling, door sommigen getipt als kandidaat vicepresident.

Ik had hem graag willen interviewen, maar dat is helaas niet gelukt. Pas op, ik heb me ook en vooral goed geamuseerd. Als echte muziekfanaat ben ik weg van het Zuiden. Wat vind je er zelf van? Natuurlijk was ik liever tot na de verkiezingen in Washington gebleven, zoals trouwens was afgesproken toen we in de zomer van na vijf jaar uit China terugkeerden.

In Peking was het perspectief heel anders. We zijn daarheen getrokken voor negen maanden, en nadien hebben we ons verblijf telkens weer met een jaar verlengd. In Amerika kregen we ineens uitzicht op vier jaar. Dan ga je je daar op instellen, zeker als je een gezin met schoolgaande kinderen hebt. VTM heeft het trouwens eerst aan mij gevraagd, zowat een half jaar geleden.

Ik heb uiteraard  getwijfeld, het was een kans om in Washington te blijven. Maar uiteindelijk gaven andere overwegingen de doorslag. Acht jaar buitenlands correspondent, dat betekent ook dat Sofie haar carrière als mobiliteitsdeskundige acht jaar lang in de koelkast heeft gezet. Ze heeft wel werk gezocht in Washington, maar als vrouw van een buitenlands journalist kreeg ze geen officiële werkvergunning.

Ernstig maar niet hopeloos, luidde het. Ik heb de voorbije weken heel veel boze mensen ontmoet, gewone Amerikanen die erg bitter klonken over zeven jaar Obama. Vooral op het platteland is de stemming negatief. Rural America is dan ook aartsconservatief, het kijkt naar de wereld door de bril van Fox Television en hangt aan de lippen van mensen zoals Alex Jones, de even  populaire als reactionaire talk radio host.

Maar daar tegenover staat een stedelijk, jong, progressief en divers Amerika. Die tweespalt merk je vooral in zuidelijke staten, een stad als Austin is een progressief eiland in een conservatieve oceaan. Die tegenstelling zal een beslissende impact hebben op de verkiezingen, vooral in swing states zoals North Carolina en Ohio.

De Republikeinen scoren erg  slecht bij drie elkaar overlappende categorieën: Dan heb je een probleem, want het gaat om enorme bevolkingsgroepen. Komt daar nog bij dat die partij al voor de derde campagne op rij door een interne burgeroorlog wordt verscheurd.

Ik was in februari op CPAC, de jaarlijkse ultraconservatieve hoogmis waar zowat alle republikeinse presidentskandidaten zich kwamen voorstellen. Trump schopte zo wild in het rond dat niemand hem ernstig nam. Scott Walker heeft de handdoek in de ring gegooid, en Rand Paul wordt in de polls door Trump verpletterd.

Hoe komt hij daar mee weg? Net zoals Pim Fortuyn destijds, al hanteerde die een heel andere stijl. Zijn boodschap slaat bij verrassend veel Amerikanen aan, heb ik tijdens mijn rondreis kunnen vaststellen. In New Mexico sprak ik met een nieuwe Amerikaan, een geregulariseerde illegaal die zich een onvoorwaardelijke Trump-fan noemde. De tirades tegen migranten en illegalen deden daar niks aan af, het ging hem om Trumps belofte Amerika weer groot te maken, een slogan die nota bene van Ronald Raegan werd geleend.

Om de Amerikaanse droom te realiseren, sprak die ex-illegaal Trump na, moeten we illegalen tegenhouden. Het is veelzeggend dat Fox, toch wel de spreekbuis van de Republikeinen, de Trump-campagne zowat doodzwijgt. De race is nog lang, men hoopt nog altijd dat hij een fatale misstap begaat of dat zijn campagne als een soufflé in elkaar zakt.

Hij heeft trouwens al pluimen verloren, tijdens het tweede kandidatendebat werd hij mooi op zijn nummer gezet door een verrassend sterke Carly Fiorina. Zou dat volgend jaar geen mooie affiche zijn? Hillary Clinton versus Carly Firoina, twee dames die strijden voor het presidentschap? Maar misschien wordt het wel een driestrijd, want Trump heeft al laten uitschijnen dat hij desnoods als onafhankelijke kandidaat opkomt.

Een Ross Perot-scenario, dat is wel de ultieme nachtmerrie van de Republikeinen. Wie had kunnen denken dat de campagne zo spannend en onvoorspelbaar zou worden? Een jaar geleden zette iedereen zijn geld op een saai duel Clinton-Bush. Het kan nog altijd zo uitdraaien. Jeb Bush is een van die kandidaten die op een meltdown van Trump speculeert. Hij voert een kleurloze campagne, achteraan in het pak.

Ze is in opspraak gebracht door email-gate en loopt in de peilingen achter op haar linkse tegenkandidaat, de veteraan Bernie Sanders…. Intussen zie je dat ze zelf al een stuk naar links is opgeschoven om hem de wind uit de zeilen te vangen. Toch denk ik dat email-gate een veel groter probleem vormt. Niemand weet wat er nog allemaal in die privémails staat.

Maar als er belastend materiaal in zit, zullen de Republikeinen het via de bevriende pers op het juiste moment laten lekken. Sowieso is dit een kleine PR-ramp, email-gate bevestigt haar imago van gehaaide carrièrevrouw die een parfum van affairisme en belangenvermenging verspreidt. De vrouw die te graag wil, hoor je vaak, die zelfs de ontrouw van haar man door de vingers zag om haar carrièrekansen te vrijwaren. De Democraten zijn er niet helemaal gerust op, er is de jongste weken meer en meer sprake van plan B, met de B van Joe Biden, de vicepresident die zich nog niet eens kandidaat heeft gesteld.

Voorbarig als je het mij vraagt. Toch moet iedereen toegeven dat hij op binnenlands vlak zijn stempel heeft gedrukt. Obama-care was een realisatie van formaat, en Amerika is weer de motor van de wereldeconomie. De voorbije maanden heeft hij hard aan zijn erfenis gewerkt, met uitschieters als het klimaatplan, het homohuwelijk en het herstel van de Amerikaans-Cubaanse betrekkingen.

Toch vind ik de kritiek op zijn buitenlands beleid terecht, vooral in het Midden Oosten heeft hij gefaald. De Syrische dictator Assad waarschuwen dat hij geen rode lijn mag overschrijden, en dan zijn staart intrekken als Assad die lijn wel overschrijdt. Geen voorbeeld van leiderschap op het wereldtoneel, terwijl dat precies van een Amerikaans president wordt verwacht. Maar wat misschien wel de grootste teleurstelling is: Obama werd als verzoener ingehaald, maar onder zijn bewind is de polarisering alleen maar toegenomen.

Het Congres, volgens de grondwet de spil van democratie, is meer dan ooit verlamd. Democraten en Republikeinen vinden geen common ground meer, vooral aan de kant van de Republikeinen is alle bereidwilligheid tot compromissen zoek.

In feite gaat het helemaal niet zo goed met die Amerikaanse democratie. Beluisterd in feite, ik had een stapel luisterboeken mee om lange autoritten door te komen. Coates is een sensatie in Amerika. Zijn jongste boek, gericht aan zijn puberzoon, gaat over opgroeien als zwarte in Amerika en over het racisme en geweld die daarmee gepaard gaan.

Coates constateert dat jonge Afro-Amerikanen hun geloof in het melting pot-ideaal hebben verloren. Dat heb ik zelf vaak gehoord, onder meer tijdens mijn reportages in Fergusson. Maar ik hoorde het deze zomer ook uit de mond van twee jonge zwarten die ik in Minneapolis sprak. Ze wilden vooral gerust gelaten worden, zeiden ze, en ze droomden van zwarte wijken met zwarte politieagenten.

Er zijn plekken waar blank en zwart elkaar ontmoeten, in grootstedelijke muziekclubs krijg je zelfs een harmonieus beeld van Amerika.

Maar in het algemeen is segregatie troef. We hebben deze zomer een hele reeks van de prachtige state parks bezocht die ook bij Amerikaanse toeristen razend populair zijn. De meeste zwarten zijn nog altijd trots op Obama, maar tegelijkertijd heerst er ontgoocheling. Obama wilde vooral niet als zwarte worden gezien, hij plaatste zich als president boven de rassenkloof. Pas na de massamoord in Charleston, toen de blanke tiener Dylann Roof negen zwarte kerkgangers doodschoot, heeft hij een sterke speech tegen racisme gegeven.

Hoe verschillend waren beide posten? In Peking heb ik ooit klappen gekregen van de politie toen ik een reportage draaide over een schandaal omtrent HIV-besmet transfusiebloed. Zoiets is ondenkbaar in Amerika. Okay, er zijn veel regeltjes en de politie is heel strikt. Maar zolang je de regels respecteert, wordt je als buitenlands of binnenlands journalist geen strobreed in de weg gelegd.

Een verademing na China waar je nooit wist waar je aan toe was. Als Belgisch journalist kun je je erg geloofwaardig van de domme houden, een bekende truc om mensen uit hun tent te lokken. Niet dat die pose altijd nodig was, doorgaans zijn Amerikanen erg open. Wel oppassen met patriottische gevoelens. Ik heb meermaals gesprekspartners van tafel doen weglopen met mijn kritische bedenkingen over de Amerikaanse rol in de wereld, zelfs ruimdenkende Democraten hebben daar moeite mee.

Afgezien daarvan heb ik de Amerikanen als buitengewoon genereus ervaren. Toen ze ons vreemde accent hoorden, kwamen ze kennis maken. Een van de mannen bleek een steenrijke Texaan te zijn, een vastgoedtycoon die persoonlijk bevriend is met de familie Bush.

Hij bood ons zijn cottage aan, we mochten blijven zolang we wilden. Dat aanbod hebben we gretig aangenomen, het uitzicht op de Atlantische oceaan was trouwens prachtig. Dat soort gastvrijheid zal je hier niet gauw ondervinden, Vlamingen zijn nogal gesloten en wantrouwig van aard. Maar ik heb in die drie jaar wel een mooi netwerk opgebouwd.

Het duurt een tijdje vooraleer je de weg vindt. Mijn tactiek was simpel: Op de duur herkennen de woordvoerders je, en van daar kun je weer een stap verder zetten. Er zijn ook discrete clubs om interessante mensen te ontmoeten, plekken die je alleen via via kunt ontdekken.

Befaamd voor zijn manier van opgieten, ze gebruiken er geen water maar bier om stoom te maken. Maar vooral bekend voor zijn exclusieve bezoekers, je kunt er al eens in je blootje naast een congreslid of senator zitten. Ik heb er dankbare contacten gelegd, met woordvoerders, lobbyisten en hooggeplaatste officials. Zo heb ik toch een paar mooie interviews versierd, onder andere met Madeleine Albright. Stom geluk helpt ook. Ik neem de trein naar New York en wie zit er naast mij?

Als slavist in Rusland, nadien als correspondent in China en Amerika. Wie heeft de beste kaarten voor een glorieuze toekomst? Rusland zit in een neerwaartse spiraal, China groeit maar heeft een fragiel politiek systeem. Ook Amerika heeft problemen, we hebben er hier de hele tijd over gesproken. Zo gaat dat vaak onder journalisten, we focussen op de pijnpunten. De realiteit is veel genuanceerder, ik heb in Amerika vooral positieve mensen ontmoet en plaatsen bezocht die optimisme uitstralen. Sillicon Valley, dat zijn de Amerikanen op hun best, als geen ander in staat om te focussen en doelen te bereiken.

Ik heb ginder heel veel migranten gesproken, ook Belgen trouwens. De Amerikaanse droom blijft springlevend. Ook na een eeuw blijft radio springlevend. Onzichtbaar maar alomtegenwoordig bepaalt het medium het ritme van de dag en het humeur aan de ontbijttafel. Knack fêteert de jubilaris met een liefdesbetuiging van drie radiomakers pur sang.

Zaki, Jan Hautekiet en Linde Merckpoel, samen goed voor jaar radio op de openbare omroep. Precies een eeuw geleden brak in België het radiotijdperk aan.

Officieel althans, want er werd al eerder met draadloze communicatie geëxperimenteerd. Pionier Robert Goldschmidt stuurde reeds in zijn eerste golven de ether in, via een gigantische antenne bovenop de koepel van het Brusselse justitiepaleis. Télégraphie sans fil zou snel de aandacht trekken van het koningshuis. Albert I was zwaar geïnteresseerd in de mogelijkheden om de communicatie in de onmetelijke kolonie te verbeteren.

Toch was het vooral zijn vrouw Elisabeth die als melomane bij de eerste officiële uitzending aan haar trekken kwam. Op 28 maart werd een live concert gecapteerd en uitgezonden, exclusief voor de koninklijke familie die in Laken een ontvanger had geïnstalleerd.

Het Belgische radiotijdperk begon dus met een knaller: Op de eerste Nederlandstalige uitzending was het overigens nog wachten tot Tegen de herdenking van de Grote Oorlog is geen kruid gewassen, maar toch zal ook dit eeuwfeest niet ongemerkt blijven. Vanaf 28 maart verwelkomt de VRT in het Radiohuis in Leuven bezoekers voor een belevingsparcours langs de hoogtepunten van jaar radio. Knack van zijn kant trok naar de Reyerslaan en ontmoette er drie radiomakers die hun passie voor het ongrijpbare medium belijden.

Ook Linde Merckpoel  29 timmert bij Studio Brussel hard aan de weg. Files zijn haar in die rol niet onbekend, maar vandaag zal ze er als automobiliste mee geconfronteerd worden. Terwijl de jonge garde op de E19 tussen Antwerpen en Brussel staat aan te schuiven, steken we alvast van wal. Opwarmen hoeft niet, zeker niet voor Jan Hautekiet die recht uit de Radio1-studio komt na een uurtje live debatteren in het programma dat zijn naam draagt. Samen besluiten Hautekiet en Zaki dat een kop koffie geen slecht idee is om het geheugen te smeren.

En inderdaad, het zwarte vocht roept meteen dierbare radioherinneringen op. We gaan een D4 drinken, zeiden we voortdurend tegen elkaar. Onlangs zag ik Chris Dusauchoit terug, hij kwam inspringen als presentator van Braakland. Niet dat we gebukt gaan onder nostalgie, maar de koffiemachines waren vroeger toch beter.

Er stond alleen een simpel koffiezetapparaat, en op gezette tijdstippen werd geld ingezameld om gemalen koffie te kopen. Mijn producer was niemand minder dan wijlen Wim Van Gansbeke, bekend en vooral gevreesd als theaterrecensent. Maar de opleiding was saai, de hele tijd etsen en schetsen. Er waren spannender dingen in het leven, zoals radio. Op de Vlaamse radio viel er weinig van te horen, maar er bestonden gelukkig wel piratenzenders die helemaal mee waren. Ik heb daar zalige herinneringen aan.

We waren thuis met vijf, ik was de jongste van drie broers die samen een jongenskamer deelden. Onze Willy, tien jaar ouder, had met een bouwdoos een kristalradio geknutseld. Magisch was dat, we kropen iedere avond bij elkaar op de jongenskamer om naar Radio Londen, Radio Caroline of Radio Luxemburg te luisteren.

Om maar te zeggen, ik heb niet geaarzeld toen ik op het Sint-Lucas van die radiowedstrijd hoorde. Ik heb me ingeschreven, en tot mijn stomme verbazing gewonnen.

Zo ben ik begonnen, in bij Omroep Oost-Vlaanderen. Het was , het jaar van het Brusselse millennium. Ik zat op kot in Leuven, en via via kreeg ik de kans om een column over Brussel te brengen in een nieuw programma,  Liedjeskroeg. Ik ging naar de proefopname in studio 6 van de Flagey, ook Toots Thielemans was er die dag. Bon, dat werd opgenomen en drie maanden later kreeg ik telefoon van Jan Schoukens die me had opgemerkt. Zo was het arbeidsreglement destijds bij de BRT: Hij kon streng uit de hoek komen,  voor slordig taalgebruik was hij onverbiddelijk.

Ik ben zelf vrij snel bij Omroep Brabant aanbeland, in de jaren zeventig een geweldige kweekvijver voor talent. Vooral de zondag van Omroep Brabant was legendarisch, onder meer dank zij het fantastische programma van Annemie Coppieters. Urbanus maakte er furore, Walter Capiau deed er zijn belspelletje, je liep er mensen als Jan Van Rompuy en Luc Safflour tegen het lijf, ik heb er zelf met Mike Verdrengh samengewerkt.

Productieleider Guido Cassiman was een fenomeen op zich, hij was gebeten door elektronische muziek en draaide als eerste platen van Jean-Michel Jarre en Tangerine Dream op de Vlaamse radio.

Op een keer haalde hij de Duitse elektronicapionier Klaus Schulze in de studio, een echte sensatie. Schulze bracht zijn machine op gang en verdween dan doodgemoedereerd voor vijf minuten uit de studio terwijl dat spel muziek maakte, we stonden er verbluft naar te kijken. Wist je trouwens Jan, dat gewestelijke omroepen geboren zijn uit de lokale zenders die voor de oorlog welig tierden?

Dat verklaart ook het eigen karakter van de gewestelijke omroepen waaruit later Radio2 is ontstaan. Brabant stond als progressief bekend, Oost-Vlaanderen was popgericht. Omroep West-Vlaanderen was eerder volks, net zoals Omroep Limburg waar je niet naast het fenomeen Jos Ghysen kon kijken. Dank zij Lutgart Simoens, misschien wel de populairste radiofiguur van haar tijd. Vanaf de jaren zeventig is televisie de radio gaan overvleugelen. Zijn jullie de underdogs van het omroepbestel?

In de jaren zeventig waren sommigen er oprecht van overtuigd dat radio gedoemd was om te verdwijnen. Maar ons helemaal verdringen? Dat zal nooit gebeuren, want radio blijft bij uitstek het medium dat met ons dagritme meeleeft. Televisie kijken doe je in gezelschap,  maar radio spreekt alleen tot jou, ook al luister je samen. Het is ook veel meer een conversatiemedium dan pakweg Facebook of Twitter. Linde Merckpoel doet onder een spervuur van plaagstoten haar  intrede.

De jeugd van tegenwoordig, dat kent geen uur meer! Ze laat zich niet van de wijs brengen. Niet op haar mondje gevallen, het zou er aan mankeren voor een presentatrice met acht jaar Studio Brussel op de teller. Wat is eigenlijk het geheim van goede radio? Is een programma pas geslaagd als er een community rond ontstaat? Ik deed vroeger de ochtend, samen met Tomas De Soete. Het fijnste uur om te presenteren was tussen zes en zeven.

We voelden dat we radio maakten voor lotgenoten, mensen die net als wijzelf voor dag en dauw waren opgestaan om te werken. De bleek ook uit de feedback via telefoon of sms, de grapjes en opmerkingen van een kleine maar trouwe schare luisteraars.

De ochtend is ook speciaal omdat radio erg bepalend is voor je humeur. Ik heb vaak luisteraars horen zeggen dat ze met het verkeerde been uit bed waren gestapt, maar dat hun humeur omsloeg zodra ze de radio opzetten en een leuk liedje hoorden, of een grapje van mij of Tomas. En weet je wat me zo frappeert? Luisteraars denken echt dat ze me kennen, ze komen me dat ook vertellen als ik bijvoorbeeld op Rock Werchter rondloop.

Dan blijkt dat ze effectief weten van welke muziek ik houd, en waar ik moet om lachen. Als presentator geef je veel van jezelf bloot.

Vroeger was een presentator een stem, intussen kent iedereen ons gezicht. Die anonimiteit had ook charmes, je kon de luisteraar vertellen wat je maar wilde. Zei je dat er een kudde roze olifanten de studio kwam binnenstappen, dan zag de luisteraar dat tafereel voor zijn ogen. Heeft radio nog een toekomst als je constateert dat digital natives allleen nog naar YouTube en Spotify luisteren?

Maar het volstaat niet meer, we moeten overal aanwezig zijn waar onze luisteraars zitten, op Facebook, Twitter en Spotify. We geven die digital natives niet zomaar op, maar om ze te bereiken moeten we hun wereld doorgronden. Wie zijn ze, waar zijn ze mee bezig, wanneer zijn ze beschikbaar? Weet je wat gek is? Vele mensen beschouwen Studio Brussel nog altijd als een jongerenzender. Uit marktonderzoek blijkt nochtans dat de gemiddelde leeftijd van onze luisteraars rond de dertig schommelt.

We moeten realistisch zijn: Pakweg tien jaar geleden waren wij nog onmisbaar om bij te blijven, radio was de plek waar je nieuwe groepen en muziektrends ontdekte. Vandaag zijn wij slechts een van de vele bronnen, naast de smartphone, YouTube, Spotify of SoundCloud.

Het is ook tweerichtingsverkeer geworden, we krijgen nu zelf tips van luisteraars die op YouTube of Spotify nieuwe dingen ontdekken. Wij zijn het die jongeren bij de hand nemen en rondleiden in het oerwoud van de muziek.

Leeft die kwestie ook bij de radio? Ik ben begonnen op het hoogtepunt van de ABN-terreur. Als ik opnamen uit die beginperiode hoor, herken ik mezelf niet meer. Nee, het was van moeten. Je had hier toen zo iemand als Eugène Berode, de legendarische taalraadsman van de BRT die bij iedere inbreuk op de standaardtaal een vlammende nota schreef. Maar hij stond niet alleen, overal werd op onze voorbeeldtaak gehamerd. Je was nog niet geboren toen de zogenaamde ABN-terreur losbarstte. Ik vind correct taalgebruik superbelangrijk.

Gilles, mijn lief die ook in de media werkt, heeft me onlangs op een fout gewezen. Bedankt om te komen, ik zeg dat inderdaad vaak. Maar ik heb niks tegen een scheut jongerentaal.

Ach ja, absolute zuiverheid is niet van deze wereld. Laat een begenadigd pianist op een ketelpiano spelen, en er komt nog altijd muziek uit. Geef een matig pianist een Steinway, en hij stijgt boven zichzelf uit. Zo werkt ook de stem, je kunt er veel mee verdoezelen maar niet alles. Anderzijds, van sommige stemmen hoor je meteen dat ze nooit zullen aanslaan.

Radio blijft tenslotte een fysiek gegeven, een kwestie van vibraties. Tel alle zenders van de VRT samen, en je komt uit boven de zestig procent. Trouwens, je moet niet verder gaan kijken dan bij de buren aan de overkant van deze gang.

Vorig jaar brak paniek uit bij Radio1 omdat het marktaandeel was gekrompen. Er werd teveel gepraat, luidde de diagnose. Je eigen discussieprogramma werd gehalveerd, en het middagprogramma Joos helemaal geschrapt. Hoe zien jullie de heisa die vooral het verdwijnen van Joos uitlokte?

De cijfers bleken achteraf minder slecht dan eerst gevreesd, maar dit geheel terzijde. Ik vond meteen dat de getrokken conclusies mank liepen. Radio1 is een zender voor meerwaardezoekers. Luisteraars haken niet af omdat één programma wordt afgevoerd.

Het totale plaatje moet kloppen,daar komt het op aan. Wat niet wil zeggen dat het afvoeren van een programma de mensen onverschillig laat. Gelukkig maar, de heisa over het verdwijnen van Joos illustreert juist de betrokkenheid van onze luisteraars. Maar toch even relativeren. Verandering wekt per definitie weerstand op. Toen Joos destijds van Studio Brussel naar Radio1 verhuisde, werd er ook gemopperd, misschien wel door dezelfde mensen. Wat kwam dat meisje van die jongerenzender bij de serieuze Radio1 zoeken?

Is dat het walhalla van de radiomaker? Lekker in de luwte, zonder druk van cijfers of concurrenten…. Het tegendeel is waar, Klara heeft zich de voorbije jaren tot een erg dynamische zender ontpopt die buiten de lijntjes kleurt en voortdurend op zoek gaat naar een nieuw publiek.

De presentator komt uit zijn studio om een praatje met de technicus te maken. Oei, zegt die laatste ineens, ik hoor niks meer, de plaat is af. Vroeger, in de tijd toen Klara nog Radio3 heette, sprak men van de culturele blanco. Ik verzin hier niks, het was echt de gewoonte dat een klassiek stuk door een stilte werd voorafgaan en gevolgd. Die paar seconden, dat heette de culturele blanco.

Het was een manier om respect te tonen voor het cultuurproduct dat een klassieke compositie is. Ach ja, mopjes over Radio 3. Om half elf krijgt de technicus in de studio telefoon. Music for Life Ik had het al vijf keer achter de schermen beleefd, maar toch werd het een overrompelende ervaring.

De warme Kerstsfeer, de teamspirit, de optredens, de steun van luisteraars en gasten. Ze kregen allemaal een koptelefoon met een collage van geluiden muziek en stemmen. Bedoeling was dat ze voor de luisteraar beschreven wat ze allemaal hoorden. Hoe ze daarop hun fantasie de vrije loop gaven, dat was zo mooi en poëtisch. Voor mij het beste bewijs hoe persoonlijk radio werkt. Om twee voor elf, vlak voor de reclame, krijg ik te horen dat nog iemand wil reageren, geknipt om het verhaal af te ronden.

Het bleek een man te zijn. Ik verwelkomde hem, zei dat we nog precies één minuut hadden, en dat hij ook anoniem mocht getuigen. Dat laatste was niet nodig, hij gaf meteen al zijn persoonsgegevens prijs. Hij heette meneer zus en zo, was notaris in dorp x, al 35 jaar getrouwd, drie kinderen en een eerste kleinkind op komst. En oh ja, hij was voorzitter van de kerkfabriek en wist al van zijn 13 de dat hij homo was.

Ik had nog net de tijd om hem te bedanken vooraleer de reclame begon. Er broeit wat op uw TV. De allereerste slogan van VTM bleek trefzeker gekozen. De lancering van de commerciële zender op 1 februari veroorzaakte een aardverschuiving in het Vlaamse televisielandschap. De nieuwe omroep schoot als een raket uit de startblokken, tot verbijstering van de gewezen monopolisten aan de Reyerslaan.

In een mum van tijd won Vilvoorde de slag om kijkcijfers en marktaandeel. Veel spannender was de strijd die de respectieve nieuwsdiensten leverden. Met twee veteranen van die oorlog blikken we terug op een kwarteeuw VTM, een verjaardag die onlosmakelijk verbonden is met 25 jaar openbare omroep.

Nieuwsanker van het eerste uur, 25 jaar later nog altijd het gezicht van het 7 uur-nieuws. Zijn tegenpool verschijnt op de afspraak met onder de arm een bundel documenten van Open VLD, gesprokkeld op het partijbestuur in de Brusselse Melsensstraat. Dirk Sterckx 67 mag zich gewezen Europarlementslid en gewezen interim-partijvoorzitter noemen. Vandaag echter zal hij met verve de rol van gewezen VRT-journalist en nieuwsanker spelen.

Twee rijzige en grijzende heren, de fysieke gelijkenis springt in het oog. Dat het lang geleden is, klinkt het bij de begroeting in stereo. Alsof het ijs al niet gebroken is, doet Dany Verstraeten er nog een warme anekdote bovenop. Ik zat op de verkeersredactie, maar in de zomer sprong ik in voor een vakantieprogramma. Op een keer moest ik een reportage maken over boerderijtoerisme aan de kust.

En wie kwam ik daar tegen? Dirk Sterckx met zijn gezin. Je was toen al een bekende kop, iemand naar wie ik opkeek. Ik mag dat nu wel bekennen, maar ik vond jou in die tijd het beste nieuwsanker van de Reyerslaan. Je straalde zelfvertrouwen en rust uit, en je hebt natuurlijk die geweldige stem.

Dat was in Ramskapelle, en die boerderij bestaat nog altijd. Maar nu we toch tot bekentenissen overgaan. Wist je dat ze me voor de lancering hebben gepolst om hoofdredacteur van jullie nieuwsdienst te worden? Dat was toen de onderhandelingen met Johan Op de Beeck waren afgesprongen. We woonden toen allebei in Hove, en op een avond nodigde hij me uit om te komen praten.

Bovendien, niemand geloofde dat het zou lukken. Want zo was de sfeer bij ons, aan de Reyerslaan. De komst van VTM boezemde ons een mengeling van angst en scepsis in. Ze gaan het niet kunnen, maakten we onszelf wijs, een typische redenering voor een monopolist. Ik was niet de enige die ze aan de mouw hebben getrokken, ze hebben zowat de hele BRT-nieuwsredactie gepolst.

Uiteindelijk hebben er maar twee de oversteek gewaagd. Na tien jaar was ik bij de BRT tot radioproducer opgeklommen, maar ik had ook al een televisieprogramma gepresenteerd. Mobiele Mensen, een soort autoprogramma. Achteraf bekeken prijs ik me daar gelukkig mee, het was ideaal om in de luwte wat televisie-ervaring op te doen. Ik dacht aan een autoprogramma, dat leek me een goede kans te maken bij een commerciële zender. Mike liet me beleefd uitpraten, om daarna met een tegenvoorstel uit te pakken.

Daar moest ik niet lang over twijfelen, het was een droom die totaal onverwacht uitkwam. Uiteindelijk is het allemaal erg snel gegaan. In negen maanden hebben Mike en zijn boezemvriend Guido Depraetere een volwaardige zender uit de grond gestampt, ik blijf het een heksentoer vinden.

Historisch ook in meerdere opzichten. Voor VTM bestond er in Vlaanderen nauwelijks zoiets als een televisie-industrie. Het moest van Europa, bovendien schuilde er een politieke agenda achter. Vooral christendemocraten en liberalen rekenden op de nieuwe zender om een tegengewicht te vormen voor het linkse BRT-nieuws….

Kijk, de BRT was van oudsher gepolitiseerd. Niet alleen was het kader politiek verkaveld, partijen en belangengroepen hadden hun mannetjes in de raad van bestuur om de nieuwsdienst op de vingers te kijken.

Intussen echter was er een nieuwe lichting aangetreden, de fameuze post mei generatie met eigengereide journalisten die zich door niemand lieten sturen. Dat was een cliché, maar het leefde wel. Op een keer moest ik voor het journaal naar het Vlaams Nationaal Zangfeest in het Antwerpse Sportpaleis. Voorzitter Valeer Portier begon zijn speech met de traditionele eis dat geen morzel Vlaamse grond nog zou worden verfranst. Luid applaus natuurlijk, maar het dak ging er pas echt af toen hij zijn tweede eis formuleerde.

Dat het uitzendmonopolie van de BRT dringend moest doorbroken worden! Daarop barstte een minutenlang ovatie van wel twintigduizend man los, we waanden ons met onze BRT-cameraploeg in het oog van een storm. We hebben onze greep op de nieuwsdienst verloren, dachten ze, dus richten we een nieuwe zender op waarvan we de nieuwsdienst kunnen controleren. Dat viel dik tegen, want we hebben ons vanaf de eerste uitzending ongebonden opgesteld.

Maar die politieke agenda verklaart wel waarom VTM van bij de start zoveel belang aan nieuws en duiding hecht. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend voor een commerciële zender, ik denk niet dat er in Europa nog een voorbeeld van bestaat. Mike en Guido waren er echter rotsvast van overtuigd: Een generalistische zender heeft nieuws als sokkel nodig. Natuurlijk is het voor een nieuwkomer erg moeilijk om zich tussen twee goed lopende journaals te wurmen. Nieuws vergt gigantische investeringen, tenzij  je het op een creatieve manier kunt brengen.

Echt verrast ben ik niet door de valse start van VIER. Een jaar voor de lancering hoorde ik Mike uitleggen waarom we ons niet druk hoefden te maken. Wacht maar, zei hij, ze zullen bij Woestijnwis gauw genoeg ondervinden dat het leiden van een zender iets heel anders is dan het runnen van een productiehuis.

Vooral het item over de prijs van tomaten lokte smalende reacties uit…. In die eerste uitzendingen is Jan Schodts toch een paar keer lelijk de mist ingegaan. Al begrijp ik ook zijn keuzes. Jan was bij de BRT vertrokken met pakken frustraties.

Hij vond al jaren dat ons journaal veel te elitair was. Dat viel niet te ontkennen. Nieuws, dat moest politiek of economie zijn, anders kwam het niet aan bod. Bij elke gelegenheid werden dezelfde sociale partners opgevoerd. Op de redactie werden daar verhitte discussies over gevoerd. Wellicht zijn we in het begin wat doorgeschoten in onze poging om ons van het BRT-journaal te onderscheiden. Logisch trouwens dat we leergeld moesten betalen.

Behalve Jan Schodts had niemand televisie-ervaring, de hele redactie bestond uit mensen die bij kranten of radio waren weggeplukt. De strijd tussen de twee journaals is een uitputtingslag geworden. Entertainment was voor de VTM, maar als het nieuws en duiding aankwam, waanden we ons onklopbaar. Dat bleek een illusie,want als de cijfers van een zender blijven zakken, wordt de nieuwsdienst vroeg of laat meegezogen.

Op het dieptepunt, zo rond , was het marktaandeel van de openbare omroep nog maar half zo groot als dat van de VTM. Ook jullie zijn ons toen voorbij gefietst, Dany. VTM bleef trouwens fors investeren in nieuws. Vandaag vallen satellietwagens niet meer weg te denken, maar wij waren onze tijd ver vooruit.

Uit noodzaak, want de BRT had toen nog het monopolie op straalverbindingen. Dank zij onze satellietwagens gaven we jullie keer op keer het nakijken in de race om als eerste met nieuws uit te pakken, zoals bij het overlijden van Koning Boudewijn. Dat was een kantelmoment, toen hebben we onze dominantie echt gevestigd. De BRT zond Samsom uit, ze hadden niet eens hun programmering aangepast.

Het was niet alleen een kwestie van infrastructuur, er was ook een verschil in visie. Bij de dood van Diana stonden wij binnen de kortste keren in Parijs. Ik herinner me nog de reactie van jullie hoofdredacteur Kris Borms toen wij met een middagnieuws  begonnen. De ramp hebben we gemist, maar bij het rechttrekken van het scheepswrak, een operatie die maanden op voorhand was gepland, waren we op de afspraak.

Dat zegt het allemaal. We waren nog altijd ongenaakbaar, zolang er maar straalverbindingen, kabels en kunstlicht aan te pas kwamen. Wij presenteerden vanaf dag één in een moderne landschapsstudio, zoals op Franse en Amerikaanse zenders gebruikelijk was. Alweer de verdienste van Mike en Guido, echte televisiefreaks die oog hadden voor internationale ontwikkelingen.

En waar zaten jullie toen?

.



Gratis sex film milf sex in nl

  • En bij de ontsnapping van Dutroux hebben wij jullie geklopt.
  • Geile man gezocht neuken overijssel
  • Ik maakte er ook een sport van op mijn weg zoveel mogelijk presidentiële bibliotheken mee te pikken. Toen ik met mijn technicus in Tel Aviv arriveerde, was hij met zijn ploeg al een poosje in Israël, helemaal  klaar om naar Gaza te vertrekken.
  • PIJPEN IN DE NATUUR SPUITENDE PENIS




Slavin escort seksdate nederland


Sonja schrikt er van, maar kan hem niet meer stoppen. Zacht streelt hij Sonja’s enkels, haar kuiten, haar knieën, en dan gaan zijn handen over haar dijen. Hij kneedt Sonja’s bovenbenen en raakt steeds even haar natte schaamlippen aan. Ze zit te soppen op haar stoel! Boven het tafelblad begint iedereen door te krijgen dat de situatie wat uit de hand gaat lopen. Vooraan zit oma Bep, die af en toe haar ogen sluit en haar kutje tegen Danny’s voet aan schuurt.

Ze vraagt zich af of haar man iets doorheeft. Hij zit er zelf trouwens ook raar bij… Aan de overkant van de tafel zit opa Jan, die ook af en toe de ogen sluit terwijl zijn keiharde erectie door Marieke’s vlugge vingers glijdt.

Hij vraagt zich af of zijn vrouw iets doorheeft. Moet je haar zien zitten, of beter gezegd, hangen Moeder Sonja knijpt haar ogen tot genietende spleetjes als Peter haar benen masseert en zijn duim over haar vochtige kutlippen duwt.

Ze vergeet bijna waar ze is, en dat haar moeder nog van niks weet Hij en ik hebben al die jaren heerlijk geneukt, maar vanaf nu zal hij me moeten delen. Kan hij dat wel? En wat zit hij daar met de ogen op half zeven? Het lijkt wel of Marieke met haar vingers bij zijn lul zit.. Hij begint te likken. Diep in haar kut draait zijn lange tong in het rond, zijn mond zuigt haar natte schaamlippen op, slurpend aan haar opzwellende klit.

Sonja moet een kreun onderdrukken. Haar tepels worden hard in het dunne truitje dat haar dikke borsten omspant. Een beha heeft ze vanavond niet aan, zodat de tepelknoppen wel heel duidelijk zichtbaar zijn. Haar moeder naast haar ziet het ook. Haar ogen gaan onrustig heen en weer, haar ademhaling gaat sneller. Dikke knoppen zijn het, en ze duwen tegen de harde stof van haar enorme bustehouder. Haar kut lekt overvloedig voorvocht door de heerlijke kutmassage van Danny’s voet. Ze heeft toch al wat moeite om haar blaas en vaginale afscheiding onder controle te houden.

Ze steekt een hand onder tafel en knijpt in Danny’s voet. Zijn dunne zomersok is doorweekt van haar nat. Ze trekt hem van zijn voet af, haalt ‘m boven tafel en vraagt haar kleinzoon tegenover haar: Maar hij heeft wel iets nats in zijn sok, ruik maar.

Opa Jan pakt de sok rustig op en drukt ‘m aan zijn neus. Het is jouw geur Bep! Ze weet meteen dat dit oma’s kutsap is. Danny zit al met zijn blote tenen in oma’s natte slip te duwen. Ze trekt onopvallend haar rok verder op en haar slipje aan de kant. Nu kan hij zijn grote teen door haar natte gleuf halen..

En Marieke begint haar opa’s kloppende paal in te smeren met het kleverige sokje! Peter zit nog steeds onder de tafel, waar hij als een hongerig hondje Sonja’s kut aan het likken is. Zijn gezicht is nat van haar lekkere sappen, haar klit is tot een dikke geile knobbel uitgegroeid. Hij zou hier uren mee door kunnen gaan, maar hij kan er niet zo goed bij, ze zou nog verder op haar stoel onderuit moeten zakken.

Net op dat moment reikt Danny zijn vriend een flink stuk rookworst aan. Peter pakt de 20cm lange worst aan, plaatst hem tussen de schaamlippen van Sonja en duwt hem naar binnen. Ze spert haar ogen wijd open als ze voelt hoe haar kut ineens gevuld wordt. Haar moeder kijkt haar van opzij met een lodderige, geile blik aan: Peter trekt gauw Danny’s andere sok uit en plaatst diens voet tussen de natte schaamlippen van Sonja.

Dat zal helpen om die worst op z’n plek te houden. Danny voelt met zijn tenen de naar buiten hangende worst en duwt hem terug, zijn moeders kutje binnen. Zij perst en knijpt van pure geilheid, de worst wil er uit, maar Danny’s tenen duwen ‘m terug naar binnen, dit mag nog wel even duren! Peter ondertussen, kruipt nieuwsgierig naar Marieke en opa Jan, daar aan het andere einde van de tafel. Marieke’s handje omklemt de zwaar geaderde pik, trekt hem af met korte rukjes, knijpt er in, streelt af en toe de grote ballen..

Peter zou hem best wel even willen pijpen. Niet dat hij op oudere mannen valt, maar grote pikken boeien hem wel. Marieke ziet hem in een flits naderbij kruipen.

Ze besluit Peter de pik als een grote worst voor te houden. Ze hoopt van wel. Jongens en mannen die elkaar pijpen en neuken vindt ze erg geil om te zien. Peter ruikt de sterke geur die als een geile damp van de hengstige pik afslaat. Opa Jan’s geslacht is bijna dierlijk groot.

De knul steekt zijn tong uit en likt voorzichtig aan de paarsrode eikel. Marieke knijpt hard in de gezwollen lul en weet er een golf dun voorzaad uit te persen. Peter zuigt het kleverige spul van de dikke eikel af en beoordeelt de smaak. Zijn tong steekt hij weer uit en hij likt opnieuw de gladde pikkekop… in het pisgaatje..

En dan erachter, waar de voorhuid zich verzamelt, totdat Marieke’s hand de opgerolde huid over de eikel duwt en zijn pik weer afsluit. Peter’s mond hapt rond de ondergedoken eikel, hij zuigt aan het slurfje dat door de voorhuid wordt gevormd.. Zijn tong dringt onder de voorhuid, likt er in het rond.. Hij sabbelt aan de lul als een baby aan zijn flesje Dan trekt Marieke als een brugwachter de voorhuid weer helemaal terug en de glanzende eikel komt trots tevoorschijn uit zijn geheimzinnige schuilplaats.

Opa’s verhitte paal danst van pure geilheid. Weer loopt een trage druppel voorgeil uit het pisgaatje. Peter hapt toe en slikt de eikel helemaal weg in zijn mond. Genietend begint hij de grote, hard trillende lul af te zuigen, diep in zijn keel.. Hij moet er bijna van kokhalzen, zo diep wil hij die knoestige neuker in zijn mond hebben. Opa vloekt binnensmonds van genot. Wie zit hem daar te pijpen? Ja dat is Peter. Ze heeft haar slipje helemaal opzij geschoven en bijna alle vijf tenen van Danny’s voet in haar openstaande gleuf opgezogen.

Toch blijft ze doen alsof er niets aan de hand is. De hoogrode kleur op haar doorleefde wangen verraden dat er van alles aan de hand is. Marieke kijkt van de een naar de ander, haar hand nog altijd traag rukkend aan de machtige harde lul van haar opa Jan. Daarna kijkt ze opzij naar haar broer. Danny zit helemaal onderuit gezakt op zijn stoel en moet hard werken om de twee volwassen vrouwen tegenover hem in hun kutjes te bedienen.

Marieke knikt met haar hoofd ten teken dat ze ook onderdeks gaat, dat wil zeggen, onder de tafel gaat verdwijnen. Ze glijdt van haar stoel, en komt direct naast Peter terecht die daar zit te likken en te zuigen aan opa Jan’s bejaarde paal.

Peter laat de dikke eikel uit zijn mond glijden, hij krijgt stijve kaken van het pijpen aan die enorme pik. Hij zit zelf al een hele tijd met een stijve, maar die zit klem in zijn broek. Terwijl Marieke’s mondje zich rond opa’s pik sluit en verder gaat met zuigen, knoopt Peter zijn broek los en trekt ‘m tot op zijn enkels.

Zijn onderbroekje drijft van het voorgeil. He hè, nu kan hij eindelijk even heerlijk hard rukken aan zijn eigen snaarharde leuter. Hij wil niks missen van dit heerlijke monster. Marieke zuigt nu éen voor een de grote, hangende kloten naar binnen. Met veel moeite weet ze zelfs allebei de harige ballen in haar mond te proppen.

Peter kijkt haar aan, wat een heerlijk geil meisje is Marieke toch. Ik pers mijn tong over zijn dikke pisbuis omhoog en over zijn toompje en zie nog een wit pareltje van zijn laatste room komen. En terwijl hij geil ligt te kreunen en draaien, lik ik zijn eikelmondje nog e’s schoon. Zijn lekkere vette mannenpik wordt al weer stijf en schokt. Dan duwt hij me achterover, drukt mijn benen nog verder uit elkaar en komt op me liggen. Tussen mijn benen ligt hij, terwijl onze harde lullen naast elkaar tussen onze buiken bekneld liggen.

Zo was het vroeger ook. Maar als hij mijn hoofd vastpakt en me gaat zoenen en heel geil en langzaam zijn tong in mijn mond duwt, dan weet ik dat we die grens nu oversteken. Want vrijen hadden we vroeger nooit gedaan. En het gaat vanzelf dat zijn harde lul, zonder een hand te gebruiken, opnieuw mijn mannenkut vind en soepel in mijn zaadgladde hol naar binnen glijd.

Hard en heet is hij weer. Rutger is ook van de mannenseks. Het zijn niet alleen vrouwennagels geweest die zich in zijn heerlijke harde en neukende mannenbillen hebben vast gezet.

Geil vrijend met onze blote lijven op elkaar, met zijn harde neukende lul opnieuw in me, trek ik zijn harde mannenbillen uit elkaar en pers er mijn beide middelvingers diep tussen. Ik voel zijn mannenkutje van schrik samentrekken en stoot mijn onderlijf zo hoog op dat ik hem draag en zijn hete lul tot het uiterste mijn mannenhol vult. Gio,” gromt hij als ik na een paar stoten mijn onderlijf weer laat zakken en zijn hete harde mannenlul langzaam uit mijn zaadnatte mannenhol glijdt.

Hij laat me los en staat op. Strak en gespierd is hij. Vroeger al was hij breder en sterker en altijd al met z’n lijf bezig om het in vorm te krijgen. Hij schopt de schoenen van zijn voeten en stapt uit zijn broek en onderbroek. Naakt staat hij er met alleen nog zijn shirt als leeg rukzakje aan zijn schouders, met zijn zelfverzekerd grimas en met die nat glanzende vette lul schuin omhoog, gewoon heerlijk bloedgeil te wezen.

Hij bukt zich en trekt me overeind. Dan duwt hij zich voor me uit naar het raam van mijn slaapkamer. Door de vitrage heen zie ik mijn grote en vooral brede achtertuin liggen, met het gazon in het midden en de borders met half uitgebloeide voorjaarsbloemen, het lichte groen van de hoge struiken en bomen er omheen; en daarachter er nu nog doorheen schijnend, de lage grijze daken van het eerste naoorlogse wijkje van de stad, waar Rutger een rijtjeshuis was gaan huren.

Ik voel zijn gretige handen over mijn blote billen glijden. Gebukt, met mijn handen in de venterbank steunend, duw ik mijn kont geil naar achteren. Draag je een maatje ‘S’ als slipje? Of is het een jongensmaatje? Jij hebt gewoon nog steeds dat geile en strakke jongenskontje van vroeger. Ik val op jong; op jong en snel en flitsend; zoals jij vroeger was. Ik val op dat sprankelende en temperamentvolle, en op onontgonnen maagdelijkheid.

En dan moet ik bij jou zijn, toch Gio? Jij staat al heel lang droog, is het niet Gio? Jij moet weer helemaal van quitte af aan beginnen, toch? Je hebt de nodige ervaring. Dat is te merken, jij geile. Gek maak je me. Ik stoot mijn mannenkontje even hard naar achteren en vang zijn hete lul helemaal en diep tot het uiterste in me. We maken er voor de rest van de middag een lang en geil voorspel van.

Want vannacht, Gio-jongen, dan gaan jij het beleven. Dat je een week niet kunt zitten. Hij duwt zijn lekkere hete vette pik tot het uiterste in me en begint er grommend mee in mijn mannengrotje te roeren en draaien. Dan knijp ik ongenadig hard mijn kringspier om zijn harde mannenpik. En ik richt me op, zodat ik mijn billen maximaal kan samenknijpen om zijn lekkere harde lul.

Ik masseer en kneed zijn geile hete lul, terwijl ik rechtop sta en hij hijgend steeds wilder gaat neuken. Jij met geile knijpkut…, oooooh, shit… oooooh ik kom, dammed…” Schokkend staat hij achter me te trillen, mij bij de heupen vasthoudend, terwijl ik zijn lul leegmelk met mijn kringspier en billen, en hij me voor de tweede keer volspuit. Maar hij houdt me tegen. Geile rillingen trekken er door mijn opgewonden lijf als hij mijn billen open trekt en met zijn tong in mijn natte mannenkut glijdt.

Zijn dubbele shot room lekt uit me en hij likt het op. Hij zuigt en sabbelt aan mijn kutje en maakte me gek.

En als hij intussen ook nog weer met mijn ballen en lul begint te spelen… Pas dan merk ik dat de vitrage is opengeschoven tijdens ons hete geile seksspel. Ik sta er open en bloot in mijn eigen voorjaarstuin te kijken. En dat zou nog niet zo erg zijn, want echt een heldere inkijk van buiten af heb ik niet.

Maar beneden me op het terras ligt een jongen in één van mijn houten deckchairs. Hij ligt met gesloten ogen dwars onder me van de voorjaarszon te genieten.

Zijn haar is het zelfde als dat van Rutger. Ook de sportieve versleten outdoorkleren zijn nagenoeg hetzelfde.

Zelfs het postuur van de jongen lijkt hetzelfde als dat van Rutger. Het is alsof ik Rutger zie zoals hij vroeger was. Ontspannen ligt er zijn brede jongenshand op de jongensgulp te liggen.

Op de tuintafel liggen een rugzak en een kettingzaag. Rutger komt overeind en kromt zich warm over me heen en kijkt over mijn schouder mee naar beneden. Dan begint hij te lachen. Jaimy is de zoon van mijn broer Symen. Je kent Symen toch nog wel? Ik knik en recht mijn rug weer nu Rutger niet langer achter me staat. Want oh, zeer zeker kan ik me Rutgers broer Symen herinneren. Nu ik toch in het verleden en Rutger in mijn hol lag te wroeten… “Zou hij ons gezien hebben?

Erg preuts waren ze daar toen nooit geweest in dat heerlijke rommelige gezin met vier opgeschoten jongens. Die nodigt zichzelf wel e’s uit. En aangezien wij de tijd zijn vergeten, en mijn kettingzaag bij mijn broer Symen ter reparatie lag,” grinnikte Rutger, “Jaimy zal zich wel door één van de hoveniers hebben laten brengen, die slimmerik.

En hij weet dat ik bij jou aan het werk zou. Rutger schiet in de lach. De vrouw van Symen is roomser dan de paus. Symen is er echt aan blijven hangen…” Intussen heeft Rutger de voorkant van zijn vale T-shirt weer over zijn hoofd getrokken, en de rimpels glad gestreken.

Zijn onderbroek is een brutaal zalmkleurig boxertje dat strak om slanke mannenheupen sluit, en vol hangt met zijn dikke kloten en zijn forse slappe mannenlul.

Rutger-jongen, jij geile bink, denk ik als hij zijn oude outdoorbroek aantrekt en dichtritst en de brutale bobbel me tegemoet lacht, net als die heerlijke sterke slanke mannenkont: Maar Rutger is ook nog lang niet klaar met mij. Want als ik m’n slipje heb aangetrokken en moeizaam mijn stijve lul er in heb geborgen, dan komt hij met die geile smoel voor me staan. Masserend streelt hij over de voorkant van mijn slip en knijpt in mijn lul.

Wat voel ik me toch verschrikkelijk geil. Een oudere dame dan, zou je tenminste nog willen, een grijs geheim van lokken en satijn, met de geur van chypre of bergamot. Maar dat valt ook al tegen. Hij is eerder het zwakbegaafde neefje dat u uit het zicht van de buren houdt omdat u zich een beetje voor hem schaamt. Het jongetje zit in een hoekje, het ruikt en zegt vieze woorden. Het spreekt met een zachte gé.

Hoor ik u protesteren? En het maakt het voor de geschreven pers niet gemakkelijker, dat is zo. Waarom draven alle Nederlandse kranten achter elkaar aan? Allemaal in de richting van het land van meneer pastoor, van België, land van de incestueuze familiefinanciering. Herinnert u zich Fortis nog? Die het allemaal goed vond? En wat is er ondertussen van onze kranten geworden? Ooit stond tabloid voor ordinair. Tabloid, dat was Bild van Axel Springer, het was het formaat voor de eenvoudigen van geest.

De Daily Mirror met zijn dikke tieten was er heilig bij. Het was bijna net zo erg als De Telegraaf. Maar inmiddels worden alle Nederlandse dagbladen zo uitgegeven. Ze zien eruit alsof gratis zijn, net als de Metro. Een krant als Het Parool is een typerend voorbeeld. Met de layout werd het blad Europese krant van het jaar, maar het is zo ordinair als de pest: Het is een de-wereld-draait-door-krant, even incestueus, inclusief de dochter die zowat een hele pagina krijgt voor een foto — ze ziet er goed uit — een lulverhaaltje en een recept.

Nieuws is er nauwelijks in te ontwaren. Wie en wat er het onderwerp van vormt, heeft belang bij de publicatie. Als het even tegenzit, betaalt hij ervoor, onder tafel uiteraard. Het heeft met journalistiek niets te maken. Het is goedkoop gekneus, geschreven door de jongste bediende, slecht geschreven vaak, omdat er altijd wel iets essentieels ontbreekt, de plaats, de tijd, het waarom, hoe lang al, dat soort eenvoudige zaken.

NRC en Volkskrant zijn nauwelijks nog van elkaar te onderscheiden. Ze worden overwoekerd door columnisten. Vroeger beunden de redacteuren bij op het ministerie, of hadden ze alleen verstand van voetbal of wielrennen, nu gebruiken ze de krant om een privéwinkeltje te openen.

Ik wil wedden dat er binnen vijf jaar een fusie van de twee plaats vindt: Heeft Vandermeersch eindelijk zijn ochtendkrant. De Telegraaf kan kiezen tussen nog meer Belgen of John de Mol. Aasgieren zijn het, die aan het opgebaarde lijk nog proberen een dubbeltje te verdienen. En lezer, wat moeten wij? De International New York Times lezen, vrees ik. Ziet u er van komen dat Trump op 20 januari China de oorlog verklaart?

Vreest u de komst van Wilders en Le Pen? Of zijn uw problemen van persoonlijker aard? Huurt u en vreest u de jaarlijkse verhoging met 5 procent? Woont u in Groningen op de aardgasbel? Hebt u in Huize Zonnehof zojuist uw plascontract ondertekend? Bent u Marokkaan en vreest u uitzetting? U mag plassen zoveel u wilt. Aardgas schaffen we af. Nu woont u pas echt op een bel.

Kernenergie doen we trouwens ook weg. Jammer als u kanker hebt. Met de economie gaat het veel beter dan in En heus niet alleen in Nederland. Ook in Italië, om eens wat te noemen. Daar worden alle banken gered, maar dan ook echt allemaal. Waar het geld vandaan komt is een raadsel, maar gered worden ze! In Nederland hebben de banken nergens last van. Ze hebben de markt naar volle tevredenheid verdeeld en wurgen u waar u bij staat, maar hé, dat is het vrije spel der maatschappelijke krachten. Met de werkgelegenheid gaat het zo goed dat u twee banen tegelijk kunt gaan nemen.

Ook met de Nederlandse pers gaat het voortreffelijk. De kranten zijn allemaal in Belgische handen. Wat kan er dan nog misgaan? België is een echt krantenland. Een leger van hoofdredacteuren met zachte gé en donkere hoornen brillen wordt naar ons toegestuurd; ze gaan de kranten optrekken naar Belgisch niveau. Die worden zodoende steeds kleiner en steeds handiger om te lezen.

Het NOS-journaal doet niet meer aan nieuws, want dat is er niet meer. Het verschaft alleen nog maar tips voor uw gezondheid en waarschuwt voor milieuvervuiling. Het weerbericht komt aan het begin en duurt tien minuten. Met de criminaliteit gaat het nog veel beter dan in Gevangenissen kunnen worden gesloten, politiemensen kunnen we ontslaan, waardoor er uiteraard nog minder criminaliteit zal zijn. De enige problemen zijn het illegale vuurwerk en de vloedgolf aan pedoseksuelen.

Dat éen land zoveel pedoseksuelen kan hebben! Maar de Nederlandse politie is paraat! Het zijn vegetariërs en homoseksuelen, ze stemmen op Groen Links en zijn allemaal academisch opgeleid.

Ze zijn een aanwinst voor de Nederlandse samenleving. Nederland blijft wederom gevrijwaard van terrorisme. We doen het goed. Abou Jahjah heeft laten weten dat zolang er nog éen geldautomaat beschikbaar is, er van terrorisme geen sprake kan zijn.

De grenzen sluiten is niet nodig, het kan trouwens niet en het is veel te duur. Aan het eind van het jaar, op 31 december , daalt ten bewijze daarvan, Jezus op aarde neer en richt het volk. Hij blijkt wel degelijk een blanke man met een baard en een soort jurk te zijn.

Hebben die verdomde christenen het al die jaren toch bij het rechte eind gehad. Alle zwarten, Turken en Marokkanen gaan naar de hemel, de rest gaat naar de hel. Dat is nou etnisch profileren, roept Jezus, terwijl hij de deur dichtgooit.

Negers zijn al lang zwart geworden, maar Piet werd juist lichter, wijzelf zijn wit, etnisch profileren is uit den boze, en nu bestaat ook de allochtoon niet meer. Zo helpen onze overheden de problemen de wereld uit. Sheila Sitalsing schreef in De Volkskrant over onze onuitroeibare zucht tot benoemen , het Parool sprak van de hardnekkige drang tot het plakken van etiketten en vermeldde dat zulks in Frankrijk niet geschiedt, vanwege het verbod op registratie van herkomst of etniciteit.

Waar onze niet te stuiten drang tot etiketteren en benoemen vandaan komt, daar werd helaas niet van gerept, anders dus dan dat ze een typisch Nederlandse - ongetwijfeld middelbare, witte - eigenaardigheid is. Het is maar dat u het weet. Maarre, nu even praktisch Wat moeten we nou? Alle gekheid op een stokje. Tijdens de herfstvakantie was ik weer eens in Parijs.

Op vrijdag 21 oktober las ik er in Le Monde een artikel van drie pagina's - wat zelfs voor Le Monde best lang is - getiteld Pourquoi les enfants de l'immigration vont en prison: Wittere buurten dan Montparnasse zijn er in Parijs nauwelijks, maar daar moet u niets achter zoeken. Ik had net de hele middag door het elfde gedwaald. De ober die me mijn petit café bezorgde, wierp er op onmiskenbaar Parijse wijze een sceptische blik op en zei: Ce n'est pas leur faute.

En ik neem onmiddellijk aan dat het waar is. Veel discriminatie - maar niet alle - is het gevolg van wettelijke traagheid. Het stuk begon echter met een lange inleidende toelichting waarom op het punt van dit sujet tabou de eenvoudigste vraag niet beantwoord kon worden, namelijk hoeveel van die immigrantenkinderen er eigenlijk in de gevangenis zitten.

De officiële cijfers zijn er niet, inderdaad omdat onderzoek op basis van etniciteit of geloof alleen met toestemming van de betrokkenen mag worden uitgevoerd. Schattingen over de aantallen zijn er echter wel degelijk, al zijn ook die weer omstreden. Een onderzoeker, Farhad Khosrokhavar, van wie Le Monde bij het artikel uit een boek over de kwestie paginagroot een hoofdstuk publiceerde Prisons, L'Islam au quotidien , schatte: Het aandeel islamieten van de gevangenisbevolking bedraagt tussen de 40 en 60 procent.

De directeur van een huis van bewaring in Fresnes in Val-de-Marne, buiten Parijs kwam op 60 procent. In de gevangenis van Fleury-Mérogis, de grootste van Europa, zijn de cijfers navenant, wat niet wil zeggen dat die cijfers overal in Frankrijk daar op lijken.

Khosrokhavar voegde eraan toe, en ik vertaal: Dat is Franse schizofrenie; het wordt je verboden statistiek te vervaardigen, maar als je voorzichtige, met alle mitsen-en-maren omgeven schattingen doet, krijg je te horen dat je het mis hebt.

Overigens verzocht Le Monde een dag later in een editorial om eindelijk vaart te maken met een wetswijziging die onderzoek op basis van etnische en religieuze achtergrond toestaat. Het enige Franse cijfer dat voorlopig wel vaststaat, is dat 18 procent van de Franse penitentiaire bevolking van buitenlandse herkomst is, terwijl dat percentage van de bevolking erbuiten 6.

Gemiddeld is in de EU de gevangenisbevolking voor 21 procent afkomstig uit een ander land dan waar die gevangen zit. Zoals te verwachten speelt in dat gemiddelde mee dat er in de Oost-Europese EU-landen nauwelijks buitenlanders gevangen zitten. Van de pakweg Ik wil wedden dat het percentage van hetgeen de gemiddelde autochtone Brit als allochtoon beschouwt, vele malen hoger is. In Repubblica las ik dat de Italiaanse gevangenissen voor 35 procent worden gevuld door wat er buitenlanders heet.

Verrassend is het dat dat percentage in Zwitserland, en trouwens ook in Griekenland, nog veel hoger is, respectievelijk 75 en In Nederland gaat het om ruim 20 procent. Pas echt interessant is natuurlijk de kwestie hoeveel er van de Nederlandse gevangenispopulatie allochtoon zijn. In was dat volgens het CBS Handig die terminologie, vindt u niet? Best een schokkend getal trouwens. En hoe zit dat - nu we het er toch over hebben - met dat proces tegen Wilders?

Nee, dat is niet zo heel intelligent hè. Want verliezen kan hij eigenlijk nauwelijks. Zijn beveiliging, die zal wel opgeschroefd moeten worden, maar die betalen wij. Die paar duizend Marokkanen die zich gekwetst voelen, die zouden zich misschien eens moeten afvragen hoeveel autochtone Nederlanders - sorry - er eigenlijk mèèr Marokkanen willen en waarom dat aantal zo laag is.

Dat mag ik toch wel vragen, hoop ik? Had het niet van moed getuigd, om nadat ze bij de slager of in de moskee hun formulier hadden ingevuld, tegen die klaagmarokkanen te zeggen: En desnoods nog een keer: Maar om zijn moed staat het Nederlandse rechtssysteem niet bekend.

Wij zijn van Srebrenica. Geert Wilders zou op zijn beurt eens moeten ophouden met zijn gedreig, zijn gedram en zijn gezeik. Geert, jongen, de Marokkanen en Turken die we hebben, die gaan echt niet meer weg hoor.

Het zijn weliswaar voor een te groot deel teringturken en kankermarokkanen - al zou ik de aantallen wel eens precies willen weten - maar het zijn wel de onze. En we hebben toch ook Mano Bouzamour en Hakim Ziyech. Wen er maar aan, heet dat tegenwoordig.

Is u op dat moment ook een licht opgegaan? Nu begrijpen we het hoe het kan dat zoveel jonge Amsterdammers en Utrechters van hun in Nederland verworven technische vaardigheden in Duitsland een verdienmodel konden maken, daar moeiteloos geldautomaten tot ontploffing konden brengen, zonder problemen in gestolen auto's met kilometer per uur over de vaderlandse snelwegen terug konden razen en, terwijl hun identiteit vanwege eerdere veroordelingen genoegzaam bekend was, dat allemaal straffeloos konden blijven doen.

Ze waren niet in te halen, want de Nederlandse politieauto's remden vanzelf af als ze tijdens de achtervolging te dichtbij kwamen. Moest u er ook zo om lachen toen u het hoorde? Ik moest denken aan een opera van Offenbach die in in Parijs een daverend succes was, Les Brigands De bandieten , ooit, in , ten tonele gevoerd in het Amsterdamse Muziektheater. Daarin zingt met grote regelmaat het koor der carabinieri - want het verhaal speelt zich af in Italië:.

Op de afwachtende houding die westerse politci innamen, kwam van Turkse kant hardvochtige kritiek. Wat een democraten, zo was de mildste reactie. Dat het er bij mensen die oprecht geloven in democratie niet in wil, dat iemand die op ondemocratische wijze aan de macht komt, daar werkelijk recht op heeft, kunnen ze zich nauwelijks voorstellen.

Dat eens temeer daar de meeste Turken in het kielzog van hun baas niets moeten hebben van de ontaarde westerse media, en in plaats daarvan alleen willen lezen en zien wat hun goed uitkomt. Ook Poetin wordt in het westen niet beschouwd als een democratisch aan de macht geraakt politicus.

Dat iemand verkiezingen organiseert waarin elke vorm van serieuze oppositie onmogelijk wordt gemaakt, maakt hem nog geen democraat. Ook in Turkije worden degenen die onwelgevalligheden publiceren opgesloten door de man op wie de Nederlandse Turken grotendeels stemmen.

Erdogan negeerde terwijl hij aan de macht was in eerste instantie het beschaafdste deel van zijn eigen bevolking - het alevitische - toen hij de kant koos van de opstandelingen tegen Assad, deed dat opnieuw toen hij — onder het motto, de vijanden van mijn vijanden zijn mijn vrienden - tersluiks Isis begon te ondersteunen, en verklaarde ten slotte een ander deel van zijn eigen bevolking - het Koerdische, dat bovendien op het punt stond zich tot de reguliere politiek te bekeren - de oorlog om verkiezingen te winnen, iets waar hij desondanks maar nipt in slaagde.

Dat laatste pleit voor veel Turken en tegen een coup. Als bijkomstigheid chanteerde Erdogan het westen met de vluchtelingenstroom. Terwijl dat allemaal gebeurde, verdienden familieleden van hem veel geld. Of de coupplegers inderdaad uit de hoek van de Gülen-aanhang kwamen, valt nog te bezien. Ik vermoed dat velen van hen behoren tot het seculier gezinde of alevitische bevolkingsdeel, dat het land in het recente verleden geleidelijk heeft zien islamiseren.

Daarbij gaat het om een aanzienlijk deel van de bevolking. Alevieten zijn in Nederland sterk ondervertegenwoordigd en de meeste Turkse Nederlanders zijn soennieten. In het Turkse tromgeroffel na de neergeslagen coup viel er nog iets op, namelijk de wraakzucht die uit de reacties sprak. Een van oorsprong Turkse facebookvriend van me, zo éen die af en toe een gratis koran over heeft om weg te geven, schreef: Moge Allah de islamitische volkeren beschermen en hun rechtvaardige en rechtmatige leiders geven!

Bij een omvangrijk deel van onze Turkse Nederlanders gaat het om bijzonder onaangenaam volk. Ze eisen hier hun democratische rechten op die ze in hun thuisland aan andersdenkenden niet wensen toe te staan.

Het zijn weerzinwekkende huichelaars. In elk geval weten we wat ons te wachten staat, als die Turkse Nederlanders hier ooit iets te zeggen krijgen. Brede, gemeenschappelijke economische groei verbergt altijd zowel de ongelijkheid ervan als de verschillen van mening, net als, tot op zekere hoogte, culturele homogeniteit dat doet. Maar wie te vaak de verkeerde keuzes maakt, wordt daarvoor gestraft. Een in oorsprong groots project met alleen maar goede bedoelingen dreigt te ontsporen, omdat bestuurders weigerden de feiten onder ogen te zien en realistisch te zijn, omdat een ambtenarenkaste, gedreven door hoogmoedswaanzin en eigenbelang, het elastiek van het mogelijke zover oprekte dat het geen gram meer kon dragen; en dat allemaal omdat verdwaasde idealisten en vaaghoofden de vrije hand kregen en tegenover niemand verantwoording hoefden af te leggen.

Ik schreef het eerder al: En dan bedoel ik niet dat je moet aanpappen met Erdogan, terwijl je Poetin bestraft. Er is niets op tegen links te zijn. Ik ben het zelf, vind ik nog steeds. Maar het kan geen kwaad de realiteit in het oog te houden. En het is dom honderdduizenden tot je continent toe te laten, waarvan een te groot deel niets aan je welvaart en je cultuur bijdraagt, er integendeel verwerpelijke opvattingen op na houdt: Maakt u zich daar geen zorgen over?

En als u denkt dat dat rechtse praatjes zijn, hebt u het mis. Wilders heeft op teveel punten een hoogst ongemakkelijk gelijk, dat hij bovendien veel te eenvoudig krijgt. Engeland zal naar ik nu — éen dag voor het referendum — nog steeds aanneem, afscheid nemen van de EU, met een ruimere marge bovendien dan voorspeld; en het zullen net als eerder tijdens het referendum in Schotland vooral de ouderen zijn, de bewoners van het platteland, de minder bedeelden die ooit links stemden, voor zover ze nog stemmen, die de meerderheid zullen vormen, iets wat over vijf jaar al niet meer het geval zal zijn.

Het zou het einde kunnen betekenen van Cameron, maar als hij verstandig is, blijft hij zitten. Zou Engeland anders een eigen Trump krijgen, in de gedaante van die blonde blaaskakige windvaan? Ik kan me niet voorstellen dat de conservatieven zo dom zijn. Overal, en niet alleen in Europa, is het de periferie die de strijd aanbindt met een ideologie die wordt verdedigd in de steden, waar een groot deel der intellectuele elite of onverschillig is, vanwege de jeugdige leeftijd der aanhang, of omdat het te laf is om te zeggen wat het echt denkt, of omdat het er werkelijk in gelooft en het zich kan permitteren omdat het van de vervelendste gevolgen ervan geen last heeft.

Of gewoon omdat het er financieel belang bij heeft. En het is gemakzucht het verzet ertegen populisme te noemen. Want ook al beweren alle pundits dat bij een keus voor of tegen Europa de economie de echte kwestie is - standpunt waarin ze worden gesteund door banken en bedrijven, groot en klein - al diegenen die van de economie juist het minst profiteren, terwijl ze het grootste belang hebben bij de publieke voorzieningen, zullen uiteindelijk door wat ze van de massa-immigratie vinden hun keus laten bepalen en hun gelijk juist bevestigd zien door het soort aanhang der tegenpartij.

Die klasse, bedreigd door de rationalisering der economie, is snel groeiende en valt niet langer onder te brengen in categorieën als links of rechts.

Zou Europa er iets van leren? Dat gewapend ingrijpen in verre landen misschien niet zo'n goed idee is misschien? Dat economische groei niet slechts ten goede mag komen aan een kleine groep? Het ware te wensen, maar ik vrees van niet. Ik ben bang dat Europa alleen maar zal leren wat het al wist, namelijk dat referenda over het lidmaatschap van de EU geen goed idee zijn. Na de uittreding van Engeland zal het ook andere landen moeite kosten een soortgelijk enthousiasme voor de Europese uitgang te beteugelen.

Thierry Baudet, onze Nederlandse Boris, staat met zijn aanhang klaar in de coulissen. Besmetting wordt nog een modewoord. Dat is jammer, want Europa was een goed idee en het is nog steeds de moeite van het verdedigen waard. Maar mischien zouden onze eigen politici zich eerst eens moeten afvragen waar de tegenstanders der EU gelijk hebben en waar niet, want ook daar geldt: Maar ze zouden zich vooral moeten afvragen voor welk Europa ze eigenlijk echt zijn en welk Europa ze, terwijl ze de Engelsen aanraden ja te stemmen, zelf tegen hun eigen bevolking zouden willen verdedigen.

En dan bedoel ik echt verdedigen. En, wat meer is: Wat is dat voor een Europa dat u anderen aanraadt, maar waar u zelf niet in gelooft? Het wordt me teveel. Ik wil er ook vandoor. Voor Mark Ruttte, die maar blijft lachten, wat er ook gebeurt. God, wat lacht die man veel. Voor die geoliede mooiprater van een Pechtold! En al die arme biggetjes! Voor de Nederlandse banken. Voor de dubieuze beleggingsmaatschappijen. Voor de schamele resten van de Nederlandse pers.

En waar ik al helemaal niet meer tegenkan, dat zijn al die lieden op de lange-afstands-vlucht. Hoe bang ben je, als je Ik geef het eerlijk toe: Ze zijn de pest voor elke serieuze vorm van beschaving.

We importeren hun conflicten, hun achterlijkheid en hun intolerantie. Er zijn vast heel wat getalenteerde, fatsoenlijke, voortreffelijk Engels sprekende, homoseksuele, toekomstige Groen Linksstemmers bij, maar volgens mij bestaat een groot deel uit kansloze anafabetische armoedzaaiers met een diepe wrok jegens elke vorm van cultuur. Van de EU denk ik zo langzamerhand ook het mijne. Die is in handen geraakt van Frankrijk en Italië.

Onze vakantielanden zijn erin geslaagd onze pensioenen te gebruiken om hun eigen begroting op orde te houden. Turkije hoeft helemaal geen lid meer te worden, want nu komen de Turken gewoon éen voor éen, visumvrij. Dat zijn toch ook een soort Arabieren. Al die mannen met die grove, gemelijke boerenkoppen zijn hier voor hun uitkering, hun rollator, hun ziekenzorg, maar terwijl ze in hun theehuizen triktrakken, stemmen ze op Erdogan.

Van wie we niet meer mogen zeggen dat hij een geiteneuker is. Maar wees nou reëel: Hoe dan ook, u begrijpt het, op de vlucht als ik ben voor de Arabische en semi-Arabische medemensen die eendrachtig mijn land voorgoed naar de kloten aan het helpen zijn, en trouwens ook al die andere vreemdelingen die ons land bestormen, heb ik me afgevraagd, waar ik heen moet.

Waar blijf je van ze gevrijwaard? Zou ik — verrassing - asiel kunnen aanvragen in Marokko? Daar kunnen nog nauwelijks Marokkanen over zijn. Want die zitten allemaal hier.

Ik zou bovendien kunnen zeggen: In Marokko bestaan er natuurlijk geen juweliers en ook geen geldautomaten. En buschauffeurs beroven kan er ook niet, want er zijn geen bussen. Dan moet je eerst uren op zoek. En als je hem eindelijk vindt, ben zo blij dat je het zonde vindt om hem nog in brand te steken. Mag er tegenover al die Turken wier gezin we herenigd hebben, niet éen Nederlander staan die daar zijn toevlucht zoekt?

Maar zou ik er willen leven? Het land is natuurlijk toch een beetje een achterbuurt en daarom willen de bewoners allemaal hierheen. En al heb ik nooit gezegd dat Erdogan een geiteneuker is, ik heb me in het verleden wel kritisch over hem uitgelaten. Ik twijfel er niet aan: Nou ja, dat begrijpt u wel. Duitsland bestaat niet meer. Daar zitten langzamerhand meer Arabieren dan in het midden-oosten.

Berlijn is Istanboel aan de Spree. De bratwurst wordt er binnenkort verboden. En grapjes maken over bevriende staatshoofden mag er ook niet meer. En het barst er van de Arabieren. In de voorsteden krioelt het ervan. Ik zou een keppeltje kunnen gaan dragen - nog niet hier, in godsnaam, nog niet hier, maar in Tel Aviv - en zeggen dat je als jood tegenwoordig overal veiliger bent dan in Europa en dat mijn familie van joodse herkomst is. Allemaal Haagse schilders met het hart op de goeie plek, zou ik kunnen zeggen.

Maar het zou een leugen zijn, want de Haagse, joodse naamgenoten zijn geen familie. Mijn broer heeft het uitgezocht. En dat weet de Mossad natuurlijk ook. De Mossad weet alles. Daar worden nauwelijks vluchtelingen toegelaten. Dat is wel een idee. Anderzijds, daar doen ze zelfs moeilijk over buitenlandse honden.

Die van Johnny Depp en zijn vriendin moest terug naar Amerika, reden voor de altijd geestige Engelse pers om te spreken van de war on terrier. Die Australiërs laten natuurlijk geen bijna gepensioneerde Nederlander toe. Het blijft een sympathiek land.

Mocht er in Europa ooit een oorlog uitbreken, dan is Engeland als vanouds de enige veilige plek. En van de EU ben je er binnenkort ook af.

Maar dan moet ik de rest van mijn leven Indiaas eten. Voor de gemiddelde Arabier is elke verhuizing een verbetering, maar voor een Nederlander valt het nog niet mee. Misschien moet ik gewoon naar Friesland verhuizen, naar Balk of zo. En dan de krant afzeggen, de televisie wegdoen en de gordijnen dicht. Ik zal er eens over nadenken. Ik denk van niet, want onder het oppervlak woekert ze onophoudelijk voort.

De Griekse financiële situatie zal op den duur onhoudbaar blijken. Het land heeft een staatsschuld die onmogelijk kan worden afgelost en in Europa weet iedereen dat die er verstand van heeft. Maar de politieke leiders durven het nog niet hardop te zeggen, al is het alleen maar omdat ze de recente financiële redding van Griekenland met de grootste moeite aan de eigen achterban hebben kunnen verkopen.

Democratie heeft zo haar nadelen. Toch zal er een moment komen dat er kwijtschelding plaats moet vinden. Want als de EU de duimschroeven blijft aandraaien, is het niet ondenkbaar dat Griekenland alsnog uit de euro stapt. En dan is Italië aan de beurt. Vergevingsgezindheid is in Duitsland op dit moment een schaars artikel. De Oostenrijkse verkiezingen zijn een teken aan de wand voor de rest van Europa. Maar wie een beetje het nieuws volgt, heeft dat teken aan de wand niet nodig.

Op 22 mei zijn er weer verkiezingen in Oostenrijk, op 23 juni vindt in Engeland het referendum plaats over de EU. In september wordt in Italië het referendum gehouden over de daar voorgestelde grondwetswijzigingen. De oppositie is vast van plan er een referendum over Renzi van te maken. Ik denk dat in Oostenrijk Hofer wint, Engeland nee gaat zeggen en Italië ja.

In vinden kort na elkaar verkiezingen plaats in Nederland en in Frankrijk. Met name de Franse kunnen, getuige de laatste aflevering, nog zeer riskant worden. In het gunstigste geval gaat links wederom met een knijper op de neus rechts stemmen.

Maar het zijn allemaal even zovele factoren die de Europese politiek, de EU en de euro instabiel kunnen maken. Ondertussen blijft de vluchtelingenstroom aanhouden, nu weer over de Middellandse zee. Denkt u dat Erdogan zich op langere termijn aan de afspraken zal houden? Denkt u dat Europa het zal doen? Maar er is nog een kwestie. Ik vraag me zelfs af die 11 procent klopt en of we na verloop van tijd niet gaan ontdekken dat het nog veel meer is, zoals ook Griekenland ons in het verleden heeft verrast.

Italiaanse banken hebben hun gratis geld vooral gebruikt om hun eigen regering uit de brand te helpen. Het is pikant dat, toen sommige directeuren van nationale banken - Weidmann, Knot cs. Het verwijt luidde dat ze die onafhankelijkheid nu bedreigden door hun verzet. En dat is pikant omdat je met hetzelfde recht kunt volhouden, dat uit het programma blijkt dat de ECB inmiddels in handen is van vooral Franse en Italiaanse politici, die nu Europa laten doen wat Frankrijk en Italië altijd al zelf deden, namelijk met geld strooien.

Dat neemt niet weg dat je je kunt afvragen wat die miljard aan Italiaans waardepapier echt waard is, als het ergens anders terecht komt dan in een Italiaanse bank. En dat weten de Italianen heel goed. Want er is verder niemand die het wil hebben. Italië is na Griekenland de grootste bedreiging van de Europese financiële stabiliteit.

De afgelopen maanden zijn er, zonder het elders veel opzien heeft gebaard, drie banken omgevallen, die allemaal moesten worden gered, via een speciaal door de banken opgericht fonds van 4. Dat komt de staat goed uit. Dat die banken zich dat allemaal kunnen permitteren. Zou de EU daar op den duur iets van gaan vinden? Ik vrees dat de werkelijkheid nog veel gruwelijker is. Op vrijdag 22 april jongstleden stelde, tijdens een vergadering in Amsterdam, Dijsselbloem een begrenzing van de maximale hoeveelheid staatspapier die per land in de eigen banken aanwezig mag zijn.

Dat dan als voorwaarde voor een systeem, waarin er een Europese bankengarantiestelsel komt. Nederland werd gesteund door de gebruikelijke financiële hardliners, Duitsland, Finland en Denemarken.

Die weten allemaal wat er gaat gebeuren als de daar gevestigde banken moeten gaan opdraaien voor de immense Italiaanse gaten. Italië was uiteraard tegen. Dat ziet de bui hangen. Aan te nemen valt dat, als die begrenzing tot wet zou worden verheven, Italiaanse banken hun staatspapieren zouden wegdoen, waarmee er een nieuwe financiële crisis zou ontstaan. Want die papieren zijn — ik zei het al - niets waard en er is niemand die ze wil hebben.

Welbeschouwd werden ze gekocht met geld dat ook niets waard was, dus zo vreemd is dat niet. En dus zal die begrenzing er niet komen. Niets aan de hand kortom. Tot er iets aan de hand is uiteraard. Maar eerlijk is eerlijk: Het referendum over het verdrag met Oekraïne bewijst het. GeenStijl, GeenPeil, Thierry Baudet, Geert Wilders, Emile Roemer, ze zeggen soms behartigenswaardige dingen — de EU is op de verkeerde weg, teveel Arabieren zijn slecht voor Nederland en Europa, het heeft alleen zin de natiestaat op te geven als anderen het ook doen - maar al het overige is wel een probleem.

En ook bij de VVD lijkt het intellectueel soortelijk gewicht niet erg hoog. Al weer een tijdje geleden merkte Halbe Zijlstra, onze voormalige staatssecretaris van cultuur, op dat als iemand over Mohammed had geschreven wat Van het Reve zei over God — ik schrijf zijn naam maar met een hoofdletter, anders denkt u er nog wat van - namelijk dat hij hem drie keer langdurig in zijn geheime opening wilde bezitten, het slecht met hem zou aflopen.

Zijlstra citeerde trouwens zoals te verwachten niet eens correct, want de man leest natuurlijk nooit een boek. Kort daarop demonstreerde Arnon Grunberg in zijn stukje op de voorpagina van de Volkskrant dat Halbe het bij het verkeerde eind had, no pun intended. Grunberg wilde wedden dat, als hij schreef dat hij Mohammed in zijn geheime opening wilde bezitten en over een paar maanden nog in leven was, hij het recht kreeg Zijlstra in diens geheime opening te bezitten en voegde het woord bij de daad.

Een collega van me was over Grunbergs reactie erg te spreken en prees hem zeer. Grunberg is op dit moment voor zover mij bekend nog in leven.

Ik weet niet of hij inmiddels de daad bij het woord heeft gevoegd, maar een pretje lijkt het me niet. Het is een gruwelijke gedachte gemeenschap te hebben met Zijlstra, en nog via zijn geheime opening ook.

Maar ja, ik geef het toe, waar anders? In Lina Wertmullers film Mimi Metallurgico - uit alweer, lezer, vergeeft u mij - neemt de naar het noorden van Italië gemigreerde hoofdpersoon wraak op zijn Siciliaanse vrouw die is vreemd gegaan. Dat doet hij niet door zijn echtgenote vitriool in het gezicht te gooien, maar door het te doen met de vrouw van de man die het met zijn vrouw heeft gedaan. Dat is pas echt oog om oog.

Hij gaat op zoek en de vrouw in kwestie blijkt een monster van kilo te zijn, maar Mimi zet door. Wertmüller was ooit regie-assistente van Fellini en u kunt zich de met groothoek gefilmde scene naar ik aanneem voorstellen.

Nooit eerder had ik een beeldvullend achterwerk gezien. Daar moest ik wel een beetje aan denken. Hoe dan ook, ik vind dat Grunberg het zich, bij de grote afstand vanwaar hij de zaken zoals gewoonlijk beziet, wel erg gemakkelijk maakt. De grote afstand is Grunbergs specialiteit.

Want de islam heeft met woorden natuurlijk geen probleem.

Amateur escort service tiener homos


En toen hij mijn huid naar achteren trok, voelde ik de kleverigheid van mijn voorvocht alweer. Dit had ik willen voorkomen. En toch, in die driekwart jaar dat hij nu achter me woont, had dit altijd in de lucht gehangen, toch?

Weet je dat nog? Nog voor we begonnen hadden we al kletsnatte, vette pikken. Zo geil waren we. En we gingen verder, weet je nog? Niet alleen lekker met elkaars stijve pikken spelen en langzaam trekken.

We deden de kleren uit en gingen op bed liggen. Lekker bloot op elkaar, met ombeurten de stijve lul tussen elkaars benen. Het moest op echt neuken lijken. Maar ik neukte allang met wijven en chicks, Gio. Ik was de fase van het experimenteren allang voorbij. Dat wist jij toch ook? Jij stond er als een als een hongerige, hoerige teef met je lekkere kontje naar achteren gestoken. En met je hele hand in je geile mannenkut.

Mijn mannenkont schokt als vanzelf naar achteren. Rutgers vinger glijdt makkelijk en soepel, na mijn eigen lange voorbereiding onder de douche, mijn natte mannenholletje binnen. Hij lacht achter me.

Hij laat me los en ik hoor hoe hij de rits van zijn broek openmaakt. Ik wil me omdraaien, maar hij grijpt me weer vast. En in die zelfde beweging duwt hij plotseling mijn slip omlaag. Zijn handen komen opnieuw op mijn billen en trekken die wijd uit elkaar.

Ik voel hoe zijn hete harde lul er in de volle lengte tussen wordt gedrukt en hoe zijn handen zich daarna weer om mijn ballen en stijve lul komen sluiten, en zijn warme lijf achter tegen mijn blote rug drukt. Zo’n hete worst tussen twee kadetjes? Langzaam begint hij me af te trekken terwijl zijn lul op en neer tussen mijn billen begint te glijden. Hij gromt in mijn hals. Jij wilde genaaid worden. Maar er is een groot verschil tussen naaien en neuken. En hebt jij toen een half uur lang mijn jongenskutje helemaal rauw hebt geneukt, Gio!

Ik voelde de druk van zijn hete eikel tegen mijn nat gevingerde mannenkut. Ik hap naar adem en duw me gretig om zijn staalharde hete lul heen. Ik tril op mijn benen als hij me weer begint af te trekken en gelijk ook met langzame lange halen zijn harde hete mannenlul in me begint te neuken. Rutger-jongen,” grom ik hijgend. Wat een heerlijke harde hete lul voel ik, en wat neukt hij me lekker diep. Geile hitte verblindt me. Ik begin woest in zijn hand te neuken. Ik schok hard naar achteren om zijn dikke hete paal die keer op keer mijn hele mannengrotje vult.

Wat een lekker strak kutje heb je. Zijn schoot kletst tegen mijn billen. Zijn harde hete paal stoot diep in mijn hete natte grot en maakt me gek, doet me kronkelen en draaien en in zijn knijpende hand neuken. Ooooh…, Gio-jongen, lekkere geile woesteling. Te lang ook was het geleden dat ik zo de mannenseks had beleefd en als een geile hond kronkelde en draaide en neukte en geneukt werd.

Driekeer, vierkeer, vijfkeer… En daarna… Nog genietende lange en na-neukende halen van zijn hete lul die maar nauwelijks in mijn mannengrotje verslapt; en ook zijn warme en natte hand die mijn lul zo lekker natrekt. Half struikelend achteruit lopend, ik met mijn slip nog om de enkels en hij met zijn broek ook ergens aan zijn onderbenen, vallen we achterover over mijn bed.

Grinnikend ligt hij er naast me, met de voorkant van zijn T-shirt over zijn hoofd naar achteren getrokken. Zijn mooie borst deint zwaar, terwijl we lang liggen uit te hijgen. Lekkere geile harde mannentieten zijn het. En met die zelfverzekerde grimas op zijn gezicht, likt hij uitdagend zijn rechterhand schoon waar mijn laatste zaadshot overheen was gedropen.

Dan duikt hij met zijn hoofd in mijn schoot en begint mij lul schoon te likken en zuigen. Hikkend en huiverend en nog gewoon bloedgeil, schop ik mijn slipje van mijn enkels en open mijn dijen breeduit.

Hij grinnikt en gromt en blaast in mijn kruis achter mijn ballen. En als hij daar uiteindelijk mee klaar is, dan krom ik me geil naar hem toe en zie daar zijn heerlijke, nog bijna stijve grote mannenlul op zijn strakke buik liggen.

Gretig neem ik zijn zware pik in mijn hand en knijp erin en zie zijn laatste dikke room uit zijn eikelmondje druipen. Ik lik h’m helemaal schoon en zuig aan zijn eikel, en proef het heerlijke zilte van zijn rijpe mannenzaad. Zijn geile vette lul herken ik uit duizenden om het kleine moedervlekje vlak boven zijn linkerbal.

Ik lik zijn grote geschoren mannenballen, zuig ze ombeurten op en laat ze in mond rollen. Ik pers mijn tong over zijn dikke pisbuis omhoog en over zijn toompje en zie nog een wit pareltje van zijn laatste room komen. En terwijl hij geil ligt te kreunen en draaien, lik ik zijn eikelmondje nog e’s schoon. Zijn lekkere vette mannenpik wordt al weer stijf en schokt. Dan duwt hij me achterover, drukt mijn benen nog verder uit elkaar en komt op me liggen. Tussen mijn benen ligt hij, terwijl onze harde lullen naast elkaar tussen onze buiken bekneld liggen.

Zo was het vroeger ook. Maar als hij mijn hoofd vastpakt en me gaat zoenen en heel geil en langzaam zijn tong in mijn mond duwt, dan weet ik dat we die grens nu oversteken. Want vrijen hadden we vroeger nooit gedaan. En het gaat vanzelf dat zijn harde lul, zonder een hand te gebruiken, opnieuw mijn mannenkut vind en soepel in mijn zaadgladde hol naar binnen glijd.

Hard en heet is hij weer. Rutger is ook van de mannenseks. Het zijn niet alleen vrouwennagels geweest die zich in zijn heerlijke harde en neukende mannenbillen hebben vast gezet.

Geil vrijend met onze blote lijven op elkaar, met zijn harde neukende lul opnieuw in me, trek ik zijn harde mannenbillen uit elkaar en pers er mijn beide middelvingers diep tussen. Ik voel zijn mannenkutje van schrik samentrekken en stoot mijn onderlijf zo hoog op dat ik hem draag en zijn hete lul tot het uiterste mijn mannenhol vult.

Gio,” gromt hij als ik na een paar stoten mijn onderlijf weer laat zakken en zijn hete harde mannenlul langzaam uit mijn zaadnatte mannenhol glijdt. Hij laat me los en staat op. Strak en gespierd is hij.

Vroeger al was hij breder en sterker en altijd al met z’n lijf bezig om het in vorm te krijgen. Hij schopt de schoenen van zijn voeten en stapt uit zijn broek en onderbroek. Naakt staat hij er met alleen nog zijn shirt als leeg rukzakje aan zijn schouders, met zijn zelfverzekerd grimas en met die nat glanzende vette lul schuin omhoog, gewoon heerlijk bloedgeil te wezen.

Hij bukt zich en trekt me overeind. Dan duwt hij zich voor me uit naar het raam van mijn slaapkamer. Door de vitrage heen zie ik mijn grote en vooral brede achtertuin liggen, met het gazon in het midden en de borders met half uitgebloeide voorjaarsbloemen, het lichte groen van de hoge struiken en bomen er omheen; en daarachter er nu nog doorheen schijnend, de lage grijze daken van het eerste naoorlogse wijkje van de stad, waar Rutger een rijtjeshuis was gaan huren.

Hij kon streng uit de hoek komen,  voor slordig taalgebruik was hij onverbiddelijk. Ik ben zelf vrij snel bij Omroep Brabant aanbeland, in de jaren zeventig een geweldige kweekvijver voor talent.

Vooral de zondag van Omroep Brabant was legendarisch, onder meer dank zij het fantastische programma van Annemie Coppieters. Urbanus maakte er furore, Walter Capiau deed er zijn belspelletje, je liep er mensen als Jan Van Rompuy en Luc Safflour tegen het lijf, ik heb er zelf met Mike Verdrengh samengewerkt.

Productieleider Guido Cassiman was een fenomeen op zich, hij was gebeten door elektronische muziek en draaide als eerste platen van Jean-Michel Jarre en Tangerine Dream op de Vlaamse radio. Op een keer haalde hij de Duitse elektronicapionier Klaus Schulze in de studio, een echte sensatie. Schulze bracht zijn machine op gang en verdween dan doodgemoedereerd voor vijf minuten uit de studio terwijl dat spel muziek maakte, we stonden er verbluft naar te kijken.

Wist je trouwens Jan, dat gewestelijke omroepen geboren zijn uit de lokale zenders die voor de oorlog welig tierden? Dat verklaart ook het eigen karakter van de gewestelijke omroepen waaruit later Radio2 is ontstaan. Brabant stond als progressief bekend, Oost-Vlaanderen was popgericht. Omroep West-Vlaanderen was eerder volks, net zoals Omroep Limburg waar je niet naast het fenomeen Jos Ghysen kon kijken. Dank zij Lutgart Simoens, misschien wel de populairste radiofiguur van haar tijd.

Vanaf de jaren zeventig is televisie de radio gaan overvleugelen. Zijn jullie de underdogs van het omroepbestel? In de jaren zeventig waren sommigen er oprecht van overtuigd dat radio gedoemd was om te verdwijnen. Maar ons helemaal verdringen? Dat zal nooit gebeuren, want radio blijft bij uitstek het medium dat met ons dagritme meeleeft.

Televisie kijken doe je in gezelschap,  maar radio spreekt alleen tot jou, ook al luister je samen. Het is ook veel meer een conversatiemedium dan pakweg Facebook of Twitter.

Linde Merckpoel doet onder een spervuur van plaagstoten haar  intrede. De jeugd van tegenwoordig, dat kent geen uur meer! Ze laat zich niet van de wijs brengen. Niet op haar mondje gevallen, het zou er aan mankeren voor een presentatrice met acht jaar Studio Brussel op de teller. Wat is eigenlijk het geheim van goede radio? Is een programma pas geslaagd als er een community rond ontstaat? Ik deed vroeger de ochtend, samen met Tomas De Soete.

Het fijnste uur om te presenteren was tussen zes en zeven. We voelden dat we radio maakten voor lotgenoten, mensen die net als wijzelf voor dag en dauw waren opgestaan om te werken. De bleek ook uit de feedback via telefoon of sms, de grapjes en opmerkingen van een kleine maar trouwe schare luisteraars. De ochtend is ook speciaal omdat radio erg bepalend is voor je humeur. Ik heb vaak luisteraars horen zeggen dat ze met het verkeerde been uit bed waren gestapt, maar dat hun humeur omsloeg zodra ze de radio opzetten en een leuk liedje hoorden, of een grapje van mij of Tomas.

En weet je wat me zo frappeert? Luisteraars denken echt dat ze me kennen, ze komen me dat ook vertellen als ik bijvoorbeeld op Rock Werchter rondloop.

Dan blijkt dat ze effectief weten van welke muziek ik houd, en waar ik moet om lachen. Als presentator geef je veel van jezelf bloot. Vroeger was een presentator een stem, intussen kent iedereen ons gezicht. Die anonimiteit had ook charmes, je kon de luisteraar vertellen wat je maar wilde. Zei je dat er een kudde roze olifanten de studio kwam binnenstappen, dan zag de luisteraar dat tafereel voor zijn ogen.

Heeft radio nog een toekomst als je constateert dat digital natives allleen nog naar YouTube en Spotify luisteren? Maar het volstaat niet meer, we moeten overal aanwezig zijn waar onze luisteraars zitten, op Facebook, Twitter en Spotify. We geven die digital natives niet zomaar op, maar om ze te bereiken moeten we hun wereld doorgronden. Wie zijn ze, waar zijn ze mee bezig, wanneer zijn ze beschikbaar? Weet je wat gek is? Vele mensen beschouwen Studio Brussel nog altijd als een jongerenzender.

Uit marktonderzoek blijkt nochtans dat de gemiddelde leeftijd van onze luisteraars rond de dertig schommelt. We moeten realistisch zijn: Pakweg tien jaar geleden waren wij nog onmisbaar om bij te blijven, radio was de plek waar je nieuwe groepen en muziektrends ontdekte. Vandaag zijn wij slechts een van de vele bronnen, naast de smartphone, YouTube, Spotify of SoundCloud. Het is ook tweerichtingsverkeer geworden, we krijgen nu zelf tips van luisteraars die op YouTube of Spotify nieuwe dingen ontdekken.

Wij zijn het die jongeren bij de hand nemen en rondleiden in het oerwoud van de muziek. Leeft die kwestie ook bij de radio? Ik ben begonnen op het hoogtepunt van de ABN-terreur.

Als ik opnamen uit die beginperiode hoor, herken ik mezelf niet meer. Nee, het was van moeten. Je had hier toen zo iemand als Eugène Berode, de legendarische taalraadsman van de BRT die bij iedere inbreuk op de standaardtaal een vlammende nota schreef. Maar hij stond niet alleen, overal werd op onze voorbeeldtaak gehamerd. Je was nog niet geboren toen de zogenaamde ABN-terreur losbarstte. Ik vind correct taalgebruik superbelangrijk. Gilles, mijn lief die ook in de media werkt, heeft me onlangs op een fout gewezen.

Bedankt om te komen, ik zeg dat inderdaad vaak. Maar ik heb niks tegen een scheut jongerentaal. Ach ja, absolute zuiverheid is niet van deze wereld. Laat een begenadigd pianist op een ketelpiano spelen, en er komt nog altijd muziek uit. Geef een matig pianist een Steinway, en hij stijgt boven zichzelf uit. Zo werkt ook de stem, je kunt er veel mee verdoezelen maar niet alles. Anderzijds, van sommige stemmen hoor je meteen dat ze nooit zullen aanslaan.

Radio blijft tenslotte een fysiek gegeven, een kwestie van vibraties. Tel alle zenders van de VRT samen, en je komt uit boven de zestig procent. Trouwens, je moet niet verder gaan kijken dan bij de buren aan de overkant van deze gang. Vorig jaar brak paniek uit bij Radio1 omdat het marktaandeel was gekrompen.

Er werd teveel gepraat, luidde de diagnose. Je eigen discussieprogramma werd gehalveerd, en het middagprogramma Joos helemaal geschrapt. Hoe zien jullie de heisa die vooral het verdwijnen van Joos uitlokte? De cijfers bleken achteraf minder slecht dan eerst gevreesd, maar dit geheel terzijde. Ik vond meteen dat de getrokken conclusies mank liepen. Radio1 is een zender voor meerwaardezoekers. Luisteraars haken niet af omdat één programma wordt afgevoerd.

Het totale plaatje moet kloppen,daar komt het op aan. Wat niet wil zeggen dat het afvoeren van een programma de mensen onverschillig laat. Gelukkig maar, de heisa over het verdwijnen van Joos illustreert juist de betrokkenheid van onze luisteraars. Maar toch even relativeren. Verandering wekt per definitie weerstand op. Toen Joos destijds van Studio Brussel naar Radio1 verhuisde, werd er ook gemopperd, misschien wel door dezelfde mensen.

Wat kwam dat meisje van die jongerenzender bij de serieuze Radio1 zoeken? Is dat het walhalla van de radiomaker? Lekker in de luwte, zonder druk van cijfers of concurrenten…. Het tegendeel is waar, Klara heeft zich de voorbije jaren tot een erg dynamische zender ontpopt die buiten de lijntjes kleurt en voortdurend op zoek gaat naar een nieuw publiek.

De presentator komt uit zijn studio om een praatje met de technicus te maken. Oei, zegt die laatste ineens, ik hoor niks meer, de plaat is af. Vroeger, in de tijd toen Klara nog Radio3 heette, sprak men van de culturele blanco. Ik verzin hier niks, het was echt de gewoonte dat een klassiek stuk door een stilte werd voorafgaan en gevolgd.

Die paar seconden, dat heette de culturele blanco. Het was een manier om respect te tonen voor het cultuurproduct dat een klassieke compositie is. Ach ja, mopjes over Radio 3. Om half elf krijgt de technicus in de studio telefoon. Music for Life Ik had het al vijf keer achter de schermen beleefd, maar toch werd het een overrompelende ervaring. De warme Kerstsfeer, de teamspirit, de optredens, de steun van luisteraars en gasten.

Ze kregen allemaal een koptelefoon met een collage van geluiden muziek en stemmen. Bedoeling was dat ze voor de luisteraar beschreven wat ze allemaal hoorden. Hoe ze daarop hun fantasie de vrije loop gaven, dat was zo mooi en poëtisch. Voor mij het beste bewijs hoe persoonlijk radio werkt.

Om twee voor elf, vlak voor de reclame, krijg ik te horen dat nog iemand wil reageren, geknipt om het verhaal af te ronden. Het bleek een man te zijn. Ik verwelkomde hem, zei dat we nog precies één minuut hadden, en dat hij ook anoniem mocht getuigen. Dat laatste was niet nodig, hij gaf meteen al zijn persoonsgegevens prijs. Hij heette meneer zus en zo, was notaris in dorp x, al 35 jaar getrouwd, drie kinderen en een eerste kleinkind op komst.

En oh ja, hij was voorzitter van de kerkfabriek en wist al van zijn 13 de dat hij homo was. Ik had nog net de tijd om hem te bedanken vooraleer de reclame begon. Er broeit wat op uw TV. De allereerste slogan van VTM bleek trefzeker gekozen.

De lancering van de commerciële zender op 1 februari veroorzaakte een aardverschuiving in het Vlaamse televisielandschap. De nieuwe omroep schoot als een raket uit de startblokken, tot verbijstering van de gewezen monopolisten aan de Reyerslaan. In een mum van tijd won Vilvoorde de slag om kijkcijfers en marktaandeel. Veel spannender was de strijd die de respectieve nieuwsdiensten leverden. Met twee veteranen van die oorlog blikken we terug op een kwarteeuw VTM, een verjaardag die onlosmakelijk verbonden is met 25 jaar openbare omroep.

Nieuwsanker van het eerste uur, 25 jaar later nog altijd het gezicht van het 7 uur-nieuws. Zijn tegenpool verschijnt op de afspraak met onder de arm een bundel documenten van Open VLD, gesprokkeld op het partijbestuur in de Brusselse Melsensstraat. Dirk Sterckx 67 mag zich gewezen Europarlementslid en gewezen interim-partijvoorzitter noemen. Vandaag echter zal hij met verve de rol van gewezen VRT-journalist en nieuwsanker spelen.

Twee rijzige en grijzende heren, de fysieke gelijkenis springt in het oog. Dat het lang geleden is, klinkt het bij de begroeting in stereo. Alsof het ijs al niet gebroken is, doet Dany Verstraeten er nog een warme anekdote bovenop.

Ik zat op de verkeersredactie, maar in de zomer sprong ik in voor een vakantieprogramma. Op een keer moest ik een reportage maken over boerderijtoerisme aan de kust. En wie kwam ik daar tegen? Dirk Sterckx met zijn gezin. Je was toen al een bekende kop, iemand naar wie ik opkeek. Ik mag dat nu wel bekennen, maar ik vond jou in die tijd het beste nieuwsanker van de Reyerslaan. Je straalde zelfvertrouwen en rust uit, en je hebt natuurlijk die geweldige stem.

Dat was in Ramskapelle, en die boerderij bestaat nog altijd. Maar nu we toch tot bekentenissen overgaan. Wist je dat ze me voor de lancering hebben gepolst om hoofdredacteur van jullie nieuwsdienst te worden?

Dat was toen de onderhandelingen met Johan Op de Beeck waren afgesprongen. We woonden toen allebei in Hove, en op een avond nodigde hij me uit om te komen praten. Bovendien, niemand geloofde dat het zou lukken. Want zo was de sfeer bij ons, aan de Reyerslaan. De komst van VTM boezemde ons een mengeling van angst en scepsis in. Ze gaan het niet kunnen, maakten we onszelf wijs, een typische redenering voor een monopolist. Ik was niet de enige die ze aan de mouw hebben getrokken, ze hebben zowat de hele BRT-nieuwsredactie gepolst.

Uiteindelijk hebben er maar twee de oversteek gewaagd. Na tien jaar was ik bij de BRT tot radioproducer opgeklommen, maar ik had ook al een televisieprogramma gepresenteerd. Mobiele Mensen, een soort autoprogramma. Achteraf bekeken prijs ik me daar gelukkig mee, het was ideaal om in de luwte wat televisie-ervaring op te doen. Ik dacht aan een autoprogramma, dat leek me een goede kans te maken bij een commerciële zender.

Mike liet me beleefd uitpraten, om daarna met een tegenvoorstel uit te pakken. Daar moest ik niet lang over twijfelen, het was een droom die totaal onverwacht uitkwam. Uiteindelijk is het allemaal erg snel gegaan. In negen maanden hebben Mike en zijn boezemvriend Guido Depraetere een volwaardige zender uit de grond gestampt, ik blijf het een heksentoer vinden.

Historisch ook in meerdere opzichten. Voor VTM bestond er in Vlaanderen nauwelijks zoiets als een televisie-industrie. Het moest van Europa, bovendien schuilde er een politieke agenda achter. Vooral christendemocraten en liberalen rekenden op de nieuwe zender om een tegengewicht te vormen voor het linkse BRT-nieuws…. Kijk, de BRT was van oudsher gepolitiseerd.

Niet alleen was het kader politiek verkaveld, partijen en belangengroepen hadden hun mannetjes in de raad van bestuur om de nieuwsdienst op de vingers te kijken. Intussen echter was er een nieuwe lichting aangetreden, de fameuze post mei generatie met eigengereide journalisten die zich door niemand lieten sturen.

Dat was een cliché, maar het leefde wel. Op een keer moest ik voor het journaal naar het Vlaams Nationaal Zangfeest in het Antwerpse Sportpaleis. Voorzitter Valeer Portier begon zijn speech met de traditionele eis dat geen morzel Vlaamse grond nog zou worden verfranst.

Luid applaus natuurlijk, maar het dak ging er pas echt af toen hij zijn tweede eis formuleerde. Dat het uitzendmonopolie van de BRT dringend moest doorbroken worden! Daarop barstte een minutenlang ovatie van wel twintigduizend man los, we waanden ons met onze BRT-cameraploeg in het oog van een storm. We hebben onze greep op de nieuwsdienst verloren, dachten ze, dus richten we een nieuwe zender op waarvan we de nieuwsdienst kunnen controleren.

Dat viel dik tegen, want we hebben ons vanaf de eerste uitzending ongebonden opgesteld. Maar die politieke agenda verklaart wel waarom VTM van bij de start zoveel belang aan nieuws en duiding hecht. Dat is helemaal niet vanzelfsprekend voor een commerciële zender, ik denk niet dat er in Europa nog een voorbeeld van bestaat.

Mike en Guido waren er echter rotsvast van overtuigd: Een generalistische zender heeft nieuws als sokkel nodig. Natuurlijk is het voor een nieuwkomer erg moeilijk om zich tussen twee goed lopende journaals te wurmen. Nieuws vergt gigantische investeringen, tenzij  je het op een creatieve manier kunt brengen. Echt verrast ben ik niet door de valse start van VIER. Een jaar voor de lancering hoorde ik Mike uitleggen waarom we ons niet druk hoefden te maken. Wacht maar, zei hij, ze zullen bij Woestijnwis gauw genoeg ondervinden dat het leiden van een zender iets heel anders is dan het runnen van een productiehuis.

Vooral het item over de prijs van tomaten lokte smalende reacties uit…. In die eerste uitzendingen is Jan Schodts toch een paar keer lelijk de mist ingegaan. Al begrijp ik ook zijn keuzes. Jan was bij de BRT vertrokken met pakken frustraties. Hij vond al jaren dat ons journaal veel te elitair was. Dat viel niet te ontkennen. Nieuws, dat moest politiek of economie zijn, anders kwam het niet aan bod. Bij elke gelegenheid werden dezelfde sociale partners opgevoerd.

Op de redactie werden daar verhitte discussies over gevoerd. Wellicht zijn we in het begin wat doorgeschoten in onze poging om ons van het BRT-journaal te onderscheiden. Logisch trouwens dat we leergeld moesten betalen.

Behalve Jan Schodts had niemand televisie-ervaring, de hele redactie bestond uit mensen die bij kranten of radio waren weggeplukt. De strijd tussen de twee journaals is een uitputtingslag geworden.

Entertainment was voor de VTM, maar als het nieuws en duiding aankwam, waanden we ons onklopbaar. Dat bleek een illusie,want als de cijfers van een zender blijven zakken, wordt de nieuwsdienst vroeg of laat meegezogen. Op het dieptepunt, zo rond , was het marktaandeel van de openbare omroep nog maar half zo groot als dat van de VTM. Ook jullie zijn ons toen voorbij gefietst, Dany. VTM bleef trouwens fors investeren in nieuws. Vandaag vallen satellietwagens niet meer weg te denken, maar wij waren onze tijd ver vooruit.

Uit noodzaak, want de BRT had toen nog het monopolie op straalverbindingen. Dank zij onze satellietwagens gaven we jullie keer op keer het nakijken in de race om als eerste met nieuws uit te pakken, zoals bij het overlijden van Koning Boudewijn. Dat was een kantelmoment, toen hebben we onze dominantie echt gevestigd.

De BRT zond Samsom uit, ze hadden niet eens hun programmering aangepast. Het was niet alleen een kwestie van infrastructuur, er was ook een verschil in visie.

Bij de dood van Diana stonden wij binnen de kortste keren in Parijs. Ik herinner me nog de reactie van jullie hoofdredacteur Kris Borms toen wij met een middagnieuws  begonnen. De ramp hebben we gemist, maar bij het rechttrekken van het scheepswrak, een operatie die maanden op voorhand was gepland, waren we op de afspraak. Dat zegt het allemaal.

We waren nog altijd ongenaakbaar, zolang er maar straalverbindingen, kabels en kunstlicht aan te pas kwamen. Wij presenteerden vanaf dag één in een moderne landschapsstudio, zoals op Franse en Amerikaanse zenders gebruikelijk was. Alweer de verdienste van Mike en Guido, echte televisiefreaks die oog hadden voor internationale ontwikkelingen.

En waar zaten jullie toen? In een konijnenhok waar je zelfs als kijker claustrofoob van werd. We waren ook de eersten die met vaste ankers werkten en doorlezers serveerden, ultrakorte items die naadloos in elkaar overvloeien. Voor ons was het een bron van frustratie: Eric  Goens, onze vorige hoofdredacteur, heeft ooit gezegd dat wij de VRT hebben geleerd hoe ze televisienieuws moeten maken. De brug van Melle stort in en VTM stuurt een satellietwagen. Ik zie jullie reporter daar nog staan.

Alleen was het intussen al donker en zag de kijker thuis niks dan een zwart gat. En bij de ontsnapping van Dutroux hebben wij jullie geklopt. Blijkbaar konden ze bij VTM de hoofdredacteur niet bereiken, en durfden ze zonder zijn fiat niet uit te rukken. Veelzeggend, het wijst erop dat ook de VTM na een poosje aan bureaucratie ten prooi is gevallen.

Toch wil ik er niet flauw over doen: Ik heb het dan niet alleen over de nieuwsdienst, de druk van de concurrentie heeft de openbare omroep verplicht zichzelf helemaal heruit te vinden.

Ere wie ere toekomst: Wie had dat voorspeld? Blijkbaar zaten de Vlamingen te snakken naar een zender die hen van de saaie, belerende televisie van de BRT verloste. Als een Nederlands programma zonder directe band met de kijker dat klaar speelde, wat zou het dan geven als een Vlaamse zender met leuk en vlot entertainment op de proppen kwam? We het hadden het dus kunnen weten, en toch werden we verrast. Maar ja, bij de BRT hield niemand rekening met de kijker. Waarom ook, we hadden toch het uitzendmonopolie?

Kijkersonderzoek in de jaren tachtig, dat waren een paar honderd Vlamingen die een dagboek bijhielden. We waren de nieuwe helden, als we buitenkwamen, werden we op handen gedragen. Mike en Guido zwengelden de personencultus bewust aan, ook al ongezien in Vlaanderen.

Presentatoren waren de speerpunten van de zender, zo was hun credo. Ze spanden ook de boekjes voor hun kar, Guido Van Liefferinge met zijn Dag Allemaal was onze grootste propagandist. Nieuwsankers werden daarbij evengoed uitgespeeld als omroepsters. Ik heb aan de Reyerslaan andere tijden gekend, toen er hoge muren stonden tussen nieuws en amusement. Ik nam soms vrienden of familie mee op bedrijfsbezoek, en dan liet ik hen ook de studio zien waar het decor van Hoger Lager stond.

Ik weet nog hoe verbaasd de producer, niemand minder dan Guido Depraetere, dan reageerde. Nefast voor de euforie? Ik was die avond nieuwsanker, het was de moeilijkste uitzending uit mijn loopbaan.

Ik zie Leo Neels nog op mijn bureau zitten wenen, hij was pas directeur-generaal geworden. Ik vroeg hem zich te beheersen, want anders dreigde ik tijdens uitzending zelf te crashen. Het was natuurlijk een stom ongeluk, een kwestie van de verkeerde plaats en het verkeerde moment.

Maar het was ook een gevolg van competitiedrang, we wilden per se als eersten in Boekarest staan. Ik heb uit dat drama een les getrokken. Zonder overdrijven, moest je over een gekleurde medemens zeggen wat sommigen over ons vertelden, dan had je een klacht bij het centrum voor racismebestrijding aan je broek.

Geert Van Istendael heeft de VTM ooit omschreven als een van de grootste culturele rampen uit de Vlaamse geschiedenis. Het dedain droop eraf. Wat me nog altijd stoort is dat sommigen hun vooroordelen op ons nieuws  projecteren. Er zijn ook mensen die televisie als medium minderwaardig vinden. Kijk dan niet, is mijn antwoord. VTM heeft met Big Brother ook reality in de huiskamer gebracht.

Dan vraag je toch om de banbliksems van weldenkend Vlaanderen? We hebben in de loop der jaren heel wat buitenlandse formats uitgeprobeerd, maar we hebben ook geleerd wat ons DNA is. VTM wil een frisse familiezender zijn met respect voor de kijker en voor wie op het scherm komt. Ook tussen beide avondjournaals gaapt een kloof van Daar kunnen we niet tegen opboksen, dat is ook onze roeping niet.

Maar we hebben meer dan genoeg middelen en kijkers om een relevante nieuwszender te blijven. Als politicus kan ik vergelijken. VTM lokt bijvoorbeeld veel meer jonge kijkers. Kwalitatief zie ik weinig verschil, beide zenders brengen nieuws op niveau. Wannes Van de Velde zong het al. Kerstmis is dien dag da ze niet schieten. Kan dat de verklaring zijn waarom de ijzervreters van de VRT-nieuwsdienst zich aan de vooravond van het Feest van de Vrede voltallig aan de Reyerslaan ophouden?

Het is alleszins een mooie gedachte. De kanonnen die tussen Kerst en Nieuwjaar zwijgen, de drones die aan de grond blijven, de bermbommen die wachten met ontploffen tot confetti en guirlandes bij elkaar zijn geveegd.

Helaas, een blik op de headlines leert dat het ook om en rond de jaarwende business is als usual. Nee, het zal wel aan hun dienstrooster liggen dat zowel Rudi Vranckx, Katrien Vanderschoot als Jens Franssen in het land zijn. Even op het thuisfront op adem komen, wie zou het hen ook misgunnen? Alle drie hebben ze hectische weken achter de rug. Rudi Vranckx en Jens Franssen brachten live verslag uit van de laatste opflakkering in de Gaza-oorlog, respectievelijk vergezeld van een cameraploeg en een radiotechnicus.

Radio-journalist Katrien Vanderschoot van haar kant is net uit de Oost-Congolese stad Goma teruggekeerd, waar ze de bezetting door de mrebellen coverde. Vanderschoot, die haar vuurdoop kreeg in Kigali waar ze als free lance correspondente het begin van de genocide meemaakte, tekende voor een beklijvend radiomoment. Na het vertrek van de door Rwanda gesponsorde rebellen uit Goma sloeg de volkswoede op een stel achtergebleven plunderaars neer. Met gesmoorde stem beschreef ze het gruwelijke resultaat: Maar toegegeven, ik had ook moeite om mijn emoties te verbergen.

Waarom, heb ik me achteraf zitten afvragen. Ik heb immers al vaker lijken gezien, maar nooit eerder werd ik daar zo door gepakt.

Ik denk dat ik er intussen de vinger kan op leggen. Meestal kun je als verslaggever een lijn trekken tussen daders en slachtoffers. Plunderende rebellen, muitende of verkrachtende soldaten versus weerloze burgers. Maar in Goma hebben de slachtoffers het recht in eigen handen genomen en zich de rol van beul aangemeten. Wat me nog het meest heeft aangegrepen, waren de tientallen kinderen die erop stonden te kijken alsof het entertainment was.

Niet zo vanzelfsprekend, zo bleek bij het maken van de afspraak. Jullie snakken alle drie naar rust en vakantie. Vermoeiend jaar in de benen? Ik heb het gevoel dat ik al drie jaar constant bezig ben.

Eerst was er de Vloek van Osama. In het gunstigste geval gaat links wederom met een knijper op de neus rechts stemmen.

Maar het zijn allemaal even zovele factoren die de Europese politiek, de EU en de euro instabiel kunnen maken. Ondertussen blijft de vluchtelingenstroom aanhouden, nu weer over de Middellandse zee. Denkt u dat Erdogan zich op langere termijn aan de afspraken zal houden? Denkt u dat Europa het zal doen? Maar er is nog een kwestie.

Ik vraag me zelfs af die 11 procent klopt en of we na verloop van tijd niet gaan ontdekken dat het nog veel meer is, zoals ook Griekenland ons in het verleden heeft verrast.

Italiaanse banken hebben hun gratis geld vooral gebruikt om hun eigen regering uit de brand te helpen. Het is pikant dat, toen sommige directeuren van nationale banken - Weidmann, Knot cs. Het verwijt luidde dat ze die onafhankelijkheid nu bedreigden door hun verzet. En dat is pikant omdat je met hetzelfde recht kunt volhouden, dat uit het programma blijkt dat de ECB inmiddels in handen is van vooral Franse en Italiaanse politici, die nu Europa laten doen wat Frankrijk en Italië altijd al zelf deden, namelijk met geld strooien.

Dat neemt niet weg dat je je kunt afvragen wat die miljard aan Italiaans waardepapier echt waard is, als het ergens anders terecht komt dan in een Italiaanse bank. En dat weten de Italianen heel goed. Want er is verder niemand die het wil hebben. Italië is na Griekenland de grootste bedreiging van de Europese financiële stabiliteit.

De afgelopen maanden zijn er, zonder het elders veel opzien heeft gebaard, drie banken omgevallen, die allemaal moesten worden gered, via een speciaal door de banken opgericht fonds van 4.

Dat komt de staat goed uit. Dat die banken zich dat allemaal kunnen permitteren. Zou de EU daar op den duur iets van gaan vinden?

Ik vrees dat de werkelijkheid nog veel gruwelijker is. Op vrijdag 22 april jongstleden stelde, tijdens een vergadering in Amsterdam, Dijsselbloem een begrenzing van de maximale hoeveelheid staatspapier die per land in de eigen banken aanwezig mag zijn. Dat dan als voorwaarde voor een systeem, waarin er een Europese bankengarantiestelsel komt. Nederland werd gesteund door de gebruikelijke financiële hardliners, Duitsland, Finland en Denemarken. Die weten allemaal wat er gaat gebeuren als de daar gevestigde banken moeten gaan opdraaien voor de immense Italiaanse gaten.

Italië was uiteraard tegen. Dat ziet de bui hangen. Aan te nemen valt dat, als die begrenzing tot wet zou worden verheven, Italiaanse banken hun staatspapieren zouden wegdoen, waarmee er een nieuwe financiële crisis zou ontstaan. Want die papieren zijn — ik zei het al - niets waard en er is niemand die ze wil hebben. Welbeschouwd werden ze gekocht met geld dat ook niets waard was, dus zo vreemd is dat niet. En dus zal die begrenzing er niet komen.

Niets aan de hand kortom. Tot er iets aan de hand is uiteraard. Maar eerlijk is eerlijk: Het referendum over het verdrag met Oekraïne bewijst het. GeenStijl, GeenPeil, Thierry Baudet, Geert Wilders, Emile Roemer, ze zeggen soms behartigenswaardige dingen — de EU is op de verkeerde weg, teveel Arabieren zijn slecht voor Nederland en Europa, het heeft alleen zin de natiestaat op te geven als anderen het ook doen - maar al het overige is wel een probleem. En ook bij de VVD lijkt het intellectueel soortelijk gewicht niet erg hoog.

Al weer een tijdje geleden merkte Halbe Zijlstra, onze voormalige staatssecretaris van cultuur, op dat als iemand over Mohammed had geschreven wat Van het Reve zei over God — ik schrijf zijn naam maar met een hoofdletter, anders denkt u er nog wat van - namelijk dat hij hem drie keer langdurig in zijn geheime opening wilde bezitten, het slecht met hem zou aflopen.

Zijlstra citeerde trouwens zoals te verwachten niet eens correct, want de man leest natuurlijk nooit een boek. Kort daarop demonstreerde Arnon Grunberg in zijn stukje op de voorpagina van de Volkskrant dat Halbe het bij het verkeerde eind had, no pun intended. Grunberg wilde wedden dat, als hij schreef dat hij Mohammed in zijn geheime opening wilde bezitten en over een paar maanden nog in leven was, hij het recht kreeg Zijlstra in diens geheime opening te bezitten en voegde het woord bij de daad.

Een collega van me was over Grunbergs reactie erg te spreken en prees hem zeer. Grunberg is op dit moment voor zover mij bekend nog in leven. Ik weet niet of hij inmiddels de daad bij het woord heeft gevoegd, maar een pretje lijkt het me niet. Het is een gruwelijke gedachte gemeenschap te hebben met Zijlstra, en nog via zijn geheime opening ook. Maar ja, ik geef het toe, waar anders? In Lina Wertmullers film Mimi Metallurgico - uit alweer, lezer, vergeeft u mij - neemt de naar het noorden van Italië gemigreerde hoofdpersoon wraak op zijn Siciliaanse vrouw die is vreemd gegaan.

Dat doet hij niet door zijn echtgenote vitriool in het gezicht te gooien, maar door het te doen met de vrouw van de man die het met zijn vrouw heeft gedaan. Dat is pas echt oog om oog. Hij gaat op zoek en de vrouw in kwestie blijkt een monster van kilo te zijn, maar Mimi zet door. Wertmüller was ooit regie-assistente van Fellini en u kunt zich de met groothoek gefilmde scene naar ik aanneem voorstellen. Nooit eerder had ik een beeldvullend achterwerk gezien.

Daar moest ik wel een beetje aan denken. Hoe dan ook, ik vind dat Grunberg het zich, bij de grote afstand vanwaar hij de zaken zoals gewoonlijk beziet, wel erg gemakkelijk maakt. De grote afstand is Grunbergs specialiteit. Want de islam heeft met woorden natuurlijk geen probleem. Was het maar zo. Dan was er een debat mogelijk. Maar geheel in tegenstelling tot het christendom, dat vergeleken met de islam een uiterst intellectuele godsdienst is, doet de islam niet aan woorden en heus niet alleen omdat de gelovigen hun koran net zo min als de christenen hun bijbel serieus nemen.

Het christendom heeft intellectuele ontwikkeling eeuwenlang geremd, maar haar ook mogelijk gemaakt. De islam is een woestijngodsdienst, eentje voor eenvoudige mensen. De aanhangers ervan hebben alleen ervaring met kamelen en geiten. Daar bedoel ik overigens verder niets mee.

Van ontwikkeling in hun geloof is geen sprake. Islamieten hebben alleen problemen met plaatjes, omdat de aanhangers ervan nooit verder zijn gekomen. Van het Reves teksten waren dan ook geen geweldig voorbeeld van onze Halbe. Bovendien, wie leest er nou Reve? Wat moet je met een auteur die als hij wat had gedronken te pas en te onpas zijn snikkel uit zijn broek haalde, hem op een dienblad legde en vervolgens naar je mening vroeg.

Zijlstra had moeten zeggen: Dan had hij gelijk gehad. En dat ergert me. Grunberg doet net alsof Charlie Hebdo niet bestaat. Zijn weerwoord was laf en onoprecht, of gewoon dom. Want het is een feit dat de islam van anderen eist wat ze zelf niet op wenst te brengen. En het is een westerse eigenaardigheid daar bijvoorbaat voor te buigen, al is het alleen maar om geld te verdienen.

De stewardessen van Air France moeten op hun vluchten naar Teheran hoofddoekjes gaan dragen en op een receptie in de Kapitolijnse musea in Rome worden de naakten afgedekt. Als de mullahs hier verschijnen, willen ze geen alcohol zien. Maar als u naar Saoedi-Arabië gaat of Iran, dient u zich aan te passen aan de zeden aldaar en als u een vrouw bent een hoofddoek te dragen.

Wij dienen islamieten toestemming te geven voor de bouw van een moskee, omdat zulks past in onze democratische waarden en als we daar moeilijk over doen — wat vaak toch gebeurt - krijgen we dat te horen van onze Turken en Marokkanen.

Dan worden ze gediscrimineerd. Zelfs in Rome staat er een moskee. Maar wilt u bidden in Mekka, of er - godbetert - een kerk bouwen, dan kunt u maar beter op de vlucht slaan. En dat vind ik nou zo onplezierig aan de islam. En daarom vind ik het zo'n onaangename godsdienst. En al die mannen met hun kont in de lucht, dat vind ik ook geen gezicht.

Waarom is dat trouwens de vrouwen niet toegestaan? Kijk, dan zouden we ergens komen. Arnon, jongen, zou ik willen zeggen, wees eens origineel, teken op de voorpagina van De Volkskrant de geheime opening van Mohammed met jezelf gehurkt erachter en je lid manshoog geheven, en je mag mij, als je daarna niet hoeft onder te duiken, in mijn geheime opening bezitten, in plaats van die van Halbe Zijlstra.

Maarre, Arnon, ik denk dat de tekening niet geplaatst zou worden. Want, nou ja, De Volkskrant Geheel terzijde, jouw opening hoef ik niet. Want God, wat vind ik je soms een eikel. Ik neem genoegen met een goeie fles wijn hoor. Nu bekeerden ze zich, meegesleurd door Merkel, vol overgave tot een goede zaak, net als ze lang geleden deden tot een slechte.

Als er maar iemand voorop loopt in wie ze vertrouwen hebben, zo lijkt het. Ze bijten zich vast in hun ideaal en geloven erin. Om ze uit hun coma te doen ontwaken, was er een bombardement nodig. In heel verschenen er 1. En nu de oosterburen bij zinnen aan het komen zijn, zich uit hun psychose bevrijden en de puinhopen die er zijn aangericht met nuchterder ogen bezien, is de vertwijfeling nabij.

Het einde van de stroom is niet in zicht. En als er niets gebeurt, zal er ook geen eind aan komen. Uiteindelijk zal de wal het schip keren. Maar blijkbaar moet dat eerst zinken. Ik geloof dat de geschiedenis hardvochtig zal oordelen over de domineesdochter, over de instellingen der Europese Unie en over al degenen die nu zo lichtzinnig de toevloed van migranten omhelzen. Merkels in een opwelling van verregaande onnozelheid genomen besluit zal dramatische gevolgen blijken te hebben, voor Duitsland en voor Europa.

De in-en-infatsoenlijke Merkel is geen partij voor Erdogan, wiens Turkije nu de kern van het probleem vormt, ook omdat ze de omstandigheden tegen heeft. Waar ze haar Heimat op economisch terrein hardnekkig verdedigde tegen het oostelijk deel van het Middellandse Zeegebied en de daar heersende dubieuze financiële zeden, op een wijze die een betere zaak waardig was, liet ze het juist op het moment dat die betere zaak zelf met honderddduizenden tegelijk begon te arriveren afweten.

Ze liet zich niet alleen piepelen door de Grieken, die kort tevoren nog zo hard waren aangepakt en nu de kans van hun leven kregen, maar ook door Erdogan, die erin slaagt te doen wat zijn voorgangers nooit lukte, namelijk Europa - ver voorbij Wenen - op te schepen met een paar miljoen geloofsgenoten.

De Turkse dictator kan tevreden zijn: Met Erdogans menselijkheid is het als met de zwemvesten die werden aangetroffen in een Izmirse fabriek: En wat er ook gebeurt, ik ben ervan overtuigd dat Erdogan de kraan wijd open zal laten staan. En dan is het de vraag wie er verdrinkt. Om het fatale karakter van Merkels naïviteit vast te kunnen stellen, had ik de verhalen met berovingen en aanrandingen op oudejaarsavond uit Keulen niet nodig.

En uiteraard hebben de eerste in gender en race gespecialiseerde wetenschappers zich al gemeld, die ons op de hurken toespreken en ons leren dat de westerse maatschappij nu eenmaal seksistisch is en trouwens ook racistisch. Wij deugen zelf evenmin. Het gedrag van de Arabische medemens, zo krijgt u dan te horen, wijkt in niets af van hetgeen we in Europa van oudsher gewend zijn. Warhoofden die wetenschap opvatten als mode of hun broodheer dienen met twijfelachtige waarheden zijn er altijd geweest.

Hun politieke signatuur is van geen belang, want domheid kent geen partijen. Waarom zoveel mensen desondanks maar hierheen blijven komen, is iets wat de pseudo-wetenschappers maar moeizaam kunnen verklaren.

Bezoek Noord-Afrika en het Midden-Oosten zou ik tegen hen willen zeggen, maar trek vooral een rokje aan. Vanaf de maan zijn we allemaal even groot, maar als je beneden bent, blijken er aanzienlijke verschillen.

En de vluchtelingen zelf, die vaak gewoon landverhuizers zijn, die weten het wel: En dan blijkt dat ze sommige onaangenaamheden waar ze voor vluchtten, achter zich laten, maar andere helaas meenemen.

Gelukkig hebben we daar nu cursussen voor. Tegen sommige zaken is echter geen cursus opgewassen. Al enkele decennia heeft West-Europa nu kunnen wennen aan de beroerde zeden van een klein, maar getalsmatig gesproken toch omvangrijk deel van onze Turkse en Arabische medemens, van Noord-Afrikanen, van Antillianen en uit het Midden-Oosten en Afrika afkomstige mensen, maar ook van die uit Oost-Europa.

De betrokkenheid bij criminaliteit en wat gewoon laakbare feiten zijn, is vele malen groter dan die van de hier geboren en getogen Nederlanders. Om dat vast te stellen hoeft u alleen maar een krant te lezen.

Een wetenschapper erkende dat de relatie asielzoekers en criminaliteit wel enigszins bestond omdat, zo zei hij, het merendeel der asielzoekers nu eenmaal bestaat uit jonge mannen. Maar mij gaat het helemaal niet om de relatie tussen asielzoekers en criminaliteit: Ook Nederland heeft altijd een onderklasse gehad, maar de misdragingen ervan bleven een zekere bandbreedte van beschaving. Voor de nieuwe exotische hordes is niemand veilig. Hun criminaliteit is genadeloos en gespeend van elk moreel besef.

Ze beroven ook blinden, invaliden, kinderen en ouden van dagen. Het is schorem dat nog het meest lijkt op schadelijk ongedierte. Het zijn harde woorden, maar ze worden gestaafd door de feiten.

Ik vermoed dat het beeld dat ik heb van onze criminele allochtone medemens door veel van mijn leeftijdgenoten - mensen van rond de zestig, die zich allemaal nog een onschuldiger samenleving herinneren - gedeeld zal worden, terwijl jongeren, die nooit iets anders gekend hebben, daar vermoedelijk genuanceerder over zullen denken.

Maar ik kan het niet helpen dat ik die onschuldiger samenleving nog ken. En zeker, die is voorgoed verloren. Maar ik - en velen met mij - herinneren zich die andere wereld.

En ik vermoed dat voor veel van de tegenstanders der massa-migratie hetzelfde geldt. De schreeuwers die we op de televisiebeelden zien, beschouw ik niet als mijn medestanders. De VU-hoogleraar die meldde dat het tijd werd dat de zwijgende meerderheid eens van zich liet horen, zou schrikken als dat gebeurde. Want ik ben ervan overtuigd dat de meerderheid der Nederlanders tegen is. Voor steden als Amsterdam en Rotterdam geldt dat misschien niet, want die meerderheid daar is inmiddels zelf van allochtone herkomst.

De Sociale Verzekeringsbank weigerde onlangs niet voor niets bekend te maken wat de meest gekozen voornamen waren van het afgelopen jaar in Amsterdam geboren kinderen.

Ik vind dat allemaal wel degelijk tragisch. Ik vervul zelf in zekere zin een publieke functie en heb als zodanig Turkse, Afghaanse, Iraanse en Marokkaanse leerlingen waar niets aan mankeert en op wie je regelrecht trots kunt zijn, omdat ze ondanks hun achterstelling - die er wel degelijk is - toch succesvol zijn. Ik ben er bovendien van overtuigd dat de integratie van allochtonen in de Nederlandse samenleving wel degelijk als een succes beschouwd kan worden, wat Geert Wilders ook beweert.

Als ik in televisieprogramma's zie hoe van oorsprong allochtone Nederlanders zich soms beklagen over de houding van autochtonen zijn dat meestal fatsoenlijke mensen. Ik zie ook autochtonen die zich bewust misdragen jegens allochtonen, in de tram, bij Albert Heijn, al gebiedt de waarheid te zeggen dat ik vaker het omgekeerde zie.

Zelfs daar, in het leven van alledag, zijn die verhoudingen zichtbaar. Ik vind de prijs die we betalen simpelweg te hoog.

Waarbij ik erover zwijg dat het uitgerekend dit soort groepen is waaruit terroristen voortkomen. Velen ervan hebben een crimineel verleden.

Voor wie er opvattingen op na houdt zoals ik doe, is het bitter in de hoek gezet te worden van Pegida en andere onfrisse bewegingen als die van Geert Wilders.

Want ik vind dat ik daar niet thuishoor. Kunnen mensen zich echt niet voorstellen dat je tegen deze massa-immigratie bent zonder extreem-rechtse sympathieën te hebben, gewoon omdat je vindt dat je land erdoor naar de kloten gaat? Omdat er veel te veel binnenkomen die hier niets te zoeken hebben omdat ze niets van waarde meebrengen, onder valse voorwendselen verschijnen en hier niet thuishoren, omdat je er iets door verliest, wat je waardevol vindt?

Waarbij je niet eens in de eerste plaats aan geld denkt? Is dat nu zo'n uitzinnig standpunt? Waarom moet ik me hiervoor überhaupt rechtvaardigen? In de media woedt er inmiddels een soort oorlog over de betrokkenheid van allochtonen bij criminaliteit, want dat is natuurlijk éen der werkelijke kwesties en veel mensen beseffen dat ook. Afgezien van wat halve garen erkent inmiddels iedereen dat die relatie bestaat. De gemeente Amsterdam houdt er een top op na.

Daar zitten nauwelijkes autochtonen bij. Blijkbaar kijken die mensen nooit naar Opsporing Verzocht. Dat veel criminaliteit allochtone criminaliteit is, daar willen ze niet aan, want een krant lezen ze blijkbaar niet. Voor de Correspondent verwees Rutger Bregman naar een in in Rotterdam gepresenteerd rapport. Afkomst en criminaliteit hebben niets met elkaar te maken. De jeugdcriminaliteit, zo schreven de onderzoekers, moet juist verklaard worden door te kijken naar de buurt waarin jongeren wonen en de vrienden die ze maken.

In achterstandswijken zijn autochtone jongeren even vaak crimineel als allochtone. Maar Bregman vergeet te melden dat het rapport is gebaseerd op zelfrapportage en niet op een onderzoek naar de plegers van strafbare feiten.

Zulk onderzoek wordt in datzelfde rapport ook genoemd en dan blijkt dat alle allochtone groepen zijn oververtegenwoordigd in criminaliteitscijfers. Maar daar zwijgt Bregman over. Afgezien daarvan is het idee strijdig met alles wat Nederlanders in het dagelijks leven meemaken. Zijn zogenaamde feitelijke vaststelling is een brutale leugen en Bregman zou zich dood moeten schamen voor zijn dwaze ideeën.

De man is een nul. Toen ik in de vijftiger jaren opgroeide in een klein dorp in de buurt van Rotterdam, bestond er nauwelijks criminaliteit. Weliswaar werd de inwoner van die nabije havenstad ook toen al beschouwd als een gedepriveerd wezen en in het dorp van mijn geboorte met wantrouwen bezien, in de dagelijkse praktijk viel daar maar weinig van te merken. Veel persoonlijke ervaring met criminaliteit heb ik niet. Dat begon pas toen ik ging studeren.

Ik verhuisde naar Amsterdam en mijn fiets werd gestolen, door een Surinaams jongetje van een jaar of veertien. Het jaar was Ik bracht hem bij zijn moeder, maar die was niet erg onder de indruk. In de metro naar de Bijlmer, waar ik toen woonde, was ik er getuige van hoe een blanke Nederlander zich hardop ergerde aan een aantal Creoolse jongeren die zich misdroegen en die, toen hij bij Duivendracht uitstapte, door vijf of zes van hen werd besprongen en toegetakeld, terwijl de metro wegreed.

Ook in die metro was ik er getuige van dat een Creoolse jongen die in de metro zat te blowen en daarop werd aangesproken, nadat hij op Weesperplein het treinstel had verlaten, met een karatetrap de complete ruit naar binnen schopte, zodat het glas overal in het rond sprong.

In een halfopen hal van de ABN-Amro op het Rembrandtplein werd ik voor een geldloket op geraffineerde wijze beroofd van mijn pinpas, maar ik was vlugger dan hij. Ik knalde hem tegen de muur en dwong hem me de pas terug te geven. Ik stond er met een krijsende vriendin, op kerstavond, en ik dacht: Toen ik hem losliet, was hij in een flits weg en bleek de pas die hij me had gegeven een pasje van France Telecom.

De jongen was onmiskenbaar Noord-Afrikaans. Op het politiebureau waar ik vervolgens toch heen moest, nog aan de Prinsengracht, kon ik geen aangifte doen. En de volgende dag op de Kennedylaan evenmin. Ik moest eerst een afspraak maken. Samen met een collega zat ik op een terras van Café Zeezicht. Een jongen liep langs, griste haar tas weg en ging er vandoor.

Het leek me een Roemeen. In de Circumvesuviana tussen Napels en Pompeji was ik er, tegelijk met een groot aantal leerlingen, getuige van hoe vier Roemenen een Amerikaanse vrouw van haar tas beroofden. Zie daar alles waarvan ik zelf getuige ben geweest.

Het is niet goed, maar nu ben ik al zo wantrouwig, dat ik, als ik lees dat iemand met kilometer per uur over de uitvoegstrook op een auto voor hem knalt, dan denk: Dat denk ik al helemaal als je er daarna niet in slaagt ook maar iets over de persoon in kwestie te weten te komen.

De Nederlandse pers is er blijkbaar niet nieuwsgierig naar, want ik heb er niets meer over vernomen. Bestaan er nog Nederlandse juweliers die niet beroofd zijn? Welk deel van de volgens mij omvangrijke uitkeringsfraude is van allochtone herkomst? Een groot deel, wil ik wedden. Hoe zit dat eigenlijk met de overlast van van van oorsprong allochtone jongeren in Zandvoort? Ik hoef niet te lezen dat in Amsterdam-oost wat jongetjes de deur intrappen van een joods echtpaar, of dat de ruiten worden ingegooid van iemand die zijn solidariteit betuigt met Israël.

Ik ben zeer kritisch over de staat Israël, maar vind het diep tragisch dat Europa voor veel joden onveiliger aan het worden is dan uitgerekend die staat Israël. Waarom wordt er nooit geschreven over wat er gaande is op het Nederlandse VMBO, waar leerlingen van allochtone herkomst zich massaal misdragen?

Hoe zit het met al die zo slecht presterende scholen? Zijn dat scholen met een groter dan gemiddeld aantal allochtone leerlingen? Ik wil wedden van wel. Bij hoeveel van de ruwweg schorsingen en verwijderingen in het middelbaar onderwijs in het schooljaar ging het om van oorsprong allochtone leerlingen? Jarenlang werd het door Amsterdamse discotheken en nachtgelegenheden als verstandige politiek beschouwd iedereen die uit Noord-Afrika kwam, tenzij het om vertrouwde bekenden ging, buiten de deur te houden.

Op stiekeme wijze gebeurt het trouwens nog. Jongeren uit Noord-Afrika en het Midden-Oosten kunnen slecht tegen alcohol. Nog slechter dan westerse jongeren. Nee, Keulen is geen toeval. Hoe zit het met al dat geweld in het openbaar vervoer? Bij hoeveel ervan gaat het om allochtone jongeren? Wat zijn dat voor jongens die in Amsterdam-Noord buschauffeurs overvallen met een jachtgeweer?

De Sociale Verzekeringsbank heeft blijkbaar het recht ons te onthouden wat de meest gekozen voornamen in Amsterdam zijn. De onwil van de Nederlandse autoriteiten om over veel onaangename kwesties openheid van zaken te geven, is bewuste politiek.

Daar heeft Wilders gelijk in, zoals hij op meer punten gelijk heeft. De storm van protest over zijn minder Marokkanen is hypocriet.

Ik wil ook minder Marokkanen. Zovelen van hen zijn crimineel dat minder Marokkanen al gauw minder criminele Marokkanen betekent. En nu hebben onze bestuurders zonder het ook maar iemand te vragen besloten nog eens pakweg Dat Samsom repte van een maximum van De man is een idioot. Ongetwijfeld zal het met een aanzienlijk deel van de vluchtelingen op den duur wel goedkomen.

Maar met te velen zal dat niet het geval zijn. Ik ben ervan overtuigd dat een aanzienlijk deel helemaal geen vluchteling is en trouwens ook geen Syriër. Ik schat de helft. Zeer velen melden zich onder valse voorwendselen, misbruik makend van de zo gemakkelijk geboden gelegenheid, na hun identiteitspapieren te hebben weggegooid. Dat ze een mobiele telefoon hebben is niet opmerkelijk, maar dat ze geen papieren hebben wel.

Het is typerend dat we bij alle media-aandacht die er is, niets over hen te horen krijgen. Als we iemand zien, is het een academisch opgeleide homoseksuele Syriër.

Maar als je zoveel mensen tegelijk toelaat, is een serieuze vorm van controle onmogelijk. Ongetwijfeld zal een deel toegang verkrijgen onder valse identiteit. Ik vermoed dat het bij de meerderheid gaat om niet of slecht opgeleide jongeren, die vooruit zijn gestuurd om kwartier te maken voor hun niet of slecht opgeleide familie.

Duitse cijfers wijzen uit dat de helft geen enkele serieuze opleiding heeft. Dat het zo vaak om jonge mannen gaat, is net zo kwalijk. Het schaadt de bevolkingsopbouw en leidt tot onaangename gevolgen. Zodra de immigranten een paspoort hebben, zijn ze EU-burger en kunnen ze zich daar overal vestigen. Het lijkt me een zinnig argument om een inburgeringsfase in te stellen en een aantal jaren te wachten met het verschaffen van een nationaliteit.

Wat je gemakkelijk weggeeft, is waardeloos. De westerse cultuur is bovendien wel het laatste waar ze een boodschap aan hebben. Aan Allah hechten doen ze allemaal en sterker naar gelang ze minder kans blijken te maken in de Nederlandse samenleving. Ze zullen zich voegen bij degenen voor wie dat nu ook al geldt. De eerlijkheid gebiedt te zeggen dat ik ook al niet van Allah houd. Ik vind de islam, vergeleken bij het christendom, een autistische, in zichzelf gekeerde godsdienst met tal van nare trekjes.

De meeste Nederlanders die hebben besloten dat de massa-migratie een goed idee is, zijn niet degenen die hun onderwijs zullen gaan geven, die hun in de gezondheidszorg zullen gaan opvangen, die hen in de trein zullen gaan tegenkomen, die bij hen in de buurt zullen wonen. Zij zullen niet met hen concurreren om de uitkeringen die ze gaan krijgen.

Welbeschouwd zal de toevloed vooral ten koste gaan van het bevolkingsdeel dat - tenminste in naam - vertegenwoordigd wordt door linkse partijen en je kunt je dus afvragen hoe links die politiek eigenlijk is.

De verantwoordelijke politici zijn òf dom, òf hypocriet. De vluchtelingen zullen terecht komen op een arbeidsmarkt die er toch al slecht aan toe is, in wijken waarvoor hetzelfde geldt en in een land dat al jaren in crisis verkeert. Niemand van degenen die asiel zal worden geweigerd, zal vertrekken. Zij zullen net als hun voorgangers illegaal blijven rondzwerven en de onderklasse die we al hebben doen groeien.

De Amsterdamse top, die inmiddels een top is geworden, zal een top worden. Ik ga hier niet de ondergang van het Avondland voorzeggen, maar Nederland zal toch meer en meer op éen grote achterbuurt gaan lijken, op iets waarvoor u tot voor kort naar het Midden-Oosten moest. Eentje waarin u niet alleen op uw woorden moet gaan letten, op wat u zegt en schrijft, maar ook op wat u denkt.

Of de aanslagen uit de hoek van het islamitische fundamentalisme kwam, waagde hij nog niet te zeggen. Hij hoopte dat de media behoedzaam verslag zouden doen. Zelf was hij daar vast mee begonnen. Op Facebook en Twitter viel te lezen dat er ook van islamitische zijde werd meegeleefd met de slachtoffers en - zo werd in éen adem meegedeeld - met de geloofsgenoten die het slachtoffer zouden worden van de mentale verharding die er ongetwijfeld het gevolg van zou zijn.

Op Facebook kleedden al mijn vrienden hun profielfoto in de kleuren van de Franse vlag. Ongetwijfeld krijgen we binnenkort weer een stille tocht. Tekst op de borden misschien: Het doe-het-zelf-terrorisme heeft in onze samenleving zijn intrede gedaan en het zal voorlopig niet meer verdwijnen.

Het is niet zo heel moeilijk om langs een terras te rijden en wat schoten te lossen, als je er tenminste toe bereid bent. Want de werkelijkheid gebiedt te zeggen dat je je tegen idioten niet te weer kunt stellen.

Hoogstens kun je je afvragen waar je wel wat aan kunt doen. In Nederland nam een groot deel van de Turkse gemeenschap deel aan de verkiezingen die recentelijk in Turkije plaatsvonden. Een ruime meerderheid daarvan stemde op Erdogan. Dat is in zekere zin grappig. Je kunt je afvragen waarom die stemmers het in Nederland - in elk geval tot voor kort - bij de PvdA hielden.

Erdogan zelf, die zijn vluchtelingen hardnekkig op ons blijft afsturen, beschouwt zijn Koerden als een serieuzere vijand dan IS. Op een lijst met terroristen die in Turkse kranten werd gepubliceerd, stonden vier afdelingen, van meest naar minst gevaarlijk, elk afgedrukt in een eigen kleur.

Bovenaan stonden Koerden, onderaan de plegers van de aanslagen in Ankara, waarbij meer dan slachtoffers vielen en die - in elk geval door de Turkse veiligheidsdienst - werden geidentificeerd als IS-strijders. Die vinden in Turkije een veilige haven, iets wat niet per se geldt voor degenen die IS de oorlog hebben verklaard.

Een voormalige BBC-journaliste werd opgehangen gevonden op een toilet op de luchthaven van Istanboel, nadat ze was teruggekeerd uit door Koerden beheerst gebied. De twee hoofdredacteuren van Cumhuriyet, Can Dundar en Erdem Gul, die de foto plaatsten waarop een wapentransport te zien was uit Turkije, dat bedoeld was voor IS in Syrië, werden gearresteerd en zitten in de gevangenis. Het echte probleem zijn naar mijn idee niet de terroristen, maar de voedingsbodem waar ze uit voortkomen en die bestaat uit totaal van de westerse samenleving vervreemde jongeren van - in Nederland - Turkse en Marokkaanse herkomst.

Een anti-terrorisme-expert, Peter Knoope, vond het nodig ons erop te wijzen dat het westen door een groot deel van de wereldbevolking inmiddels wordt gehaat en dat het westen dat deels aan zichzelf te wijten heeft. Ik ben het met hem eens. De politiek die Europa en de VS jegens het midden-oosten hebben gevoerd, is van een immense stompzinnigheid. De verantwoordelijke politici zouden ervoor gestraft moeten worden, want ze grenst aan het misdadige.

Maar ik zou Knoope toch wel willen vragen of hij meent, dat het als wij zelfs maar zouden pogen al dat onrecht te repareren, iets aan die haat zou afdoen. Ik denk het niet. Een goed deel ervan is ongemotiveerde haat; het is haat omwille van de haat. Het is de haat jegens westerse welvaart en een beschaving die met allerlei gevoeligheden van religieuze aard geen rekening wenst te houden.

Je kunt je in elk geval afvragen of het een goed idee is juist op zo'n moment opnieuw tienduizenden mensen toe te laten, wier loyaliteit nu of in de toekomst twijfelachtig is, niet eens uit kwade wil, maar vanwege achtergrond, religieuze affiniteit of wereldbeeld. Aan te nemen valt dat zulks bij een deel ervan vermoedelijk een probleem zal zijn. Ook als het gaat om 1 procent, hebben we het nog over een aanzienlijk aantal.

Er zijn trouwens genoeg andere redenen om een eind te maken aan die doodstille toevloed van ontheemden. Eén van de veelvuldig herhaalde refreinen - afkomstig soms van weldenkende mensen - is dat wij nu eindelijk eens meemaken wat in Syrië al zo lang gebeurt.

Maar wat daar gebeurt, is in laatste instantie niet onze verantwoordelijkheid: Misschien moet iemand ook Erdogan eens bestraffend toespreken en hem, in plaats van geld te bieden en visumvrij reizen, laten voelen dat het menens is.

En wellicht is het ook geen slecht idee Saoedi-Arabië eens aan te pakken, want dat is de ideologische bron van het kwaad. Maar onze politici, die in het verleden verantwoordelijk waren voor zoveel domheid, zullen nieuwe domheden niet afzweren, want ze zijn eraan verslaafd geraakt. En naar die ene gek, die het per ongeluk bij het rechte eind heeft, luisteren ze pas als de terreur Nederland heeft bereikt, iets waar je alleen maar op kunt wachten in de hoop dat je zelf gespaard zult blijven.

Die kans is groot, dat is een troost. Ik vermoed dat ze vooral uit Rotterdam afkomstig zijn. Geeft u het maar toe. Toch, ik kan het niet helpen, ik tob er wel over. Ik vind dat velen erg lichtzinnig doen over die tienduizenden asielzoekers. Wordt het misschien niet eens tijd dat er een beschaafde partij komt die zich ertegen uitspreekt? Gewoon in ronde bewoordingen?

In de vele dagbladen die ik tot mij neem en die toch echt uit alle windstreken afkomstig zijn - nou ja, even tellen, uit zes - vind ik maar weinig terug van de zorg die mij kwelt. In de Duitse merkwaardig genoeg nog het meest. Hoewel, misschien is dat niet zo merkwaardig. Het kan wel zijn dat er op andere, minder frisse locaties in het medialandschap een hardvochtiger discussie plaatsvindt, maar daar kom ik nooit.

En ofschoon ik niet erg gevoelig ben voor samenzweringstheorieën van welke aard ook — Elvis is echt dood, we waren op de maan, de derde toren is niet opgeblazen door duistere machten — kan ik het toch niet helpen dat ik in de gedragslijn van die nette media enig van boven gestuurd overleg bespeur: En waar de media zodoende voortdurend naar verre, al dan niet onherbergzame streken afreizen om daar gewapend met camera en microfoon verslag te doen van de grote volksverhuizing, is er praktisch niemand die laat zien wie er hier allemaal in ons land verschijnt.

Bij de grens heb ik nog geen camera waargenomen, terwijl dat misschien best interessant zou kunnen zijn. Hoogstens zijn er wat beelden van een opvangcentrum of is er een interviewtje met een zojuist aangekomene, die Engels blijkt te spreken. Maar iemand die met camera en microfoon een asielzoekerscentrum betreedt, desnoods clandestien, heb ik nog niet mogen zien.

Het was alleen bij toeval dat we er getuige van waren hoe boze vluchtelingen rechtsomkeert maakten nadat ze een blik hadden geslagen op de sobere opvanglocatie, ik weet niet meer welke.

Maar nergens krijg ik te horen waar de vluchtelingen precies vandaan komen, wat hun achtergrond is en hun status. Hoe vaak zijn het echtparen met kinderen? Hoe vaak jonge mannen? Welk deel komt echt uit Syrië? Wat is hun opleiding? In plaats daarvan krijg ik van allerlei wetenschappers te horen dat de vluchtelingen goed zijn voor onze economie en dat de Oost-Europese landen die hen weigeren ze juist het hardst nodig hebben.

Wat zijn ze dom! Ik vind het helemaal niet dom. Ik vind het volkomen begrijpelijk. Het zijn er in werkelijkheid natuurlijk miljarden. En nee, niemand kan me ervan overtuigen dat het niet zo is. Zeker, ze zijn sympathiek, mijn Facebookvrienden. Maar nergens lees ik ook maar iets wat ik serieus kan nemen. Een oud-leerling van me nota bene — aardige kerel - trekt door Europa, doet als vluchtelingen-expert aan de Universiteit van Leiden verslag voor tv en in de krant, beschouwt de enorme aantallen als een fait accompli en verwijst dan steevast naar de Europese regelgeving.

Delorse Paro  
Irena Cathcart